Advertisements

Ποιος φταίει άραγε;

Φταίνε τα Πεύκα; Φταίνε οι άνθρωποι που έχτισαν μέσα στα πεύκα; Φταίει η φωτιά; Φταίνε οι πυροσβέστες και ο κρατικός μηχανισμός που δεν μπόρεσαν να σβήσουν την φωτιά νωρίς;

Ο θάνατος τόσων ανθρώπων (δεν γνωρίζουμε ακόμα πόσων) είναι αβάσταχτος, άδικος και κατακριτέος. Η μετατροπή ενός παράδεισου, σε παγίδα θανάτου είναι ανυπόφορη και το μυαλό μας αρνείται να την αποδεχτεί.

Όμως πρέπει να δούμε την αλυσίδα των γεγονότων, επιλογών και πράξεων που μας οδήγησαν σε αυτό το σημείο. Η κοινή λογική επιτάσσει να διερευνήσουμε το πως δεν θα ξαναγίνει κάτι τέτοιο.

Αυτό που προσωπικά με βασανίζει είναι το γεγονός ότι υπάρχουν οι μηχανισμοί για να ελέγχουν και να αποτρέπουν  τέτοιες καταστάσεις, υπάρχει η γνώση και υπάρχουν και τα τεχνικά μέσα. Υπάρχουν τα δασαρχεία, υπάρχει η πυροσβεστική, υπάρχει η πολιτική προστασία, υπάρχουν οι δήμοι και οι περιφέρειες.

Γιατί δεν το προέβλεψαν και γιατί δεν το απέτρεψαν λοιπόν;

Ακούγονται πολλές γνώμες, πού όλες όμως προσπαθούν να αφαιρέσουν την ευθύνη αυτού που τις διατυπώνει , προσπαθούν να αναδείξουν το τυχαίο και το απρόβλεπτο της τελικής καταστροφής που ήταν ανθρωπίνως αδύνατον να αντιμετωπιστεί χωρίς απώλειες και καταστροφή. Αυτές οι γνώμες απλά αποπροσανατολίζουν, αυτή η προσέγγιση απλά εξασφαλίζει ότι δεν θα γίνει τίποτα επί της ουσίας και ότι θα ξαναζήσουμε τα ίδια σε λίγα χρόνια.

Η ουσία είναι μία: οι καθ’ ύλη αρμόδιοι δασολόγοι και πυροσβέστες που είχαν την ευθύνη της περιοχής για πάνω από 50 χρόνια που εξελίσσεται η επέκταση οικισμών μέσα στο δάσος δεν έκαναν ξεκάθαρο στις πολιτικές αρχές που αποφασίζουν, ότι είναι αναπόφευκτο αυτό που συνέβη.   Οι δομές πολιτικής προστασίας έθαβαν την οξύτητα του προβλήματος μέσω ευχολογίων και θεωρητικών αναλύσεων….και το κακό έγινε.

Προσωπικά βρέθηκα στην περιοχή πριν 5-6 χρόνια και η πρώτη μου αντίδραση ήταν: μα εδώ θα καούν ζωντανοί. Στενοί δρόμοι, περιφράξεις παντού, έλλειψη υποδομής πυρασφάλειας, το ερώτημα ήταν πότε και όχι αν θα συμβεί.

Συνάδελφοι δασολόγοι καταλαβαίνω ότι οι πολιτικές και άλλες πιέσεις που δεχτήκατε ήταν σχεδόν ανυπέρβλητες, γνωρίζω ότι δεν υπήρχαν και δεν υπάρχουν τα επαρκή μέσα για να κάνετε σωστά την δουλειά σας ΟΜΩΣ αν διατυπώνατε σαφώς ότι το ερώτημα δεν ήταν αν θα γίνει αλλά πότε θα γίνει και το τι συνέπειες θα είχε …..είμαι σίγουρος ότι δεν θα είχαμε τόσους θανάτους και τόση καταστροφή. Αφού έτυχε σε εμάς (τους δασολόγους) να αναλάβουμε να διαχειριστούμε αυτό το κομμάτι της γνώσης εμείς έχουμε την πρωταρχική και ποιο ουσιαστική ευθύνη απέναντι στην κοινωνία που δεν φροντίσαμε τόσες δεκαετίες να το κάνουμε σαφές.

Το επιχείρημα ότι εμείς το είπαμε αλλά δεν μας άκουσαν δεν επαρκεί….. η επιστημονική γνώση δεν είναι το ίδιο με την προσωπική γνώμη. Και για όποιον δεν καταλαβαίνει ας πάει να σταθεί μπροστά σε αυτούς που έχασαν τους αγαπημένους τους και να τους πει: το ήξερα ότι θα συμβεί αλλά όταν το είπα μου είπαν να σταματήσω και εγώ σαν υπάλληλος δεν μπορούσα να κάνω κάτι άλλο.

Αρνέλλος Γιάννης
Δασολόγος Μελετητής

.

.

.

.

.

Advertisements
Μοιραστείτε το!
Share on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin


ΚατηγορίεςΕπικαιρότητα, Πυρκαγιές - Κηρύξεις - Αναδασώσεις

Tags: , , , ,

1 reply

  1. Συνάδελφε, ειναι ζήτημα δασικής και χωροταξικής πολιτικής η οποία λείπει απο την χώρα μας. Επίσης η Δομή της Δασικής Υπηρεσίας χρειάζεται επανασχεδιασμό ίσως και εκ του μηδενός. Αν καταφέρουμε ποτέ να κάνουμε τέτοιου είδους σχεδιασμούς, τότε θα μπορούμε να μιλάμε οτι η χώρα έχει ασφαλείς δομές που θα προάγουν την κοινωνία.

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: