Συντάκτης: Στέφανος Βογιατζής,
Δασοπόνος, MSc. in International Environmental Conventions
Εύκολα μπορεί να διακρίνει ο καθένας τη λογική από τις ακρότητες, αναφορικά με την προστασία του περιβάλλοντος, αρκεί να έχει τη διάθεση να ενημερωθεί σφαιρικά για το αντικείμενο. Ένα από τα σοβαρά περιβαλλοντικά ζητήματα στην Ελλάδα είναι το «μπέρδεμα» που έχουμε υποστεί, καθόσον αυτό επιβάλλεται από το εθνικό μας Δίκαιο. Είμαστε «χαμένοι» στη δίνη των ορισμών ή των χαρακτηρισμών θα έλεγα καλύτερα της αστιβίδας και της λαδανιάς. Είναι φρύγανα, θάμνοι ή θαμνίσκοι; Η μόνη αλήθεια είναι η πραγματικότητα και μπορούμε όλοι να τη δούμε κατάματα. Το εθνικό αυτό περιβαλλοντικό ζήτημα δυστυχώς επηρεάζει σημαντικούς τομείς της ανάπτυξης, της οικονομίας, είναι έντονα κοινωνικό πρόβλημα και απασχολεί τη δικαιοσύνη σε μεγάλο βαθμό, αφού έχει να διαχειριστεί σημαντικό αριθμό υποθέσεων που συνεχώς δέχεται.
Πρόκειται για τις «γυμνές» εκτάσεις που καλύπτονται από υποτυπώδη άγρια βλάστηση, τους ονομαζόμενους φρυγανότοπους, ή τους «ψευτοθαμνότοπους» θα έλεγα εγώ, που η Ελλάδα λόγω γεωγραφικής θέσης έχει αρκετούς και οι οποίοι προστατεύονται από το νομοθετικό πλαίσιο σαν να ήταν συμπαγή δάση, δημιουργώντας σημαντικά προβλήματα σε πολλούς τομείς. Ως απόρροια αυτής της νομικής επιβολής ολόκληροι οικισμοί κτίστηκαν και κτίζονται στις λιγοστές γόνιμες βαθμίδες (πεζούλια) των Κυκλάδων, που δεν έχουν το δασικό χαρακτήρα, με αποτέλεσμα να χάνονται παραδοσιακές καλλιέργειες, όπως οι αμπελώνες της Σαντορίνης, οι ρεβινθώνες της Σίφνου, τα θερμοκήπια της Σύρου και από πάνω να … «χάσκουν τα τσουκάρια» με τον υψηλότατο μάλιστα βαθμό προστασίας. Έχουμε ανάγει το σεβαστό κατά τα άλλα αγκάθι της φύσης, την αστιβίδα (κοινώς αφάνα) και τη λαδανιά σε ισοδύναμα της ελάτης, της οξυάς, ή παραποτάμιων δασών και άλλων οικοσυστημάτων που πράγματι χρήζουν ύψιστης προστασίας. Επίσης βλέπουμε σημαντικό αριθμό φωτοβολταικών πάρκων να ξεφυτρώνουν στο περιορισμένης έκτασης γόνιμο έδαφος της πατρίδας μας, στο κάμπο της Θεσσαλίας και αλλού, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να στερείται πολύτιμης παραγωγικής γης που της είναι απολύτως χρήσιμη για την ανάπτυξη και πιο πάνω οι άγονοι λόφοι με τα «τσουκάρια» να προστατεύονται με αυστηρές διατάξεις. Θα μπορούσε σε κάθε περίπτωση να παραχωρηθεί από το δημόσιο προς χρήση μέρος της άγονης άγριας γης για κάποιες δεκαετίες με σκοπό την εγκατάσταση φωτοβολταικών πάρκων.
Έχει ήδη καθυστερήσει πολύ η αποκατάσταση της περιβαλλοντικής αυτής στρέβλωσης από την Πολιτεία. Πριν από δύο και πλέον δεκαετίες, πολλοί αντέδρασαν σε σχετικό νομοσχέδιο που ρύθμιζε κάποια τέτοια σημαντικά προβλήματα, με τον ισχυρισμό ότι θα … καταστρεφόταν περιβαλλοντικά η Ελλάδα. Πρόκειται για το γνωστό στους ειδικούς νομοσχέδιο «περί οριοθέτησης των βοσκοτόπων». Τελικά το νομοσχέδιο έγινε νόμος, για να παραμένει έκτοτε ανενεργός.
Η υπόλοιπη Ευρώπη που ομολογουμένως σήμερα αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα, μας δίνει ουσιαστικά μαθήματα και σε θέματα περιβάλλοντος. Όλοι στην Ευρώπη έχουν το δικαίωμα να εκφράζονται ελεύθερα για επικείμενες περιβαλλοντικές διατάξεις, αλλά οι τελικές αποφάσεις λαμβάνονται με βάση τα τεχνικά κριτήρια και όχι κάτω από την πίεση ακραίων ομάδων. Στο βάθος βλέπω με ανησυχία ότι στη δική μας γωνιά της Ν.Α Ευρώπης, αυτοί που έχουν την αρμοδιότητα να προτείνουν σχετικές νομοθετικές πρωτοβουλίες δρουν συνήθως επηρεασμένοι από ομάδες που δεν αντιπροσωπεύουν την πλειοψηφία, αλλά έχουν την ικανότητα να προκαλούν ισχυρό θόρυβο, χωρίς φυσικά να είμαι σε θέση να αποκλείσω και τυχόν οικονομικά συμφέροντα που κινούνται πίσω από υποτιθέμενες δράσεις ανθρωπιστικού χαρακτήρα, ειδικότερα εκείνων των ευγενών ΜΚΟ.
.
Δημοσιεύτηκε στο dasarxeio.com | 23.10.2016
.
.
.