Γιάννης Μακριδάκης

Θλίψη και ντροπή

“Έμεινα να κοιτάζω θλιμμένος. Ένα θαυμάσιο πουλί, ένα πλάσμα ανώτερο, ένα υπέροχο πλάσμα, αθώο της ανθρώπινης ασυνειδητότητας δεν μπορεί πια να πλανάρει μεσοούρανα όπως κάθε πρωί”

Ο κανιβαλισμός δεν είναι μακριά

Η κυρά Άννα η καφετζού κάθε φορά που ήτανε η εξουσία, χωροφυλάκοι ή δασικοί, να τρωγοπίνει μες στα πόδια της και να χει στημένο καρτέρι, ανέβαινε στο τσαρδί του καφενείου και άπλωνε ένα λευκό σεντόνι, δήθεν να στεγνώσει η μπουγάδα και με τον τρόπο αυτό ειδοποιούσε τους οδοιπόρους, μαζί και τον δικό μου, ότι στο μαγαζί της βρίσκεται το Κράτος