Δημήτριος Η. Παπαστερίου
Ομότιμος καθηγητής ΑΠΘ
Στο άρθρο 54, υπό α, Σχεδίου Νόμου, υπό τον τίτλο «ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗΣ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑΣ», ορίζεται ότι «Καθορίζονται «α) οι περιοχές στις οποίες παρατηρούνται οικιστικές πυκνώσεις, για τις οποίες κοινωνικοί λόγοι επιβάλλουν την προσωρινή εξαίρεση από την κατεδάφιση και την προσωρινή αναστολή των λοιπών διοικητικών κυρώσεων».
Καθορισμός των περιοχών στις οποίες παρατηρούνται οικιστικές πυκνώσεις σημαίνει εκ νέου αποδοχή του «θεσμού» των οικιστικών πυκνώσεων, αποδοχή που περιέχει μια νομοθετική αντινομία: Αφενός κατάργηση των οικιστικών πυκνώσεων, αφετέρου «επανεισαγωγή» τους.
Παρατήρηση, δηλαδή διατήρηση, των «οικιστικών πυκνώσεων» είναι η ρητή – στο κείμενο της συγκεκριμένης ρυθμίσεως – επιβεβαίωση της εκ νέου αποδοχής τους. Είναι προφανές ότι η διατήρηση των «οικιστικών πυκνώσεων» αποτελεί συνειδητή επιλογή και προτεραιότητα του αρμόδιου Υπουργείου, παρά το ότι είναι γνωστό ότι οι πυκνώσεις αυτές προσβάλλουν τα άρθρα 24 και 117, παρ. 3, Συντ και, παραπέρα, ότι η ΟλΣτΕ 685/2019 τις χαρακτήρισε αντισυνταγματικές. Ένας επονείδιστος τρόπος για να δηλώνεται ότι εφαρμόζεται η απόφαση της Ολομέλειας κατά το γράμμα και το πνεύμα της.
Παράλληλος στόχος της ίδιας ρυθμίσεως είναι η «προσωρινή» – για τριάντα χρόνια – εξαίρεση από την κατεδάφιση. Που σημαίνει ότι γίνεται αντιληπτό ότι πρέπει να εφαρμοσθεί ο κανόνας της κατεδαφίσεως για τα δασικά αυθαίρετα, άλλα ότι επιλέγεται η εξαίρεση από τον κανόνα. Μια αμφίσημη στάση για να θεμελιωθεί η ρύθμιση της μη κατεδαφίσεως ως κυρίαρχη επιλογή.
Κοινωνικοί λόγοι επιβάλλουν την προσωρινή εξαίρεση. Η θεμελίωση της εξαιρέσεως από την κατεδάφιση – αλλά και η θεμελίωση της διατηρήσεως των «οικιστικών πυκνώσεων» – κατευθύνεται ρητά στην ύπαρξη κοινωνικών λόγων· ίσως και στη θεραπεία κοινωνικοπολιτικών στόχων. Βέβαια, αυτοί οι κοινωνικοί λόγοι δεν προσδιορίζονται ούτε καν ενδεικτικά. Πράγματι, υπάρχουν λόγοι, αλλά κάθε άλλο παρά κοινωνικοί. Κατά τη γνώμη μας, είναι εξόχως αντικοινωνικοί, διότι είναι αντιπεριβαλλοντικοί και αντιδασικοί.
Η επίμαχη νομοθετική παραγωγή, σε αντίθεση με τη σχετική νομολογιακή εφαρμογή και ερμηνεία, εγκαθιστά και πάλι τη «δασική ελαττωματικότητα» αντί της «δασικής ορθότητας. Τα δείγματα είναι πολλά και αξιολογούνται ως δήγματα στην κτηματολογική δασική έννομη τάξη.
Εκτός αν ερμηνεύσουμε τα άρθρα 24 και 117, παρ. 3, Συντ κατά ένα απαράδεκτο τρόπο, ότι δηλαδή οι ρυθμίσεις τους είναι αντικοινωνικές. Και εκτός αν παρερμηνεύσουμε τις θέσεις της ΟλΣτΕ στην απόφαση 685/22019, ότι δηλαδή εφαρμόζει το Σύνταγμα κατά τρόπο αντικοινωνικό.
Διαβάστε επίσης:
– ΣχΝ I: Ορισμός των «οικιστικών πυκνώσεων»
– ΣχΝ II: Και πάλι αναμόρφωση δασικών χαρτών
– ΣχΝ III: Αίτηση υπαγωγής σε αντισυνταγματικό καθεστώς
Δημοσιεύτηκε στο dasarxeio.com | 30.03.2020