Advertisements

Πρωινή (πολιτική) γυμναστική

tzakri_megask

Πρωί πρωί Κυριακή, ήσυχο βροχερό πρωινό, ανοίγω τα μάτια μου και αντικρίζω την Τζάκρη να με σημαδεύει από το απέναντι παράθυρο του mega-Σαββατοκύριακο.

Έλεος Θεοδώρα (λέω έντρομος), τουλάχιστο πες μου γιατί. Σε τι έφταιξα. Αν είναι να πάω ας ξέρω τουλάχιστο το λόγο. Αφού τελικά δεν θα πάω να ψηφίσω Άδωνη όπως απειλούσα και σου εξήγησα ότι κάνω πλάκα όταν απειλώ πως θα φύγω. Αφού και για το τρίτο μνημόνιο έβγαλα το σκασμό (όπως εσύ στο πρώτο και το δεύτερο). Αφού το αποφάσισα και για το σπίτι μου που το χρωστάω, ότι δε βαριέσαι αν πρόκειται για το καλό του τόπου, για την διάσωση του λαού, ας είναι το δικό μου το πρώτο σπίτι σε χέρια τραπεζίτη. Τι έκανα ρε Θοδώρα (με μάτια ολοστρόγγυλα από τον τρόμο και την απορία);

Έκανες ρε ποτέ βιομήχανος; με ρωτάει κοιτάζοντάς με απειλητικά πάνω από την χοάνη του εμπροσθογεμούς που είχε στουμπώσει τις πολιτικές της βολίδες.

Με φύλαξε ο θεός Θοδώρα λέω (ζαρωμένος).

Πήγες ρε ποτέ να βγάλεις άδεια, σε δασαρχείο ή αρχαιολογική υπηρεσία. Ξέρεις πόσα χρόνια χρειάζονται για να στήσεις μια τίμια και κερδοφόρα επιχείρηση. Μια επιχείρηση που θα συμβάλλει στην ανάπτυξη του τόπου και θα δώσει δουλειά στον κοσμάκη, να φάει μια μπουκιά ψωμί;

(μόκο εγώ)

Ξέρεις τι χρειάζεται ακόμη και ένα πατάρι στο μαγαζί σου να κάνεις; (συνεχίζει αυτή).

Ναι, ναι, γιατί που ξέρεις, μπορεί να έχει δέντρα, ακούγεται μια φωνούλα δίπλα της (αντιλαμβάνομαι τον Τάκη που τον έκρυβε η τεράστια κάνη).

(ξαναμόκο εγώ)

Ναι ρε, δε ξέρεις. Να κονομάς όμως ξέρεις. Με τη διαπλοκή και τις δήθεν καθυστερήσεις. Λοιπόν όλα αυτά τέλος. Όσα ήξερες κακομοίρη μου να τα ξεχάσεις. Από λίαν προσεχώς όλα αυτά θα αλλάξουν.

Πότε, πότε (ρωτάει ρυθμικά με παλαμάκια κερκίδας ο Ιορδάνης)

Τώρα, τώρα (παροτρύνει με τον ίδιο ρυθμό και τρόπο ο Τάκης)

Αμέσως. Λέει η Θοδώρα (σηκώνοντας την κάνη προς το μέρος μου. Για αρχή θα ζητάμε από τον πτωχό πλην τίμιο βιομήχανο –παύλα- επενδυτή να βεβαιώνει ότι όλα είναι εντάξει και όχι από το πλούσιο πλην άτιμο κράτος –παύλα – πολιτεία.

Και ενώ αρχίζει να σφίγγει το δάχτυλο πάνω στη σκανδάλη, ίσα που πρόλαβα να πατήσω το κόκκινο κουμπί έκτακτου κινδύνου (που ευτυχώς είχα στα χέρια μου κάτω από τα σκεπάσματα και δεν το είχαν πάρει χαμπάρι). Ποπό ρε φίλε, παρά τρίχα γλύτωσα σου λέω. Με έκοψε κρύο ιδρώτας. Κάνω έτσι και σηκώνω το iphone, κοιτάω ώρα ημερομηνία, βλέπω Κυριακή πρωί, 22 Νοέμβρη 2015. Ίσα που πρόλαβε να φύγει ο Σκορπιός. Τσιμπιέμαι: Ναι είμαι ξύπνιος.

Τρώω μια φλασιά. Όχι ρε μάγκα μου, σκέφτομαι. Λες;

Γκουγκλάρω στα γρήγορα: Όχι δεν πέθανε. Ο Μητσοτάκης ζει. Δεν πρόκειται λοιπόν για μετεμψύχωση.

Αυτό να εννοούν άραγε όταν λένε ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται ή να πρόκειται για άλλη μετεμψύχωση που μας διαφεύγει;

Γιώργος Φούντας, Δασολόγος

Advertisements
Μοιραστείτε το!
Share on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin


ΚατηγορίεςΔιάφορα

Tags:

Απάντηση

No announcement available or all announcement expired.
Αρέσει σε %d bloggers: