Είναι η πεμπτουσία της κοντόφθαλμης πολιτικής νοοτροπίας αυτών που παίρνουν τις αποφάσεις, κατοίκων της Αθήνας στην πλειοψηφία, οι οποίοι υπόσχονται «πράσινη και βιώσιμη ανάπτυξη» ενώ αντιμετωπίζουν το νερό, τα δάση και τις πεζούλες στα νησιά μόνο ως περιφράξεις, χωρίς να έχουν μυρίσει ποτέ φρέσκα σύκα, χωρίς να έχουν ακούσει ποτέ τον γκιώνη ή το θρόισμα των φύλων μιας οξιάς.