 |
Νίκος Μπόκαρης, Δασολόγος – Περιβαλλοντολόγος, Πρόεδρος Πανελλήνιας Ένωσης Δασολόγων Δημοσίων Υπαλλήλων (ΠΕΔΔΥ) Μέλος Δ.Σ ΓΕΩΤ.Ε.Ε |
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ – ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ (31/5 – 1/6 2025)
Ο Πρωθυπουργός, σε πρόσφατη συνέντευξή του, άνοιξε δημόσια το θέμα της τροποποίησης του άρθρου 24 του Συντάγματος, συσχετίζοντας αυτή την πρόταση με τις ανάγκες του πολεοδομικού σχεδιασμού και κυρίως των επεκτάσεων υφιστάμενων οικισμών ανάλογα με τον πληθυσμό τους.
Η δήλωση αυτή, για να κριθεί επί της ουσίας του περιεχομένου της, θα πρέπει να εξειδικευθεί ως προς το τελικά αναθεωρητέο περιεχόμενο που προτείνεται.
Το άρθρο 24 και κυρίως η προβλεπόμενη από αυτό συνταγματικά υποχρέωση προστασίας του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος, από το ίδιο το κράτος, έχει γίνει αντικείμενο έντονης πολιτικής αντιπαράθεσης αλλά και κοινωνικών αντιδράσεων από περιβαλλοντικούς φορείς και επιμελητήρια σε προηγούμενες συνταγματικές αναθεωρήσεις.
Η ερμηνευτική δήλωση που ενσωματώθηκε στο άρθρο 24 για τον ορισμό του δάσους κρίθηκε αναγκαία για να υπάρχει μια ενιαία εννοιολογική και νομική αντίληψη, για το τι θεωρούμε δάσος στη χώρα μας. Και πάνω σε αυτή την αντίληψη έχει αναπτυχθεί η ισχύουσα νομολογία των ανωτάτων δικαστηρίων στη χώρα μας.
Με βάση αυτή την προσέγγιση το ελληνικό κράτος έχει διαθέσει σημαντικούς ανθρώπινους και οικονομικούς πόρους και μάλιστα στα δύσκολα μνημονιακά χρόνια για την κατάρτιση των Δασικών Χαρτών και του Δασολογίου αλλά και του Εθνικού Κτηματολογίου.
Θυμίζουμε ότι το θέμα των δασικών χαρτών (δηλαδή του τι είναι δάσος στη χώρα μας) εντάχθηκε στις μνημονιακές υποχρεώσεις για να μην αλλάζει για τους γνωστούς μικροπολιτικούς λόγους το προστατευτικό αντικείμενο του άρθρου 24 του Συντάγματος, το οποίο είναι ο δασικός πλούτος της χώρας και εκτός από φυσικό απόθεμα αποτελεί σε μεγάλο βαθμό και δημόσια περιουσία.
Ελπίζουμε η δήλωση εκτός από το προφανές δημοσιογραφικό της κίνητρο, ενόψει των προβλημάτων που έχουν δημιουργηθεί με τον περιορισμό του δικαιώματος δόμησης ακινήτων, να έχει νομοθετικά μελετημένο, ουσιαστικό και ξεκάθαρο, ως προς τη στόχευσή της, περιεχόμενο, που να αφίσταται από τη γνωστή πολιτική αμφιθυμία με την οποία αντιμετωπίσαμε στη χώρα μας τα δάση.
Διαφορετικά το πολιτικό διακύβευμα που τίθεται και για το οποίο θα πρέπει να τοποθετηθούν ξεκάθαρα οι πολιτικοί φορείς είναι αν θέλουμε ως πολιτεία να “ξαναγυρίσουμε στο μηδέν”, πετώντας στο καλάθι των αχρήστων εθνικούς και κοινοτικούς πόρους αλλά και ατελείωτες ανθρωποημέρες που διατέθηκαν από υπηρεσίες και φορείς για να φτάσουμε στο σημερινό σημείο τα έργα των Δασικών Χαρτών και του Εθνικού Κτηματολογίου, τα οποία η ελληνική κοινωνία περιμένει να τα δει ολοκληρωμένα.
♦-♦-♦