Δημοσιοϋπαλληλική Ενότητα Δασολόγων: Να αποσυρθεί το νομοσχέδιο του ΥΠΕΝ

Την απόσυρση του νομοσχεδίου του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας για τον εκσυγχρονισμό της περιβαλλοντικής νομοθεσίας ζητάει με ανακοίνωσή της η Δημοσιοϋπαλληλική Ενότητα Δασολόγων – Συνεργαζόμενοι.

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, η κυβέρνηση με το νομοσχέδιο αυτό «επιδιώκει την άρση κάθε εμποδίου για τη διευκόλυνση και νομιμοποίηση κάθε επιχειρηματικής δράσης στα δασικά οικοσυστήματα και στο περιβάλλον. Αίρει διατάξεις προστασίας, επιτρέπει και διευρύνει τις επιχειρηματικές δράσεις, μονιμοποιεί καταπατήσεις, εκχερσώσεις, παράνομες δράσεις στα δασικά οικοσυστήματα που έγιναν μέχρι το 2011. Το νομοσχέδιο αυτό είναι αντισυνταγματικό, τουλάχιστον ως προς τα άρθρα 34, 37, 38, 44, 46, 47, 48, 51, 52, 53, 54».

Αναλυτικά η ανακοίνωση της Δημοσιοϋπαλληλικής Ενότητας Δασολόγων – Συνεργαζόμενοι:

ΔΗΜΟΣΙΟΫΠΑΛΛΗΛΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΔΑΣΟΛΟΓΩΝ – ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ 

ΝΑ ΑΠΟΣΥΡΘΕΙ

 το Νομοσχέδιο με τίτλο «Εκσυγχρονισμός περιβαλλοντικής νομοθεσίας, ενσωμάτωση στην ελληνική νομοθεσία των Οδηγιών 2018/844 και 2019/692 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου και λοιπές διατάξεις»

Ότι δεν πρόλαβε λόγω των εκλογών να ψηφίσει ο ΣΥΡΙΖΑ, το φέρνει τώρα εν μέσω κορονοϊού η κυβέρνηση της ΝΔ, παραλαμβάνοντας τη σκυτάλη. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε, το ζήτημα των οικιστικών πυκνώσεων και οι προσπάθειες για νομιμοποίηση των παράνομων αλλαγών στη χρήση και το χαρακτήρα των δασικών οικοσυστημάτων, που και οι δυο κυβερνήσεις συνέδεαν και συνδέουν με το 1975 και των οικοδομήσεων μέχρι το 2011.  

Με το νομοσχέδιο αυτό, η κυβέρνηση επιδιώκει να αλλάξει εκ βάθρων το πλαίσιο αδειοδότησης των ΑΠΕ στην κατεύθυνση εξυπηρέτησης των μονοπωλιακών ομίλων που πιέζουν για μεγάλες επενδύσεις με ιδιαίτερα χαρακτηριστικό οτι τον έλεγχο των επενδύσεων θα κάνουν ιδιωτικές εταιρίες που θα επιλεγούν οι επενδύτες. Σ αυτό το πλαίσιο, “συμπαρασύρονται” όλες οι χρήσεις γης και εκτάσεις, αρχαιολογικές, δάση και δασικές εκτάσεις. 

 Επιδιώκει επίσης, την άρση κάθε εμποδίου για τη διευκόλυνση και νομιμοποίηση κάθε επιχειρηματικής δράσης στα δασικά οικοσυστήματα και στο περιβάλλον. Αίρει διατάξεις προστασίας, επιτρέπει και διευρύνει τις επιχειρηματικές δράσεις, μονιμοποιεί καταπατήσεις, εκχερσώσεις, παράνομες δράσεις στα δασικά οικοσυστήματα που έγιναν μέχρι το 2011. Το νομοσχέδιο αυτό είναι αντισυνταγματικό, τουλάχιστον ως προς τα άρθρα 34, 37, 38, 44, 46, 47, 48, 51, 52, 53, 54.

Άρθρα 26-43 ίδρυση ΟΦΥΠΕΚΑ  Ο ΟΦΥΠΕΚΑ γίνεται βασικό εργαλείο έντασης και επιτάχυνσης της εμπορευματοποίησης του περιβάλλοντος και των δασικών οικοσυστημάτων. Μέσω του οργανισμού αυτού, η κυβέρνηση αφαιρεί – ιδιωτικοποιεί τη διαχείριση και προστασία του περιβάλλοντος και ιδιαίτερα των δασικών οικοσυστημάτων.  Ο ΟΦΥΠΕΚΑ είναι το επόμενο βήμα που ξεκίνησε η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ με τη δημιουργία των φορέων διαχείρισης, συνεχίστηκε με την προσπάθεια εκσυγχρονισμού και επικαιροποίησης που έκανε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι δεν εξασφάλισαν σε καμία περίπτωση την ολοκληρωμένη προστασία και διαχείριση των περιοχών προστασίας και φυσικά των δασικών οικοσυστημάτων. Αποτελεί ένα εργαλείο εξυπηρέτησης των συμφερόντων διάφορων εταιρειών, ομίλων και ΜΚΟ, εργαλείο ιδιωτικοποίησης τομέων του περιβάλλοντος, που την ευθύνη προστασίας τους έπρεπε να έχει το κράτος με τις αρμόδιες υπηρεσίες. 

 Ο φορέας αυτός αποτελεί την ΝΕΑ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΙ ΚΕΡΔΟΦΟΡΑ ΠΥΛΗ ΕΙΣΟΔΟΥ ΤΩΝ ΜΟΝΟΠΩΛΙΑΚΩΝ ΟΜΙΛΩΝ σε συνεργασία με τις γνώστες και μη εξαιρετέες ΜΚΟ. (αρθ 27). Στο φορέα αυτό και τους επιμέρους φορείς, δίνονται κι άλλες αρμοδιότητες- ιδιωτικοποιούνται- που είχαν κρατικές υπηρεσίες, συγκεκριμένα η Δασική Υπηρεσία (αρθ 34) και οι Διευθύνσεις Περιβάλλοντος με στόχο την «απελευθέρωση» των δραστηριοτήτων στις περιοχές ευθύνης των φορέων διαχείρισης και του ΟΦΥΠΕΚΑ. Γι αυτό και προβλέπεται και η άσκηση εμπορικής δραστηριότητας από τον ίδιο τον ΟΦΥΠΕΚΑ  “κατά τους κανόνες της ιδιωτικής οικονομίας” άρθρο 27 και 31 η «άσκηση εμπορικής δραστηριότητας», «αξιοποίηση κινητής και ακίνητης παρουσίας» και «..εκτέλεση έργων για λογαριασμό τρίτων».  

Παράλληλα διαιωνίζεται η εργασιακή ομηρεία των εργαζόμενων με τις γνώστες μαϊμού δήθεν αξιολογήσεις, ενώ ο ΟΦΥΠΕΚΑ αναγνωρίζεται ως φορέας υποδοχής αποσπάσεων – μετατάξεων αποδυναμώνοντας ακόμη περισσότερο ορισμένες κρατικές υπηρεσίες. 

Ως Δημοσιοϋπαλληλική Ενότητα Δασολόγων είμαστε αντίθετοι με τη δημιουργία του φορέα αυτού και της ύπαρξης των φορέων διαχείρισης και ζητάμε την κατάργηση τους. Οι περιοχές για τις οποίες υπάρχουν φορείς,  να περάσουν στη διαχείριση και προστασία των αρμόδιων αντίστοιχων κρατικών υπηρεσιών οι οποίες πρέπει να ενισχυθούν με γενναίες προσλήψεις μονίμου προσωπικού, μέσων και υποδομών,  οικονομικά από τον κρατικό προϋπολογισμό, στις αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες (Δασική , υπηρεσίες περιβάλλοντος κλπ) σ αυτές τις υπηρεσίες και μάλιστα σε μόνιμες θέσεις να προσληφθούν όλοι οι εργαζόμενοι στους φορείς αυτούς. 

Οι διατάξεις του κεφαλαίου Δ (αρθ 44- 46 ζώνες εντός προστατευόμενων περιοχών). Στο όνομα της προστασίας τους τις χωρίζει ζώνες τις οποίες τις βγάζει από δασική νομοθεσία και έτσι μπορούν να χρησιμοποιηθούν για κάθε είδους χρήση και επιχειρηματική επένδυση. Μάλιστα είναι αποκαλυπτική των προθέσεων η αναλυτική αναφορά στα έργα που προβλέπει και θα μπορούν πλέον να γίνονται στις δήθεν προστατευόμενες περιοχές. Διευρύνοντας το εύρος των επιτρεπτών επεμβάσεων. Μετατρέπονται σε μεγάλη κερδοφόρα διέξοδος και για τον κατασκευαστικό τομέα. 

Με το άρθρο 47 παρ 2 καταργούνται οι εθνικοί δρυμοί και ονομάζονται εθνικά πάρκα. Δηλαδή σταματάει η προστασία των πυρήνων των εθνικών δρυμών στους οποίους  δεν μπορούσε να γίνει καμιά παρέμβαση στον πυρήνα του κάθε εθνικού δρυμού και αφήνονταν η φύση αδιατάραχτη. Τώρα με την κατάργηση τους και ονομασία τους ως εθνικά πάρκα μπορούν να αναπτυχθούν επιχειρηματικές δραστηριότητες και στους πυρήνες των εθνικών δρυμών. (ορεινός τουρισμός χιονοδρομικά κέντρα καταφύγια κλπ) 

Στο κεφάλαιο Ε για τους Δασικούς χάρτες. Το άρθρο 48 είναι αντισυνταγματικό και ουσιαστικά ακυρώνονται οι μέχρι σήμερα δασικοί χάρτες, αλλάζει το περιεχόμενό τους θα αναρτηθούν πάλι. Νομιμοποιεί κάθε παράνομη αλλαγή χρήση και καταπάτηση δασικών εκτάσεων και δασών μέχρι το 1975. Η παραπομπή σε ΠΔ και εγκυκλίους (παρ 11)  είναι βέβαιο ότι θα οδηγήσει σε νέες προσφυγές στο ΣτΕ που θα τις καταστήσουν μη εφαρμόσιμες.  

Στο ίδιο άρθρο υπάρχουν φωτογραφικές άλλα και γενικότερου χαρακτήρα διατάξεις (παρ 1.β (σελ 76) υπέρ της τουριστικής και βιομηχανικής επιχειρηματικής δραστηριότητας σε βάρος των δασικών οικοσυστημάτων, ενώ με την παρ 1γ  νομιμοποιεί κάθε παράνομη οικοδομική άδεια μέχρι το 2011. 

Με το άρθρο 49, τροποποιείται η σύνθεση των ΕΠ.Ε.Α., σε βάρος της επιστημονικής γνώσης και εμπειρίας για την κρίση επί του χαρακτήρα ή της μορφής των εμφανιζόμενων στον δασικό χάρτη εκτάσεων τον οποίο εξετάζουν οι επιτροπές και  πληρούν οι Δασολόγοι των Δασικών Υπηρεσιών. Η αλλαγή της σύνθεσης με τη συμμετοχή άσχετων επιστημονικά ειδικοτήτων, (1 δικηγόρο και μάλιστα ως πρόεδρο της επιτροπής και 1 μηχανικό).  Είναι σα να βάζει πρόεδρο δικαστηρίου, Δασολόγο. Άνω είναι αυθαίρετος ο καθορισμός του αριθμοί των υποθέσεων ως 100 το μήνα αγνοώντας ότι ο χρόνος ολοκλήρωσης κάθε υπόθεσης  καθορίζεται από ο βαθμό δυσκολίας της. Αναδεικνύεται η ανάγκη για προσλήψεις μονίμων Δασολόγων αφοί έτσι θα δοθεί η δυνατότητα πιο γρήγορης εξέτασής των αντιρρήσεων 

Στο κεφάλαιο για οικιστικές πυκνώσεις υπάρχει αντισυνταγματικότητα . Η δήθεν συμμόρφωση με την υπ’ αρ. 685/2019 απόφαση του ΣτΕ, η κυβέρνηση επιδιώκει να παρακάμψει  με άλλη διαδικασία την αντισυνταγματικότητα χωρίς να εξασφαλίζεται ότι η  αόριστη έννοια  της “λειτουργικής ενότητας” δεν θα οδηγήσει σε νομιμοποίηση παράνομης ατομικής ή συλλογικής οικοδόμησης σε κρατικά δασικά οικοσυστήματα. Ειναι απαράδεκτη η επιδίωξη γενικευμένης  “προσωρινής”  εξαίρεσης κατεδαφίσεων αυθαιρέτων η οποία οδηγεί σε συνέχιση της ομηρείας χιλιάδων οικογενειών και ειναι βεβαία απαράδεκτο αν μιλάμε για αυθαίρετα μέχρι και το 2011  και το περιεχόμενο του προτεινόμενου ΠΔ του άρθρου 54. 

Τέλος στο άρθρο 102 . «Διατάξεις δασικής νομοθεσίας» (παρ 2) δίνεται η δυνατότητα  νομιμοποίησης επιχειρηματικών δραστηριοτήτων σε δάση και δασικές εκτάσεις χωρίς άδεια από τη δασική υπηρεσία. Ακόμη οι βοηθητικές ή υποστηρίχτηκες εγκαταστάσεις τους,  αναγνωρίζονται και ως “ανεξάρτητες εγκαταστάσεις” δίνοντας έτσι δυνατότητα επέκτασής τους σε δάση κ δασικές εκτάσεις χωρίς να χρειάζεται άδεια και η βασική εγκατάσταση. Στο δε αρθ εισάγεται ένα καθεστώς στο οποίο προβλέπει ότι για τη νομιμοποίηση λειτουργίας ενός συνόλου εξορυκτικών δραστηριοτήτων αρκεί αυτή να  “υπόκεινται σε καθεστώς γνωστοποίησης με βάση άρθρο 5 του παρόντος” δηλαδή αρκεί η γνωστοποίηση και όχι η άδεια από την αρμόδια υπηρεσία.

Η  προστασία και ολοκληρωμένη διαχείριση του περιβάλλοντος και των προστατευόμενων περιοχών, που είναι άλλωστε και κρατική περιουσία, πρέπει να είναι ευθύνη του κράτους. Το σημερινό κράτος δεν μπορεί να την εξασφαλίσει. Γιατί όλες οι μέχρι σήμερα κυβερνήσεις υποτάσσουν το περιβάλλον στους νομούς της αγοράς, το αντιμετωπίζουν ως εμπόρευμα και κερδοφόρα διέξοδο στις κάθε φορά επενδυτικές επιλογές των μονοπωλιακών επιχειρηματικών ομίλων. Ολοκληρωμένη προστασία και διαχείριση του περιβάλλοντος προϋποθέτει διαφορετική οργάνωση της οικονομίας και κοινωνίας η οποία θα έχει ως κυρίαρχο κριτήριο, την εξυπηρέτηση των λαϊκών αναγκών συνδυασμένα με την ολοκληρωμένη διαχείριση και προστασία του περιβάλλοντος. 

ΑΘΗΝΑ 28 ΑΠΡΙΛΗ 2020

Μοιραστείτε το!
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin


ΚατηγορίεςΔόμηση - Αυθαίρετα, Δασική Υπηρεσία, Δασικοί Χάρτες, Επικαιρότητα, Νομοθεσία, Προστατευόμενες περιοχές

Tags: , , , , , , , , , , , ,

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: