Υπασφάλεια δικαίου

 

Δημήτριος Η. Παπαστερίου
Ομότιμος καθηγητής ΑΠΘ

Η έννομη τάξη της Επικράτειάς μας εμπλουτίζεται συνεχώς από το δημιουργικό θησαυροφυλάκιο της ελληνικής γλώσσας με νέους τεχνικούς νομικούς όρους. Ένα από τα πρόσφατα παραδείγματα είναι αυτό των «οικιστικών πυκνώσεων», οι οποίες είναι προορισμένες να κινούνται στη Χώρα μας τουλάχιστον για τριάντα χρόνια, παρά την προφανή αντισυνταγματικότητά τους (ΟλΣτΕ 685/2019).

Τη σκυτάλη στον αντιπεριβαλλοντικό μαραθώνιο παρέλαβε ο νομοθέτης του 2021, προσφέροντας στους κοινωνούς του δικαίου ένα ακόμη δείγμα νομικής ευφυίας: την ηπιότητα και τις υποπεριοχές(!).

Πρόκειται για το άρθρο 218 (πρώην άρθρο 219) ν. 4782/2021 «Εκσυγχρονισμός, απλοποίηση και αναμόρφωση του ρυθμιστικού πλαισίου των δημοσίων συμβάσεων, ειδικότερες ρυθμίσεις προμηθειών στους τομείς της άμυνας και της ασφάλειας και άλλες διατάξεις για την ανάπτυξη, τις υποδομές και την υγεία».

Ο εκσυγχρονισμός, η απλοποίηση και η αναμόρφωση του ρυθμιστικού πλαισίου των δημόσιων συμβάσεων επεκτείνεται και στις λεγόμενες «προστατευόμενες περιοχές», τμήμα των οποίων εμπίπτει στον «Καθορισμό υποπεριοχής προστασίας στις περιπτώσεις ήπιων αναπτυξιακών έργων» του άρθρου 218 του παραπάνω νόμου.

Τα αναπτυξιακά έργα διακρίνονται, μέχρι τώρα, σε ήπια και μη ήπια. Η ενότητα των ήπιων έργων θα προσδιορισθεί με Προεδρικό Διάταγμα. Σε αυτό ενδέχεται να υπάρξουν εκπλήξεις, π.χ. να υιοθετούνται υποκατηγορίες του τύπου ελαφρώς ήπια έργα, ελαφρώς ήπια συνοδευτικά έργα, ελαφρώς ήπια οικοδομήματα, ελαφρώς ήπιοι δρόμοι κ.ά. Χωρίς να αποκλείονται ανθυποκατηγορίες, τις οποίες θα προσδιορίζει, μεταξύ άλλων, κάποια υπουργική απόφαση.

Εξάλλου, υπάρχει και η ενότητα των μη ήπιων έργων. Αυτή, προς το παρόν, μπορεί να χαρακτηριστεί αδιαβάθμιστη. Για τα μη ήπια έργα ισχύει ο κανόνας της απαγορεύσεως (του άρθρου 45 ν. 998/1979), ο οποίος συνοδεύεται από σειρά ολόκληρη επιτρεπόμενων επεμβάσεων σε δάση, με την ευρεία του όρου σημασία, επεμβάσεις που χαρακτηρίζονται «εξαιρετικό μέτρο».

Εκτός από τα ήπια αναπτυξιακά έργα υπάρχουν και οι υποπεριοχές.

Οι «υπο-περιοχές» ή «υποπεριοχές» του παραπάνω άρθρου 218 σε λίγο χρόνο μπορεί να συνοδεύονται από «ανθυποπεριοχές», οι «οικιστικές πυκνώσεις» από «οικιστικές υποπυκνώσεις», οι κατοικίες από «υποκατοικίες», οι άνθρωποι από «υπο-ανθρώπους», ο νομοθέτης από «υπονομοθέτη» και η ασφάλεια δικαίου από «υπασφάλεια δικαίου».

Αυτή η υπασφάλεια δικαίου, που δύσκολα διακρίνεται από την ανασφάλεια, υπενθυμίζει τη (νομολογιακής προελεύσεως) «συνταγματική ανεκτικότητα»: ένα άλλο δείγμα εμπλουτισμού του δικαίου που διέπει τους, τόσο αναμορφωμένους (σε βαθμό παραμορφώσεως) και πάντα ελαττωματικούς (σε βαθμό αντισυνταγματικότητας), δασικούς χάρτες.

Δημοσιεύτηκε στο dasarxeio.com | 16.03.2021


 



ΚατηγορίεςΝομοθεσία, Προστατευόμενες περιοχές

Tags: , , , , ,

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: