Δεν ξέρω αλήθεια και δεν έμαθα ποτέ μου το γιατί και το πως κάποιες μορφές, κάποιοι άνθρωποι, που συναντήθηκαν σε κάποια χρονική στιγμή οι δρόμοι μας, δεν γίνονται ποτέ σκιές και δεν χάνονται ποτέ στα φαράγγια της λησμοσύνης όπου δεν φτάνει ποτέ το φως και οι θύμησες.
Δεν ξέρω αλλά ούτε και με νοιάζει να μάθω τώρα το γιατί η όμορφη μορφή σου και η δύναμη της ψυχής και του χαρακτήρα σου ήταν και είναι και τώρα που έμαθα τα νέα σου, βαθιά χαραγμένη και ζεστή στο μυαλό μου. Άλλωστε έτσι ήταν πάντα.
Θέλω να ξέρεις και να το πάρεις μαζί σου μέχρι να ξανασυναντηθούμε, ότι θυμάμαι χρόνια, λόγια και στιγμές δικές σου και πόσο ζωντανή και πόσο μοναδική και σημαντική υπήρξες για μένα και πολλούς συναδέλφους μας.
Σε ευχαριστώ και ήταν τιμή μου που σε γνώρισα. Δεν σου εύχομαι καλό ταξίδι γιατί για μένα δεν έφυγες. Είσαι στο μυαλό μου και δεν θα σε ξεχάσω ποτέ μου.
Παναγιώτης Καλλίρης
συνταξιούχος Δασολόγος, συμφοιτητής.
Categories: Δασική Υπηρεσία