Δημόσια κτήση και παλιγγενεσία του Έθνους

 

Ένας εθνικός πλούτος για όλες τις γενιές

Δημήτριος Η. Παπαστερίου
Ομότιμος καθηγητής ΑΠΘ

Εκτός από τη διασφάλιση της (αρχής της) δημόσιας πίστης και την κατοχύρωση της ασφάλειας των συναλλαγών υπάρχει και η έμπρακτη τήρηση της ασφάλειας δικαίου, καταγόμενη από το κράτους δικαίου. Αυτές οι αρχές, ως αδιάσπαστη ενότητα, επιβάλλουν την προστασία της δημόσιας κτήσης, όπου εντάσσονται και τα δάση, με την ευρεία του όρου σημασία.

Ο Μ. Δεκλερής – τις απόψεις του οποίου οφείλουμε να σεβόμαστε – διατύπωσε το έτος 2003 (σε ομιλία του σε Συνέντευξη Τύπου στην Αίθουσα Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, Τρίτη 25 Φεβρουαρίου 2003, δημοσιευμένη στην Οικολογική Επιθεώρηση του ίδιου έτους) τη θέση ότι πρέπει να «υπερασπίσωμε τον κορμό της Δημοσίας Κτήσεως της Ελλάδος, που είναι τα δάση και οι δασικές εκτάσεις μας, από ένα μέγα κίνδυνο που τα απειλεί. Η Ελλάς είναι η χώρα με την μεγαλύτερη δημοσία δασική κτήση στην Ευρώπη. Αυτός είναι ο αληθής εθνικός πλούτος που μας κληροδότησαν οι πτωχοί πρόγονοί μας, αυτοί που εθυσιάσθησαν για την παλιγγενεσία του έθνους. Και αυτόν εποφθαλμιούν όσοι απεργάζονται δεινά κατά της δημοσίας κτήσεως».

Ο ίδιος επισημαίνει ότι: «Η δημοσία κτήση στην Ελλάδα είναι ουσιαστικώς εθνική κοινοκτησία εσαεί και οι πολίτες πρέπει να γνωρίζουν καλώς τα ζητήματα αυτά, ώστε να αποτρέπουν τις επιβουλές και επιθέσεις κατά των δικαιωμάτων τους. Η δημοσία κτήση στην Ελλάδα, στην οποία συμπεριλαμβάνονται και τα δάση και οι δασικές εκτάσεις, είναι αναπόσπαστο μέρος της εθνικής κυριαρχίας. Δεν είναι το δικαίωμα κυριότητος του αστικού κώδικος. Όπως θα εξηγήσουμε ευθύς αμέσως, είναι γνήσια εξουσία δημοσίου χαρακτήρος αποκτηθείσα με το δικαίωμα του πολέμου και της νίκης των ελληνικών όπλων επί του πρώην ιδιοκτήτη της, του Οθωμανού Σουλτάνου. Η εξουσία αυτή δεν χρειάζεται διατάξεις νόμου για την θέσπιση των ειρημένων αρχών, οι οποίες απορρέουν αμέσως από την φύση της. Ως εκ τούτου, παρόμοιες διατάξεις εθεσπίσθησαν ως εκ περισσού. Τούτο βεβαίως σημαίνει και ότι η κυριαρχική εξουσία του κράτους επί της δημοσίας κτήσεως δεν μπορεί να καταλυθεί ούτε με νόμο».

Κρίσιμη είναι και η ορθή κριτική τοποθέτηση ότι «πρώτος μύθος είναι η υποτιθέμενη διάκριση μεταξύ δασών και δασικών εκτάσεων» της Μ. Καραμανώφ, Το Διακύβευμα από την Αναθεώρηση του Άρθρου 24 του Συντάγματος, σε Ομιλία σε Δημόσια Συζήτηση με θέμα: Θέμα: «Οι Συνταγματικές αλλαγές κατά του φυσικού περιβάλλοντος» στο Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας στις 13/12/2006, δημοσιευμένη σε Οικολογική Επιθεώρηση, 2007.

Κατά τη γνώμη μας το εισαγόμενο στην Επικράτειά μας κτηματοκεντρικό σύστημα φέρει την επωνυμία «Εθνικό Κτηματολόγιο», μία επωνυμία που δεν είναι τυχαία και που δεν πρέπει να προσεγγίζεται κατά τρόπο μη προσήκοντα. Είναι ένα Κτηματολόγιο με εθνική διάσταση και εμβέλεια, δηλαδή ένα κτηματοκεντρικό σύστημα όχι για εμάς και τις μικρότητές μας αλλά για το Έθνος, δηλαδή και για τις επόμενες γενιές.

Για παράδειγμα, «μικρότητες» είναι οι απειλές εμπρησμών από παράγοντες του ευρύτερου Δημοσίου, οι καταλήψεις δασικών υπηρεσιών από συνδικαλιστές, και η απάλειψη από τους δασικούς χάρτες ασπαλάθων και φρυγανικών εκτάσεων με υ.α. Άλλου διαμετρήματος μικρότητες -στην ουσία τεράστιες «μεγαλότητες» – είναι η τριακονταετία που διασώζει τις «οικιστικές πυκνώσεις» κατά τα άρθρα 48 έως 55 ν. 4685/2020.

Η ΣτΕ 881/2019 δηλώνει ότι Εθνικό Κτηματολόγιο διαθέτει πεδίο αναφοράς. Με βάση τα οριζόμενα στα άρθρα 24 και 117, παρ. 3, Συντ το Εθνικό Κτηματολόγιο καταλαμβάνει όλα τα ακίνητα ανά την Επικράτεια, διαχρονικά (του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος) και διατοπικά (στα σημερινά εδάφη ανά την Επικράτεια αλλά και σε μελλοντικά εδάφη, που ενδεχομένως υπάρξουν). Κατά τη γνώμη μας, καταλαμβάνει και θαλάσσιες εκτάσεις, συμπεριλαμβανομένου και του βυθού της θάλασσας. Αυτό στηρίζεται στο ότι το εισαγόμενο Κτηματολόγιο είναι Εθνικό, με διαστάσεις στο χωροχρόνο. Με αυτή την έννοια το Εθνικό Κτηματολόγιο διαθέτει πεδίο αναφοράς στο χωροχρόνο του Έθνους.


Δημοσιεύτηκε στο dasarxeio.com | 30.04.2021



ΚατηγορίεςΑπόψεις, Κτηματολόγιο

Tags: , , ,

1 reply

  1. Σεβαστέ κύριε Καθηγητά, γιατί στην επιχειρηματολογία σας δεν αναφέρεσθε καθόλου στις μη δορυάλωτες περιοχές οι οποίες παρεχωρήθησαν στην Ελλάδα κατόπιν συνθηκών και όχι πολέμου (πχ μεγάλο τμήμα Θεσσαλίας/Άρτα κλπ); Οι με τη δύναμη των όπλων κτηθείσες περιοχές είναι ένα μικρό τμήμα της σημερινής Ελληνικής επικράτειας.

Απάντηση σε ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΕΤΖΕΠΗΣ Ακύρωση απάντησης

Αρέσει σε %d bloggers: