Advertisements

«…τρέχουμε από αντικείμενο σε αντικείμενο, για να μη φαινόμαστε λίγοι»

grammateia daswn

Αγαπητό Δασαρχείο,

Το παρακάτω κείμενο είναι μια επιστολή μου προς τον ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ  όπως ακριβώς δημοσιεύτηκε στο φύλλο της 28/8/1998. στη στήλη «ΚΡΙΤΟΒΟΥΛΟΣ» (που δεν ήταν άλλος από τον γνωστό και σήμερα δημοσιογράφο Γιάννη Μαρίνο)

Τα τότε χάλια της Δασικής Υπηρεσίας αν τα  πολλαπλασιάσουμε με πολλαπλασιαστή από (2) μέχρι (ν) δεν θα έχουμε απορίες για τα σημερινά χάλια μας.

Όταν πνέει τα λοίσθια η Δασική Υπηρεσία  ένας από τους πλέον  για να μην πούμε ο πιο οργανωμένος μηχανισμός (τηρουμένων των αναλογιών) ελέγχου, πρόληψης και καταστολής δασικών ανομημάτων και παράλληλα αξιοποίησης στο έπακρον των δημοσίων επενδύσεων, είσπραξης δημοσίων εσόδων κλπ. μη μας φαίνεται περίεργο το σημερινό κατάντημά μας, ως Χώρα…

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ

Γιάννης Κέκερης

ΠΡΟΣ: Το περιοδικό  «ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ»

 FAX: 01 3238740

Κ. Δ/ντά.

Διάβασα τα άρθρα του «Κριτόβουλου» στα φύλλα του Ο.Τ. στις 14 και 28 Μαίου, με τα τόσο εύλογα ερωτήματα και απορίες. Είδα τις ημέρες αυτές στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων, τη «δυναμικότητα» με την οποία εργαζόμενοι διεκδικούν τα δικαιώματά τους και υπερασπίζονται τα κεκτημένα τους, και δεν μπορώ να μην υψώσω κραυγή αγωνίας, αγανάκτησης, αλλά και ντροπής,, για τον ευτελισμό των δασικών υπαλλήλων.

Μας ονόμασαν τα Μ.Ε (όχι μόνον εμάς) «στρατό κατοχής». Μας αποκάλεσαν, εμμέσως πλην σαφώς, υπουργικά χείλη «εμπρηστές» των δασών, και, ευθέως, τα ίδια επίσημα χείλη μας χαρακτήρισαν «καλοπερασάκηδες», «παραμυθιάζοντες εαυτούς και αλλήλους»,  «άθλιες συντεχνίες» κ. ά.

Είμαστε εδώ και είκοσι χρόνια με άνω 65% κενές οργανικές θέσεις. Φθάσαμε  να τρέχουμε από αντικείμενο σε αντικείμενο, όπως οι «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι», για να μη φαινόμαστε λίγοι. Από το σύνολο των δασολόγων και δασοπόνων που υπηρετούν σήμερα σ΄ όλη την Ελλάδα, μόλις 42 από τους πρώτους και 44 από τους δεύτερους είναι ηλικίας  κάτω των 38 ετών (όριο ηλικίας για διορισμό πτυχιούχων ΑΕΙ – ΤΕΙ)

Δασολόγοι, Δασοπόνοι και Δασοφύλακες, με 55 χρόνια στην πλάτη τους οργώνουν ασταμάτητα τα κακοτράχαλα βουνά και τις δύσβατες περιοχές της πατρίδας μας, χωρίς να κάμπτονται, φέροντας σε πέρας κάθε αποστολή και εργασία.

Υπηρετούμε το Δάσος χειμώνα Καλοκαίρι. Συμβάλλουμε τα μέγιστα στην ανάπτυξη των Ορεινών περιοχών της Χώρας, μακριά από το φως της δημοσιότητας, χωρίς δημόσιες σχέσεις, με μόνη ικανοποίηση, το ότι καταφέρνουμε να διατηρούμε και να αυξάνουμε το πράσινο, και μάλιστα ΤΟ ΔΑΣΟΣ, την σπονδυλική στήλη του φυσικού περιβάλλοντος.

Έτσι, αθόρυβα και χωρίς τυμπανοκρουσίες η Δασική Υπηρεσία, «εκ των ενόντων» να  πρασίνισε  και πάλι την ορεινή Ελλάδα, ώστε το ποσοστό δασοκάλυψης να είναι σήμερα 49,3%. (απογραφή δασών 1992 – Δρ. Δασολόγος Αντ. Παπαγιαννόπουλος – Εφημερίδα «ο δασολόγος» α/α φ. 18/1994 ), εφαρμόζοντας ανέκαθεν την ΑΕΙΦΟΡΟ ΑΝΑΠΤΥΞΗ, που σήμερα παραδειγματίζει τους πάντες.

Έδρασε δε τόσο αθόρυβα που ούτε η ηγεσία της, όπως απεδείχθη, το αντελήφθη. Όπως δεν αντελήφθη,  το ότι το Παγκόσμιο Ταμείο Φύσης, σε έκθεσή του, κατέταξε την Ελλάδα στην ΤΕΤΑΡΤΗ ΘΕΣΗ, μεταξύ των χωρών της Ε.Ε., για τη ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ και ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ των ΔΑΣΩΝ της, μετά την Ελβετία, Φινλανδία και Αυστρία. (Εφ. Απογευματινή 30/5/1998)

Για ποιο λόγο άραγε, έπρεπε να ρεζιλευτούν οι εναπομείναντες δασικοί και να καμφθεί το ηθικό τους; Σε τι αποσκοπεί η απογύμνωση της ήδη αποδυναμωμένης Δασικής Υπηρεσίας, που ξέρει και μπορεί να συνεργάζεται με τον απλό ορεινό κάτοικο της Ελληνικής υπαίθρου;

Μπροστά σ΄ αυτήν την απρόσμενη εξέλιξη – κατρακύλα, ο αθόρυβος –κατ΄ άλλους «βλαξ»– δασικός τι κάμνει;

– Μα, όπως πάντα. παρακολουθεί περιδεής τα τεκταινόμενα και  θορυβεί τόσο, όσο θορυβεί (για τους μη μεμυημένους) το δάσος όταν ΔΕΝ καίγεται. Η αντίδρασή του ανάλογη με την αποστολή του. Δηλαδή εκτός εποχής. Δεν σπάσαμε πόρτες γραφείων και παρμπρίζ,, δεν παίξαμε ξύλο, δεν δείραμε …κάποια, ή κάποιον και έχουμε απαίτηση, όχι μόνο να ακουσθούμε, αλλά και να εισακουσθούμε; το …θράσος μας δεν έχει όρια !!!

Στην Ιαπωνία οι εργαζόμενοι, σε ένδειξη διαμαρτυρίας (αντί για απεργία), φορούν μαύρο περιβραχιόνιο. Όταν όμως δεν συγκινούν οι κατάμαυρες ράχες των βουνών μας, είναι δυνατόν να συγκινήσουν τα περιβραχιόνια;

Ξέρω καλά πως είναι ματαιοπονία  και «UFOλογία» να γράφεις για τους δασικούς. Για το λόγο αυτό ζητώ  συγγνώμη από σας και  τους αναγνώστες.

Το δάκρυ όμως που κύλησε από τα μάτια συνταξιούχου Δασοπόνου, που πέρασε από το Δασαρχείο, μ’ έκανε να γράψω την επιστολή αυτή.

Επιβάλλεται το δάκρυ ενός παλαίμαχου να βγει στη δημοσιότητα, όχι να συγκινήσει -από συγκίνηση χορτάσαμε-αλλά να προβληματίσει και να παραδειγματίσει…

Με τιμή και ευχαριστίες

Αρναία 30/6/1998

Ιωάννης Κέκερης

Δασοπόνος στο Δασαρχείο Αρναίας

(Ο νεώτερος διορισμένος με 27 έτη συν. υπηρεσίας)

Εκλεγμένος Περιφ. Αντ/πος Ε.Ε.Δ.ΔΥ.

Advertisements
Μοιραστείτε το!
Share on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin


ΚατηγορίεςΔασική Υπηρεσία

Tags: ,

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: