Advertisements

Ποιος είναι το δασαρχείο;

Αναδημοσιεύουμε ένα άρθρο απο την εφημερίδα ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ,  που πρωτοδημοσιεύτηκε αρχές Αυγούστου 2012, και αυτό γιατί οι προβληματισμοί και τα ερωτήματα του αρθρογράφου, αντικατοπτρίζουν σε μεγάλο βαθμό την άποψη ενός ευρύτερου μέρους της ελληνικής κοινωνίας για την λειτουργία της δασικής υπηρεσίας.
Σάββατο, 4 Αυγούστου 2012 Θύμιος Τζάλλας

Ποιος είναι το δασαρχείο;

Πριν από λίγο καιρό περνούσα από ένα κτίριο υπό ανακαίνιση στο εξωτερικό. Σε μία μεγάλη πινακίδα διάβασα τα ονόματα των δύο μηχανικών που είχαν αναλάβει την επικοινωνία με το κοινό. Με εξίσου μεγάλη γραμματοσειρά αναφέρονταν τα κινητά τους τηλέφωνα.

Αν οι περίοικοι, διαβάτες κ.λπ., είχαν οποιοδήποτε παράπονο ή παρατήρηση για τις εργασίες έπρεπε να επικοινωνήσουν με τους δύο μηχανικούς άμεσα. Η εταιρία που κατασκεύαζε το κτίριο ήταν ιδιωτική.

Όσα χρόνια πηγαίνω στο δάσος του Φρόντζου έχω δει δεκάδες ανακοινώσεις στον πίνακα του δασαρχείου, αλλά όλες από ιδιώτες: για μαραθώνιους, κυνήγια χαμένων θησαυρών, αγγελίες για νεογέννητα αδέσποτα. Εκτός από τα κλασικά μηνύματα υπέρ του δάσους, δεν έχω δει ποτέ καμία ανακοίνωση από το δασαρχείο, κανέναν τρόπο επικοινωνίας μαζί του και κανέναν εκπρόσωπο του. Και εδώ δεν είναι απλώς ένα κτίριο που του βάφουν τα παράθυρα και τις προσόψεις. Είναι ο μεγαλύτερος πνεύμονας πρασίνου των Ιωαννίνων. Δεν ξέρεις καν πού να τηλεφωνήσεις αν δεις πυρκαγιά.

Είναι δε εντυπωσιακό πως το ελληνικό δημόσιο δανείζεται από τον ιδιωτικό τομέα μόνο το δικαίωμα στην ιδιωτικότητα. Το νιώθουμε όλοι όταν μιλάμε με μία δημόσια υπηρεσία. Ντρεπόμαστε να ζητήσουμε το όνομα του υπαλλήλου που μας εξυπηρετεί από φόβο μη νομίσει ότι θέλουμε να του κάνουμε καταγγελία. Το γνωρίζουμε από τα δημόσια έργα στους δρόμους της πόλης: από μία διαρροή στο δίκτυο ύδρευσης, μέχρι την ανάπλαση μίας πλατείας. Καμία μέριμνα για το κοινό και κανείς υπεύθυνος επικοινωνίας. Αν ζητήσεις να μιλήσεις με άνθρωπο θαεμφανιστεί κάποιος, όχι όμως με το όνομα του, αλλά ως η ΔΕΥΑΙ στο σύνολό της. Είναι παράδοξο, αλλά οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν ταυτίζονται με την υπηρεσία τους προκειμένου να αναλάβουν εκείνοι την ευθύνη των ενεργειών της, αλλά για να ασφαλίσουν τις πράξεις τους πίσω από τα αρχικά της. Ξαφνικά γίνονται η ΔΕΥΑΙ, το δασαρχείο και η πολεοδομία. Γίνονται με άλλα λόγια ο κανένας.

Κι όμως, ιδίως στις μικρές πόλεις, η διαδικασία της ταύτισης λειτουργεί με τον ακριβώς αντίθετο τρόπο. Πολλές φορές ταυτίζουμε την επιχείρηση ή τον τομέα ευθύνης με το πρόσωπο. Λέμε για παράδειγμα “Χήτος” αντί για “νερό Ζαγόρι”, λέμε “Φρόντζος” αντί για “δάσος”. Οι χώροι πρασίνου, τα πάρκα, το δάσος πρέπει να έχουν τον διευθυντή τους. Στις μικρές πόλεις ο άνθρωπος αυτός θα ταυτιστεί στη συνείδηση του κόσμου με τον τομέα ευθύνης του. Αυτή η επικοινωνία με τον κόσμο θα δώσει ζωντάνια στο αντικείμενό του και στον ίδιο τη χαρά της αναγνώρισης. Ο άνθρωπος αυτός θα διαθέτει, ως αντίδοτο στη γραφειοκρατία, τη ζωντανή επικοινωνία με τους συμπολίτες, προκειμένου όλοι μαζί να κάνουν ένα μέρος καλύτερο.

Καθώς έγραφα το κείμενο μου, τηλεφώνησα παράλληλα στο δασαρχείο για να αναφέρω ότι μία βρύση στον Φρόντζο είναι χαλασμένη εδώ και καιρό. Με παρέπεμψαν στην προϊσταμένη! Μίλησα με μία κυρία, η οποία μου ανέφερε ότι δεν είναι βέβαιη αν η βρύση είναι στον τομέα ευθύνης του δασαρχείου. Θα έπρεπε να μιλήσει με το τεχνικό τμήμα. Παρά την ευγένεια και την καλή της διάθεση δεν κατάλαβα αν η βρύση θα φτιαχτεί. Δεν θέλω να εμφανίζω ως εύκολα, αυτά που η καθημερινότητα και η γραφειοκρατία του δημοσίου τα καθιστά πραγματικά δύσκολα. Αλλά νομίζω ότι είναι θέμα νοοτροπίας να γίνει το δασαρχείο μία φιλική και έξυπνη υπηρεσία. Να πάψει να δηλαδή να κρύβεται μέσα στα κτίρια και να βγει στο δάσος. Θα κάνει καλό σε όλους: στους εργαζόμενους, στους πολίτες και κυρίως το δάσος.

ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ

Advertisements
Μοιραστείτε το!
Share on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin


ΚατηγορίεςΔασική Υπηρεσία

Tags: ,

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: