Advertisements

Ο δενδροχαλαστής και ο πελαργοδιώκτης

ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ, Δασολόγου (δημοσ. το 1971)

Πάει και ο Πολύχρονος Πλάτανος του Δημοτικού Νοσοκομείου! «… ο ξυλοκόπος φθάνει, και πιάνει και το πελεκά το φουντωτό πλατάνι…». Εσωριάστηκε λοιπόν κι’ αυτός μαζί με τόσους άλλους. Πόσες εκατοντάδες Ελλήνων μορφωμένων και αμόρφωτων πέρασαν την ημέρα εκείνη και είδαν να πέφτει βαριά βαριά το τσεκούρι του Δεντροχαλαστή! Ίσως μερικοί να ψέλλισαν κάτι, μα βρήκαν πώς ήταν πιο σωστό να αποτραβηχτούν σιωπηλοί! Τι δουλειά έχουμε εμείς να τα βάλουμε με το Δήμο…

Κάτι τέτοιο προ ολίγων μηνών επρόκειτο να γίνει και στη Στοκχόλμη της Σουηδίας. Ένα συνεργείο υλοτόμων, πήγε να κόψει μερικά δέντρα, προκειμένου να εγκατασταθεί στη θέση τους «Εκδοτήριο εισιτηρίων», του υπογείου Σιδηροδρόμου. Τι έγινε όμως; Μόλις τους αντελήφθησαν οι πολίτες της Στοκχόλμης, και πριν ακόμη οι υλοτόμοι κατεβάσουν από τον ώμο τους τα τσεκουριά, ρίχτηκαν κατ’ επάνω τους και με βίαια μέτρα όχι μόνον τους απομάκρυναν από τον τόπο, αλλά και βάρδια έβαλαν να φυλάξει, μήπως και ξαναγυρίσουν! Και να σκεφθεί κανείς ότι όχι μόνον τα βουνά της Σουηδίας, αλλά και οι κάμποι της ακόμη, είναι σκεπασμένοι από πανώρια δάση και το ποσοστό της δασοκαλύψεως στη χώρα αυτή φθάνει το 70%…

Στην Τριπολιτσά, από την παλιότερη εποχή, υπήρχαν δύο μεγάλα αιωνόβια πλατάνια. Στο ένα από αυτά, οι Βαλεσήδες του Μοριά, στην εποχή της δουλείας κρεμάγανε τους Χριστιανούς. Όταν οι Έλληνες με επί κεφαλής το «Γέρο του Μοριά» στις 23 Σεπτεμβρίου τού 1821 μπήκανε στην Τριπολιτσά, και κάποιος έδειξε στο Γέρο. «Να αυτό είναι το πλατάνι που κρέμαγαν οι Τούρκοι τους Χριστιανούς» ο Γέρος το κοίταξε περίλυπος και είπε: «Πόσοι από το σόι μου και από το Έθνος μου κρεμάστηκαν εκεί!» και διέταξε να το κόψουν, για να μετριάσει τη λύπη του, σαν να έφταιγε το πλατάνι για το κρέμασμα των Χριστιανών! Αλλά στο κάτω κάτω, ήταν ο πολυβασανισμένος ο Γέρος, που έπρεπε να ξεσπάσει κάπου, για να τού περάσει ο καημός…

Το άλλο πλατάνι της Τριπολιτσάς διατηρείτο μέχρι προ ολίγων ετών, σε μια γωνιά τής Κεντρικής Πλατείας τής πόλεως. Ένα πρωί οι Τριπολίτες, όταν πρωί πρωί ξεκίνησαν να παν’ στις δουλειές τους, είδαν το πλατάνι ξαπλωμένο κατά γης και πελεκημένο σε κομμάτια. Τηλεγράφησαν στα Υπουργεία, διαμαρτυρήθηκαν στις Αρχές, έγραψε ο Τύπος, αλλά το κακό είχε γίνει. Τι είχε συμβεί; Ο Διοικητής τής εκεί Στρατιωτικής μονάδας – Ανώτατος Αξιωματικός – το περασμένο βράδυ, κάθισε κάτω από το πλατάνι, για να πιεί τον καφέ του. Ένα σπουργιτάκι, που ήταν κουρνιασμένο στο πλατάνι, έκανε μία απρέπεια! Και έτσι λερώθηκε λίγο το πηλήκιο του Αξιωματικού. Αυτό ήταν… Ο λόχος τού Μηχανικού σε ενέργεια τη νύχτα εκείνη, και το πλατάνι πλήρωσε τη φιλοξενία που έκαμε στο φτωχό το σπουργιτάκι!!

Άλλο γεγονός. Πάνε περίπου δέκα χρόνια τώρα, που ένας Δήμαρχος της Θράκης και συγκεκριμένα της Κομοτηνής, διέταξε και κόπηκαν 17 αιωνόβια και γραφικά πλατάνια, που ήταν το κόσμημα και το τοπικό χρώμα τής πόλεως, με δικαιολογητικό ότι δήθεν εμπόδιζαν την κυκλοφορία, ενώ τα περισσότερα ήταν επάνω στα πεζοδρόμια, ή σε γωνιές, που δεν έφερναν κανένα εμπόδιο στην κυκλοφορία. Και για να είναι εντάξει και με τον Νόμο, πήρε και τη συγκατάθεση τού τότε Δασάρχη, που όπως έμαθα τον τελευταίο καιρό τον φιλοξένησαν αυτόν τον Δασάρχη οι φυλακές της Κομοτηνής για τα δενδρόφιλα αισθήματά του!!

Ημέρες δούλευαν τα Συνεργεία του Δήμου, για να ξεριζώσουν τα χιλιόχρονα αυτά πλατάνια… Οι πολίτες πέρναγαν και ξαναπέρναγαν από εκεί… αλλά για κείνους πέρα έβρεχε… Και μόνον μια Δασκάλα, λίγες μέρες αργότερα, έγραψε σε μια τοπική εφημερίδα ένα «Νεκρόσημο Αγγελτήριον», που κι’ αυτό ξεκίνησε από την ερώτηση μιας μικρής Μαθήτριας: «Και τώρα Κυρία, τι θα κάνουν οι Πελαργοί πού είχαν απάνω στα πλατάνια τις φωλιές τους;». Είκοσι οκτώ φωλιές ήταν πλεγμένες επάνω στους κλάδους των δέκα επτά πλατανιών, πού ξεριζώθηκαν από το Δήμο. Κι’ έπειτα απορούν οι ζωόφιλοι και οι κυνηγοί γιατί οι Πελαργοί χάνονται από την Ελλάδα…

Λένε ότι από την κατανάλωση του νερού και του σαπουνιού αποδεικνύεται ο Πολιτισμός ενός λαού. Όμως υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν πως ο Πολιτισμός φαίνεται μόνον από την αγάπη που έχουν οι λαοί, στο περιβάλλον, στη φύση, στα πουλιά, στα δέντρα. Με τη γνώμη αυτή δεν συμφωνούν πολλοί Έλληνες και υποθέτω οι περισσότεροι… Θέλουν τα τσεκούρια να ρίχνουν κάτω κάθε λογής δέντρο, τους κασμάδες να ανοίγουν νταμάρια δίπλα στους δρόμους ή γύρω από την Αθήνα και να ξεκοιλιάζουν και την Πεντέλη, τα σπίρτα να καίνε τα δάση και τους Πελαργούς να τους εκπατρίζουν ή και μερικοί αυτοκαλούμενοι κυνηγοί – ευτυχώς ολίγοι- να τούς βάζουν σημάδι… Άφεριμ!

Του Δασολόγου Αναστάσιου Στεφάνου (1893-1984)
(Δημοσιεύτηκε το 1971 σε περιοδικά της εποχής εκείνης)
Επιμέλεια dasarxeio.com

Advertisements
Μοιραστείτε το!
Share on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin


ΚατηγορίεςΆγρια ζωή, Υλοτομίες

Tags: , , , , ,

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: