ΣχΝ IV: Κοινωνικοί λόγοι

Δημήτριος Η. Παπαστερίου
Ομότιμος καθηγητής ΑΠΘ

Στο άρθρο 54, υπό α, Σχεδίου Νόμου, υπό τον τίτλο  «ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗΣ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑΣ», ορίζεται ότι «Καθορίζονται «α) οι περιοχές στις οποίες παρατηρούνται οικιστικές πυκνώσεις, για τις οποίες κοινωνικοί λόγοι επιβάλλουν την προσωρινή εξαίρεση από την κατεδάφιση και την προσωρινή αναστολή των λοιπών διοικητικών κυρώσεων».

Καθορισμός των περιοχών στις οποίες παρατηρούνται οικιστικές πυκνώσεις σημαίνει εκ νέου αποδοχή του «θεσμού» των οικιστικών πυκνώσεων, αποδοχή που περιέχει μια νομοθετική αντινομία: Αφενός κατάργηση των οικιστικών πυκνώσεων, αφετέρου «επανεισαγωγή» τους.

Παρατήρηση, δηλαδή διατήρηση, των «οικιστικών πυκνώσεων» είναι η ρητή – στο κείμενο της συγκεκριμένης ρυθμίσεως – επιβεβαίωση της εκ νέου αποδοχής τους. Είναι προφανές ότι η διατήρηση των «οικιστικών πυκνώσεων» αποτελεί συνειδητή επιλογή και προτεραιότητα του αρμόδιου Υπουργείου, παρά το ότι είναι γνωστό ότι οι πυκνώσεις αυτές προσβάλλουν τα άρθρα 24 και 117, παρ. 3, Συντ και, παραπέρα, ότι η ΟλΣτΕ 685/2019 τις χαρακτήρισε αντισυνταγματικές. Ένας επονείδιστος τρόπος για να δηλώνεται ότι εφαρμόζεται η απόφαση της Ολομέλειας κατά το γράμμα και το πνεύμα της.

Παράλληλος στόχος της ίδιας ρυθμίσεως είναι η «προσωρινή» – για τριάντα χρόνια – εξαίρεση από την κατεδάφιση.  Που σημαίνει ότι γίνεται αντιληπτό ότι πρέπει να εφαρμοσθεί ο κανόνας της κατεδαφίσεως για τα δασικά αυθαίρετα, άλλα ότι επιλέγεται η εξαίρεση από τον κανόνα. Μια αμφίσημη στάση για να θεμελιωθεί η ρύθμιση της μη κατεδαφίσεως ως κυρίαρχη επιλογή.

Κοινωνικοί λόγοι επιβάλλουν την προσωρινή εξαίρεση. Η θεμελίωση της εξαιρέσεως από την κατεδάφιση – αλλά και η θεμελίωση της διατηρήσεως των «οικιστικών πυκνώσεων» – κατευθύνεται ρητά στην ύπαρξη κοινωνικών λόγων· ίσως και στη θεραπεία κοινωνικοπολιτικών στόχων. Βέβαια, αυτοί οι κοινωνικοί λόγοι δεν προσδιορίζονται ούτε καν ενδεικτικά. Πράγματι, υπάρχουν λόγοι, αλλά κάθε άλλο παρά κοινωνικοί. Κατά τη γνώμη μας, είναι εξόχως αντικοινωνικοί, διότι είναι αντιπεριβαλλοντικοί και αντιδασικοί.

Η επίμαχη νομοθετική παραγωγή, σε αντίθεση με τη σχετική νομολογιακή εφαρμογή και ερμηνεία, εγκαθιστά και πάλι τη «δασική ελαττωματικότητα» αντί της «δασικής ορθότητας. Τα δείγματα είναι πολλά και αξιολογούνται ως δήγματα στην κτηματολογική δασική έννομη τάξη.

Εκτός αν ερμηνεύσουμε τα άρθρα 24 και 117, παρ. 3, Συντ κατά ένα απαράδεκτο τρόπο, ότι δηλαδή οι ρυθμίσεις τους είναι αντικοινωνικές. Και εκτός αν παρερμηνεύσουμε τις θέσεις της ΟλΣτΕ στην απόφαση 685/22019, ότι δηλαδή εφαρμόζει το Σύνταγμα κατά τρόπο αντικοινωνικό.

Διαβάστε επίσης:
ΣχΝ I: Ορισμός των «οικιστικών πυκνώσεων»
ΣχΝ II: Και πάλι αναμόρφωση δασικών χαρτών
ΣχΝ III: Αίτηση υπαγωγής σε αντισυνταγματικό καθεστώς

Δημοσιεύτηκε στο dasarxeio.com | 30.03.2020

Μοιραστείτε το!
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin


ΚατηγορίεςΑπόψεις, Δόμηση - Αυθαίρετα, Δασικοί Χάρτες, Νομοθεσία

Tags: , , , , , , , , , , ,

1 reply

  1. Η τελευταία παράγραφος του άρθρου του κ. Παπαστερίου αποπνέει περίεργη νομική κουλτούρα… Πιστεύει στην αιωνιότητα κάποιων θεσμών, χωρίς να μπει στη βάσανο του προβληματισμού, εάν αυτοί οι θεσμοί είχαν ορθοφροσύνη όταν θεσμοθετήθηκαν και πώς στη συνέχεια λειτούργησαν…

    Ανάλωσα πολλά χρόνια από την ερευνητική μου σταδιοδρομία, να μελετώ και να αποδεικνύω την οικολογική ανεπάρκεια και καταστροφική λειτουργία του άρθρου 24 του Συντάγματος, καθώς και συναφών απόψεων του ΣτΕ, κατά τα τελευταία 40 χρόνια. Παραβίασαν δύο θεμελιώδειςς Αρχές ισορροπίας του φυσικού περιβάλλοντος: ΑΕΙΦΟΡΙΑ ΚΑΡΠΩΣΕΩΝ και ΑΕΙΦΟΡΙΑ ΠΟΛΛΑΠΛΗΣ ΧΡΗΣΗΣ.

    Με ευθύνη, λοιπόν, σχολιάζω το άρθρο του, εξ αντιγραφής από το ακροτελεύτιο σχετικό άρθρο μου:

    ● Η χειμαρρώδης ρητορική – ενίοτε, κακή συνήθεια των νομικών… – δεν βοηθάει στην αναζήτηση της αλήθειας. Σόφισμα παραπλάνησης φαίνεται και ας μην είναι. Η αλήθεια είναι απλή και περιέχεται στις παρακάτω βραχύλογες κλασικές συνταγές, οι οποίες δεν είναι ο ήχος της αμφίβολης υποκειμενικής οικολογικής ερμηνείας, αλλά η μη παραβλέψιμη οικολογική ηχώ της Ιστορίας.
    1. “Ουδείς ανάγκης μείζον ισχύει νόμος” (=Δεν υπάρχει νόμος, που να υπερισχύει της ανάγκης). Μένανδρος, Αθηναίος κλασικός ποιητής 4ου αιώνα π. Χ.
    2. “Salus populi suprema lex” (= Η ευημερία του λαού είναι ο υπέρτατος νόμος). Κικέρων, Ρωμαίος ρήτορας και πολιτικός, 106-43 π.Χ.
    3. “Τοις μεν νόμοις, παλαιοίς χρω. Τοις δ’ όψεις προσφάτοις” (= Να χρησιμοποιείς παλαιούς νόμους κσι φρέσκα φαγητά). Περίανδρος ο Κορίνθιος, ένας εκ των 7 σοφών της Αρχαίας Ελλάδας, 668-584 π.Χ.

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: