Οργάνωση Δασικών Υπηρεσιών

Νίκος Μπόκαρης
Δασολόγος-Περιβαλλοντολόγος
Πρόεδρος Δ.Σ ΠΕΔΔΥ- Μέλος Δ.Σ ΓΕΩΤ.Ε.Ε

Κλείνοντας το έτος θα ήταν χρήσιμο (κάνοντας ένα μικρό απολογισμό) να καταγράψουμε τα πολλά προβλήματα που διαπιστώνουμε στη λειτουργία των Δασικών Υπηρεσιών, να τα κωδικοποιήσουμε και να καταθέσουμε τους προβληματισμούς και τις σκέψεις μας για τη Δασική Υπηρεσία και την οργάνωσή της.

Αναλύοντας λίγο την κατάσταση στους βασικούς άξονες και τα δεδομένα πολιτικής (Προστασία, Διαχείριση, Ανάπτυξη δασών και Οργάνωση του Δασοδιοικητικού συστήματος) πραγματικά δεν βρίσκω κάτι που να σχετίζεται με τα παραπάνω το οποίο να θεωρώ ότι πήγε καλά τα τελευταία χρόνια.

Η διάθεση μου δεν είναι ασφαλώς να αδικήσω κανέναν. Για το λόγο αυτό να αναγνωρίσω ότι ίσως να είμαι προκατειλημμένος με τον τρόπο που αντιμετωπίζεται (διαχρονικά) ο Τομέας από την εκάστοτε πολιτική ηγεσία. Ίσως οι προσδοκίες όλων των δασικών υπαλλήλων (και εμού) όσο και των ανθρώπων που ζουν μέσα και από το δάσος, να κινούνταν σε διαφορετικό επίπεδο και να μην έγιναν κατανοητές από την πολιτική ηγεσία (οπότε και δεν αποτέλεσαν πολιτική προτεραιότητα)τα προηγούμενα χρόνια.

Όμως ότι από αυτά και να ισχύει, το συμπέρασμα στο οποίο θα καταλήξει ο καθένας μας είναι ένα: Η Δασική Υπηρεσία παρά το εύρος και τη σπουδαιότητα των αρμοδιοτήτων που διαχειρίζεται και τη σχέση της με τη συνταγματική υποχρέωση του κράτους να οργανώνει (το ίδιο) τις υπηρεσίες του για την προστασία των δασών, υποτιμήθηκε πολιτικά και διοικητικά και κατά την άποψή μου, δεν στηρίχτηκε όσο θα έπρεπε.

Για το λόγο αυτό μπορώ να μιλάω (κυρίως υπό τη συνδικαλιστική μου ιδιότητα) για χαμένες πολιτικά τετραετίες. Δηλαδή για πολιτικές τετραετίες άσκησης εξουσίας που δεν πρόσθεσαν το παραμικρό λιθάρι στο διοικητικό οικοδόμημα που διεκδικούμε και επιθυμούμε. Τετραετίες που δεν ευοδώθηκε το αίτημά μας για μια σύγχρονη και αποτελεσματική οργάνωση του Τομέα, ώστε να μπορεί να διαχειριστεί και να διεκπεραιώσει πολιτικές για το φυσικό περιβάλλον και τη δασοπροστασία και να υποστηρίξει τον οποιοδήποτε επιχειρησιακό σχεδιασμό.

Τετραετίες που παρά την αντίληψη των ιδιαιτεροτήτων και των προβλημάτων συντονισμού, προγραμματισμού και αποτελεσματικότητας των Αποκεντρωμένων Δομών που λειτούργησαν, μιας και αυτά συνδέονται με τη δασοπροστασία, την προσπόριση εσόδων από τα δάση και τα έργα προεπενδυσιακού χαρακτήρα (δασικοί χάρτες κλπ), δεν οδηγηθήκαμε στη λήψη αποφάσεων για ένα Τομέα με καθετοποημένη δομή και οργάνωση με επαρκές επιστημονικό και υλωριικό προσωπικό που δεν θα αποτελούσε τον “παρία” του διοικητικού συστήματος,

Οι παραπάνω προϋποθέσεις οργάνωσης και λειτουργίας συνδέονται με όλο το φάσμα των ασκούμενων αρμοδιοτήτων. Συνδέονται με την ανάγκη άσκησης ενιαίας δασικής πολιτικής ανάμεσα σε διαφορετικές (οικονομικά και κοινωνικά) περιοχές της Χώρας . (περιφέρειες- νομοί) στις οποίες παρά τις διαφορές που υπάρχουν (και στο δυναμικό των δασικών πόρων) εν τούτοις η συζήτηση για τη δασική πολιτική πρέπει να γίνεται στην ίδια ενιαία βάση. Είτε συζητάμε για τη διαχείριση των δασών (αειφορία δασικών πόρων, αύξηση εσόδων από τα δάση), είτε για τη δασοπροστασία (υποστήριξη επιχειρησιακών σχεδιασμών), είτε για τα έργα και τις υποδομές (υποστήριξη ΠΑΑ, Δασικοί χάρτες, δασολόγιο, κλπ) και την κλιματική αλλαγή (συμβολή των δασών, αναδασώσεις κλπ) είτε ακόμη και για τη θηραματοπονία και την διαχείριση της άγριας ζωής (ζωοανθρωπονόσοι).

Η κοινή βάση συζήτησης κατά την άποψή μου είναι να γίνει αποδεκτή πολιτικά η ανάγκη μιας καλά οργανωμένης -σύγχρονης και αποτελεσματικής δασικής υπηρεσίας, στα πρότυπα των αντίστοιχων υπηρεσιών άλλων ευρωπαϊκών χωρών, που θα μπορεί να διαχειριστεί το βάρος αυτών των κρατικών αρμοδιοτήτων (χωρίς επικαλύψεις η τεμαχισμό αντικειμένων). Ιδίως όταν τα δάση στη Χώρα μας εκτός από δημόσιο αγαθό είναι και δημόσια περιουσία. Γιατί μην ξεχνάμε αυτή την ελληνική ιδιαιτερότητα. Τα δάση στη χώρα μας είναι κατά συντριπτικό ποσοστό δημόσια και ο δασοκτήμονας (δηλαδή το ίδιο το κράτος) πρέπει να οργανώσει δομές που θα ασχολούνται με την προστασία και τη διαχείρισή τους. Αυτή η βάση προσέγγισης υπάρχει στα ομόφωνα πορίσματα των διακομματικών επιτροπών της Βουλής που παρά την συχνή βιβλιογραφική και δημοσιογραφική (και περιστασιακά και πολιτική) επίκλησή τους, δεν τα εφαρμόζουμε.

Τι από όλα τα παραπάνω οργανωτικού τύπου προβλήματα λύθηκαν; Με ποιο από όλα αυτά τα αντικείμενα που προαναφέρθηκαν ασχολείται η Δασική Υπηρεσία σήμερα και πόσο αποτελεσματικά; Ανταποκρίνεται στο ρόλο και τις αρμοδιότητές της; Έχει τη δυνατότητα με την υφιστάμενη δομή και οργάνωση και με το γερασμένο επιστημονικό και υλωρικό της προσωπικό να αντεπεξέλθει στα καθήκοντά της; Η δική μου η απάντηση είναι πως όχι (ιδίως όταν φέρουμε στη σκέψη μας το μέγεθος των σημερινών ανοικτών υποχρεώσεων της ή τα οικονομικά αποτελέσματα της διαχείρισης των δασών).

Στη βάση των όσων αναλύθηκαν παραπάνω, εκείνο που απαιτείται σήμερα (περισσότερο από ποτέ) είναι η λήψη Κεντρικής Πολιτικής Απόφασης για την αναδιοργάνωση του Δασικού Τομέα και τη επανασύνδεση των Κεντρικών και Περιφερειακών Δασικών Υπηρεσιώνμε το φυσικό τους αντικείμενο (δασικά χερσαία οικοσυστήματα).

Αυτός είναι ο κυρίαρχος δασοπολιτικός στόχος που πρέπει να υποστηριχτεί και στην σημερινή πολιτική ηγεσία και να τεκμηριωθεί με σοβαρότητα από όλους μας, χωρίς αμφιταλαντεύσεις ή δεύτερες σκέψεις και ασφαλώς χωρίς “εκπτώσεις” στις πραγματικές ανάγκες προσωπικού (αναγκαίες προσλήψεις).

Από ένα καλά οργανωμένο (δασο) διοικητικό σύστημα μπορεί η πολιτική εξουσία να έχει απαιτήσεις, αρκεί όμως να έχει φροντίσει να το οργανώσει και να το εξοπλίσει παρέχοντας του τους πόρους και τα μέσα που χρειάζονται αλλά και ξεκάθαρους στόχους δασικής πολιτικής οι οποίοι να συνδέονται με οικονομικά ή περιβαλλοντικά αποτελέσματα.

Διαφορετικά με εξαγγελίες της τελευταίας στιγμής και θεωρητικά κείμενα διαλόγου και στρατηγικές από τις οποίες λείπει το σημαντικότερο μέσο – η υπηρεσία που θα τις υλοποιήσει- κατά την άποψή μου πολιτική δεν γίνεται

Επομένως και η παρούσα Κυβέρνηση (για να μη συζητάμε για τα λάθη του παρελθόντος) θα πρέπει να ξεκαθαρίσει την ανάγκη ύπαρξης και το χαρακτήρα των υπηρεσιών που διαχειρίζονται δημόσια αγαθά (δάση) ή τη δημόσια περιουσία ως κρατική και κύρια αρμοδιότητα και να πάρει τις αποφάσεις της.

Νίκος Μπόκαρης

Μοιραστείτε το!
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin


ΚατηγορίεςΔασική Πολιτική, Δασική Υπηρεσία

Tags: , , ,

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: