Νόμος 4685/2020: Αντιδασικό τερατούργημα

Στις 15 Μάη, αρχίσαμε να αναφερόμαστε στην παράγραφο 13 του άρθρου 48 του αντιδασικού πολυνόμου 4685/2020 του Χατζηδάκη, με την οποία επιχειρείται πάλι η νομιμοποίηση παράνομα ξεχερσωθέντων δασών, παρά το γεγονός ότι δύο φορές το ΣτΕ έκρινε ότι οι υπουργικές αποφάσεις των Σταθάκη και Φάμελλου, με τις οποίες επιχειρήθηκε αυτή η νομιμοποίηση, είναι αντισυνταγματικές.

Απόσπασμα από άρθρο του Γεράσιμου Λιόντα που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “ΚΟΝΤΡΑ” και στον ιστότοπο eksegersi.gr στις 30.05.2020

Θα ξεκινήσουμε με αποσπάσματα από την πρώτη απόφαση του ΣτΕ, που είναι η 645 του Ε’ τμήματος και δημοσιεύτηκε στις 3 Απρίλη του 2019:

«Υπό τα δεδομένα αυτά, κατά την άποψη που επικράτησε στο Τμήμα, η εξαγορά δασών/δασικών εκτάσεων που εκχερσώθηκαν προ του 1975 αυτογνωμόνως, προκειμένου να καλλιεργηθούν, και η μεταβίβαση κυριότητας, έναντι τιμήματος, στους κατόχους αυτών, υπό την προϋπόθεση ότι η αγροτική χρήση συνεχίζεται έως την έκδοση της πράξης εξαγοράς και θα συνεχιστεί στο μέλλον (άρθρο 47 παρ. 5 επ. του νόμου 998/1979) αντίκεινται προς τα άρθρα 24 παρ. 1 και 117 παρ. 3 του Συντάγματος, όπως βασίμως προβάλλεται.

Στην κρινόμενη όμως περίπτωση, η επίκληση της ενίσχυσης της εθνικής οικονομίας και της απασχόλησης γίνεται όλως αορίστως, ενώ η αυθαίρετη εκχέρσωση και εν συνεχεία αγροτική εκμετάλλευση δασών και δασικών εκτάσεων – και μάλιστα από πρόσωπα μη ασχολούμενα κατ’ επάγγελμα με τη γεωργία… δεν συνιστούν, επ’ ουδενί, επίκληση εξαιρετικής ανάγκης με ιδιαίτερη κοινωνική, εθνική ή, έστω, οικονομική σημασία, που θα δικαιολογούσε την έγκριση των, αυθαιρέτως πραγματοποιηθεισών προ του 1975 εκχερσώσεων δασών και δασικών εκτάσεων… Από τη φύση δε του πράγματος, οι εκχερσώσεις αυτές έχουν γίνει ανεπιλέκτως και ασυνδέτως προς κρατικούς αναπτυξιακούς σκοπούς ή άλλους λόγους δημοσίου συμφέροντος, δημιουργούν τετελεσμένες καταστάσεις και εμποδίζουν το σχεδιασμό αγροτικής πολιτικής, σε εθνικό ή περιφερειακό επίπεδο, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να θεωρηθεί ότι η ρύθμιση επιδιώκει θεμιτό σκοπό εξ εκείνων που περιγράφονται στο άρθρο 106 του Συντάγματος.

Ως εκ τούτου η αντίθεση προς το Σύνταγμα της γενικευμένης “νομιμοποίησης“ εκχερσώσεων χιλιάδων στρεμμάτων δασικής γης δεν θεραπεύεται από την υποχρέωση συνέχισης της αγροτικής καλλιέργειας στο διηνεκές, επί ποινή ανάκλησης της παραχώρησης, ή από την καταβολή πέραν του τιμήματος απόκτησης της έκτασης (που καθορίστηκε σε ιδιαιτέρως χαμηλά επίπεδα)… χρηματικού ανταλλάγματος που θα χρησιμοποιηθεί για την “αναδάσωση“ ή “δάσωση“ αντίστοιχων εκτάσεων» (οι εμφάσεις δικές μας)». [Ολόκληρη η απόφαση στο  https://dasarxeio.com/wp-content/uploads/2019/06/%CE%91%CE%A0%CE%9F%CE%A6%CE%91%CE%A3%CE%97-645-_2019.pdf].

Αίσθηση προκάλεσε η επισήμανση του Ε’ Τμήματος του ΣτΕ, ότι αυτοί που κάνουν τα ξεχερσώματα δεν είναι κατ’ επάγγελμα αγρότες. Προφανώς, και οι δικαστές του ΣτΕ έχουν αντιληφθεί ότι λόγω της ασκούμενης -από τη δεκαετία του ’80- αντιαγροτικής πολιτικής της ΕΕ και των κυβερνήσεων όλων των χρωμάτων, η φτωχή αγροτιά εγκαταλείπει καλλιεργούμενη γεωργική πεδινή έκταση και επομένως δε συντρέχει λόγος να εκχερσωθούν δάση και δασικές εκτάσεις για γεωργική καλλιέργεια. Αυτοί που ξεχερσώνουν δάση το κάνουν για να αλλάξουν τη χρήση της γης μέσα σε μια χρονική περίοδο και να τη χρησιμοποιήσουν για την κατασκευή κατοικιών. Επειδή όμως δεν μπορεί να γίνει άμεσα η νομιμοποίηση για κατοικίες, επιλέγεται ως πρώτη φάση το ξεχέρσωμα δήθεν για γεωργική εκμετάλλευση.

Σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία για τη λειτουργία του ΣτΕ, όταν από Τμήματά του κρίνονται διοικητικές πράξεις ως αντισυνταγματικές, οι αποφάσεις τους επανεξετάζονται από την Ολομέλεια. Σχολιάζοντας αυτή την απόφαση του Ε’ Τμήματος, λίγες μέρες μετά τη δημοσίευσή της, εκτιμήσαμε ότι δεν υπάρχει περίπτωση να ανατραπεί στην ολομέλεια. Ετσι και έγινε, με την απόφαση 710 της 24ης Απρίλη του 2020, που βρίσκεται στο στάδιο της καθαρογραφής και των υπογραφών.

Τότε, όμως, Σταθάκης, Φάμελλος και Δημαράς, για να πουλήσουν φύκια για μεταξωτές κορδέλες στους καταπατητές δασών και δασικών εκτάσεων, εισήγαγαν στο νόμο 4617/2019, με συνοπτικές διαδικασίες, διάταξη (παράγραφος 3 του τέταρτου άρθρου), με την οποία επιχείρησαν να νομιμοποιήσουν το παράνομο ξεχέρσωμα δασών και δασικών εκτάσεων.

Παραθέτουμε ένα εδάφιο απ’ αυτή την διάταξη:
 «3. Η παράγραφος 2 του άρθρου 67 του ν. 998/1979 (Α΄289) αντικαθίσταται ως εξής:

“2. Αν οι εκτάσεις των περιπτώσεων α΄ και β΄ της παραγράφου 1 εντάσσονται στην παράγραφο 1 του άρθρου 3 του παρόντος νόμου τότε εμβαδό αυτών έως τριάντα (30) στρέμματα, μπορεί να χρησιμοποιηθεί αποκλειστικά και μόνο για γεωργική και δενδροκομική εκμετάλλευση…“».

Με την απόφαση 710 της Ολομέλειας του ΣτΕ οι υπουργικές αποφάσεις κρίθηκαν πάλι ως αντισυνταγματικές…

(Για τη συνέχιση της ανάγνωσης του άρθρου στον ιστότοπο που δημοσιεύτηκε πατήστε ΕΔΩ)

Μοιραστείτε το!
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin


ΚατηγορίεςΝομοθεσία

Tags: , , , , , , , , , , ,

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: