Advertisements

Καθορισμός αιγιαλού και παραλίας στη Δωδεκάνησο

Καθορισμός αιγιαλού και παραλίας στη Δωδεκάνησο

Σοφία Ε. Παυλάκη, Δικηγόρος, ΜΔΕ 

Σύμφωνα με το άρθρο 2 του Κτηματολογικού Κανονισμού Δωδεκανήσου (κανονιστικό δ/γμα 132/1929), που διατηρήθηκε σε ισχύ με το άρθρο 8 παράγραφος 2 του ν. 510/1947 (Α΄ 298):

«Τα δημόσια κτήματα ανήκουσιν εις την Κυβέρνησιν της Κτήσεως και υποδιαιρούνται εις κτήματα κοινής χρήσεως και εις κτήματα περιουσιακά (ιδιόκτητα του Δημοσίου)».

Στο δε άρθρο 3 του Κανονισμού ορίζεται ότι:

«Αποτελούσι μέρος των κτημάτων κοινής χρήσεως: α) Ο αιγιαλός μέχρι του ορίου του μεγίστου συνήθους χειμερίου κύματος επί πλέον δε, έξω των αστικών κέντρων, μία ζώνη εκ 12 μέτρων από του τοιούτου ορίου, και αι θαλάσσιαι παραλίαι μέχρι των ορίων πάσης άλλης ιδιοκτησίας δημοσίας ή ιδιωτικής» (άρθρο 3 περίπτωση α΄)».

Κατά την έννοια των διατάξεων αυτών, όσον αφορά τον νομό Δωδεκανήσου, αιγιαλός είναι η χερσαία ζώνη που εκτείνεται από τη θάλασσα μέχρι το όριο του μεγίστου πλην συνήθους χειμερίου κύματος. Ειδικά όμως έξω από τα αστικά κέντρα περιλαμβάνει επιπλέον και μια ζώνη πλάτους 12 μέτρων.[1]

Μετά την παραχώρηση της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα με τη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων της 10ης Φεβρουαρίου 1947, η οποία κυρώθηκε με το νδ/γμα 423/22.10.1947 (Α΄ 226), στα Δωδεκάνησα ισχύουν τόσο η διάταξη του άρθρου 3 του Κτηματολογικού Κανονισμού, ως τοπικό δίκαιο, όσο και η διάταξη του άρθρου 1 του αναγκαστικού νόμου 2344/1940, ως γενικό δίκαιο, σε περίπτωση δε συγκρούσεως των σχετικών κανόνων, κατισχύει, ως ειδικό δίκαιο, η πρώτη από αυτές.[2]

Επομένως ο αιγιαλός αποτελεί και στη Δωδεκάνησο πράγμα κοινής χρήσεως και εκτείνεται, έξω από τα αστικά κέντρα, και επί ζώνης 12 μέτρων πέραν της οριογραμμής του μεγίστου συνήθους χειμερίου κύματος. Η δε παραλία εκτείνεται από τα όρια του αιγιαλού μέχρι τα όρια κάθε άλλης δημόσιας ή ιδιωτικής ιδιοκτησίας, όπως αυτή εμφανίζεται στους εκάστοτε κτηματολογικούς πίνακες.

Συνεπώς, ειδικά στη Δωδεκάνησο, για την έκδοση πρωτοκόλλου κατεδάφισης και απομάκρυνσης αυθαιρέτων κτισμάτων και κατασκευών, που έχουν ανεγερθεί χωρίς την απαιτούμενη άδεια στον κοινόχρηστο χώρο του αιγιαλού και της παραλίας, στον χώρο δηλαδή ο οποίος παρεμβάλλεται μεταξύ της θάλασσας και του ορίου της δημόσιας ή ιδιωτικής ιδιοκτησίας, όπως εμφανίζεται στους οικείους κτηματολογικούς πίνακες σύμφωνα με το ισχύον δίκαιο, δεν απαιτείται να έχει χωρήσει προηγουμένως καθορισμός του αιγιαλού και της παραλίας. Ειδικά όμως για κτίσματα επί της παραλίας απαιτείται η ύπαρξη και λειτουργία, στο συγκεκριμένο νησί, κτηματολογικών πινάκων, δεδομένου ότι μόνο με τον τρόπο αυτό είναι εφικτός ο προσδιορισμός του προς την ξηρά ορίου της παραλίας.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] Βλ. ΣτΕ 299/2018 (Τμ. Στ΄).

[2] Σχετ. βλ. και ΣτΕ 1741/2012, ΣτΕ 4222/2005, ΣτΕ 2598/2005, ΣτΕ 3333/2004.

.

.


nomiki_epikairotita-001


.
Δημοσιεύτηκε στο dasarxeio.com | 15.05.2018

.


 

Advertisements
Μοιραστείτε το!
Share on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin


ΚατηγορίεςΔόμηση - Αυθαίρετα, Νομοθεσία

Tags: , , , , ,

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: