Advertisements

Οι κίνδυνοι του οικο-τουρισμού: Καιρός να αλλάξουμε τον μύθο ότι περισσότερη χρήση σημαίνει περισσότερη φροντίδα

Άρθρο του GEORGE OCHENSKI, 12 Σεπτεμβρίου 2018

Μετάφραση – επιμέλεια: ΕΡΑΤΩ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗ

Ο Σύνδεσμος για την Άγρια Φύση στη Μοντάνα και άλλες αυτοαποκαλούμενες ομάδες «υπέρ της διατήρησης» επιδίδονται συχνά σε προσπάθειες προσέλκυσης ολοένα και περισσότερων επισκεπτών σε λιγότερο γνωστές περιοχές της υπαίθρου και στα ποτάμια, υποστηρίζοντας ότι αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα να ενδιαφερθούν περισσότεροι άνθρωποι για την διατήρηση του αναντικατάστατου φυσικού πλούτου της Μοντάνα. Εν τούτοις, κάποιες πρόσφατες επιτόπιες  εμπειρίες δείχνουν πως όχι μόνο δεν υπάρχει επαληθεύσιμη βάση για μια τέτοια άποψη, παρά το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει στις δημόσιες γαίες μας – περισσότερη χρήση οδηγεί σε περισσότερη κατάχρηση και υποβάθμιση, αντί για φροντίδα και διατήρηση.

Τα χτυπητά και ανησυχητικά παραδείγματα που περιέχονται στο άρθρο του Μπράιαν Μάφφλυ στο Βήμα της Σωλτ Λέηκ  την περασμένη εβδομάδα ζωγραφίζουν μιαν άσχημη εικόνα για το τι πραγματικά συμβαίνει όταν οι ορδές τουριστών υπερφαλαγγίζουν την δυνατότητα τοπικών και κρατικών φορέων διαχείρισης για την προστασία των ιδιαιτέρου κάλλους φυσικών πόρων που προσελκύουν τους επισκέπτες.

Λένε πως «μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις», και το άρθρο του Μάφφλυ, «Χάρη στα μέσα επικοινωνίας, πλήθη ανθρώπων εξακολουθούν να ανακαλύπτουν τα ‘άγνωστα’ σκηνικά πετράδια της Γιούτα –και ρημάζουν την ομορφιά τους,» ( Thanks to social media, crowds keep discovering Utah’s ‘undiscovered’ scenic gems — and they’re laying waste to their beauty) είναι γεμάτο σπαρακτικές φωτογραφίες των φαραγγιών των κόκκινων βράχων της Γιούτα, κακοποιημένων από βάρβαρα γκράφιτι, ατέλειωτες ουρές τουριστών που επιχειρούν να περπατήσουν μέσα σε στενά μονοπάτια, κατεστραμμένες πινακίδες σήμανσης μονοπατιών, και λεύκες παραμορφωμένες από γράμματα και σύμβολα χαραγμένα στον κορμό τους.

Το άρθρο παρουσιάζει την συνεχιζόμενη υποβάθμιση των φαραγγιών της Γιούτα, θα μπορούσε όμως κάλλιστα να περιγράφει τις φθορές και την καταστροφή που υφίστανται άλλα μεγάλα εθνικά πάρκα και προστατευόμενα ποτάμια εξαιρετικού κάλλους.

Ωστόσο, υπό την πίεση μιας περίεργης και άστοχης παρόρμησης για εμπορευματοποίηση κάθε φυσικού πόρου, οι υποτιθέμενοι υπερασπιστές των παρθένων περιοχών και υδάτων αναφέρονται συνεχώς στην τουριστική οικονομία των 7,2 δις δολλαρίων της Μοντάνας. Κι αυτό, βέβαια, χωρίς ποτέ να μελετήσουν παράλληλα πόση χρήση και πόση κατάχρηση μπορούν να αντέξουν οι δημόσιοι φυσικοί πόροι μας προτού, όπως εκείνοι της Γιούτα, υποβαθμιστούν ανεπανόρθωτα ή και χαθούν όλως διόλου.

Η απόδειξη ότι έχουμε υπερβεί την φέρουσα δυνατότητα των επισκέψιμων δασών μας είναι προφανής: Όταν πιάνουμε μια πέστροφα του ποταμού Μισούρι με δακτυλικά αποτυπώματα στους μύκητες του σώματός της, μπορούμε να σταθούμε και να σκεφτούμε πόσες φορές μπορεί ένα ψάρι να πιαστεί, να κρατηθεί στα χέρια και να φωτογραφηθεί για το Φέισμπουκ ή το Ίνσταγκραμ, πριν έρθει η ώρα του να πεθάνει.

Τι να πούμε πια για τους γεμάτους σπασμένα γυαλιά και κονσερβοκούτια λάκκους της κατασκηνωτικής «πυράς», τα δέντρα που έχουν κοπεί για την εγκατάσταση τεράστιων τροχόσπιτων, και τα σκουπίδια που ρίχνονται μέσα στους θάμνους για να τα μαζέψει κάποιος άλλος; Ή για τις παράνομες εγκαταστάσεις και τα μονοπάτια ορεινής ποδηλασίας που χαράσσονται μέσα σε δημόσια γη και βαθύτερα ακόμα, σε περιοχές που ήσαν κάποτε ασφαλή καταφύγια των ταράνδων; Ή τις τουαλέτες που χρησιμοποιούνται σαν σκουπιδοτενεκέδες για τους ασυνείδητους που δεν μπαίνουν στον κόπο να συλλέξουν τα σκουπίδια τους;

Οποιοσδήποτε περνά κάποιον καιρό στη Μοντάνα ξέρει ότι πρόκειται για αληθινές και συνεχιζόμενες καταχρήσεις. Και δεν χωρεί αμφιβολία ότι οι καταχρήσεις χειροτερεύουν ενώ συνεχίζει να ευδοκιμεί το ατέλειωτο μάρκετινγκ, υπό το όραμα ενός χορού δολλαρίων στα μάτια εκείνων που θα εμπορευματοποιούσαν ευχαρίστως τους φυσικούς πόρους μας, χωρίς να λαμβάνουν υπ’ όψη την υποβάθμιση που έρχεται μαζί με τους αυξανόμενους επισκέπτες, πολλοί από τους οποίους δεν έχουν ιδέα για το πώς να χειρίζονται αυτόν τον πολύτιμο και αναντικατάστατο πλούτο.

Αν ίσχυε η αστήρικτη θεωρία αυτών των υπέρμαχων της αξιοποίησης, ότι περισσότερη χρήση σημαίνει και περισσή φροντίδα για τους φυσικούς πόρους μας, τότε κάθε υπό μελέτη περιοχή Φυσικού Πλούτου της Μοντάνας θα έπρεπε να προορίζεται για αντίστοιχα προγράμματα. Όμως αυτό που συμβαίνει είναι το αντίθετο, καθώς η αρμόδια κυβερνητική αντιπροσωπεία αναζητεί πώς να θέσει ένα τέρμα στην προστασία των υφισταμένων Παρθένων Περιοχών υπό Μελέτην.

Η αδιάκοπη τουριστική προαγωγή θα συνεχίσει να υποβαθμίζει τον φυσικό πλούτο της Μοντάνας εφ’ όσον δεν εξισορροπείται με πραγματική, όχι θεωρητική, αποτίμηση της φέρουσας δυνατότητας των πολύτιμων φυσικών πόρων μας. Και οι συνέπειες αν αυτό δεν γίνει είναι εντελώς πραγματικές –ρωτήστε τη Γιούτα.

Δημοσιεύτηκε στο dasarxeio.com | 17.09.2018

 

Advertisements
Μοιραστείτε το!
Share on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin


ΚατηγορίεςΔασικά Οικοσυστήματα, Προστατευόμενες περιοχές, Περιβάλλον

Tags: , , , , , , ,

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: