Ερευνητικές δραστηριότητες του Ινστιτούτου Δασικών Ερευνών Αθηνών

Παναγιώτης Βασιλάκος,
Δασοπόνος

Σαγέικα Αχαΐας
22/3/21

Στο Ινστιτούτο Δασικών Ερευνών Αθηνών (Ι.Δ.Ε.Α.) τοποθετήθηκα τον Σεπτέμβριο 1973 προερχόμενος από τις Δασικές Σχολές Αγιός και Βυτίνας, στις οποίες υπηρέτησα επί 12 συνεχή έτη ως Επιμελητής των Σχολών και Καθηγητής Εργαστηριακών μαθημάτων και πρακτικής εξάσκησης των Σπουδαστών.

Την περίοδο εκείνη, δηλαδή την εικοσαετία 1960-1980, το Ι.Δ.Ε.Α. διέγραψε την «Χρυσή Εποχή» για τις Δασικές Έρευνες. Ήταν επανδρωμένα όλα τα Τμήματα Έρευνας του Ινστιτούτου, με εξειδικευμένους άξιους Επιστήμονες Δασολόγους με διδακτορικές σπουδές στα καλύτερα Πανεπιστήμια της Ευρώπης, με σύγχρονους τρόπους εργασίας και συνεργασίας με τα επιτελεία τους. Αλλά και οι Περιφερειακές Δασικές Υπηρεσίες, την περίοδο εκείνη, είχαν μετατρέψει ολόκληρη την ορεινή ύπαιθρο σε ένα απέραντο Εργοτάξιο με Έργα θεμελιακής σημασίας για την ανάπτυξη του Πολιτισμού και της Εθνικής Οικονομίας της Χώρας μας.

Εκείνη, λοιπόν, την λαμπρή περίοδο για την Δασική Υπηρεσία, τοποθετήθηκα ως βασικός βοηθός και συνεργάτης του κ. Νίκου Παναγιωτίδη, ενός πανάξιου Επιστήμονα, Δασολόγου, ο οποίος ήταν Διευθυντής και Προϊστάμενος του Τμήματος Δασοκομικής και Δασικής Διαχειριστικής του Ι.Δ.Ε.Α. Επίσης, του ακούραστου και ενθουσιώδους κ. Κώστα Πανέτσου, Προϊσταμένου του Β’ Τμήματος Δασικής Γενετικής, καθώς επίσης και Καθηγητή και Διευθυντή του Εργαστηρίου Δασικής Γενετικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Παρακάτω θα προσπαθήσω να περιγράψω περιληπτικά, μερικές από τις ερευνητικές δραστηριότητες των δύο παραπάνω βασικών Τμημάτων του Ι.Δ.Ε.Α., που είχαν άμεση εφαρμογή στην ανάπτυξη και εκσυγχρονισμό της Ελληνικής Δασοπονίας.

Α. Τομέας Δασοκομικής και Δασικής Διαχειριστικής

1. Στην περιοχή «Λουσίνα» του δασικού συμπλέγματος Ταϋγέτου έγινε, το έτος 1975, η εγκατάσταση δοκιμαστικών επιφανειών σε έκταση 100 στρεμμάτων των δασοπονικών ειδών Μαύρης Πεύκης και Ελάτης, που επικρατούν στην περιοχή, με σκοπό την αναζήτηση της κατάλληλης μεθόδου αναδάσωσης γυμνών δασικών εκτάσεων που να έχουμε το μεγαλύτερο ποσοστό επιτυχίας και ανάπτυξης των φυτών, με το μικρότερο δυνατό κόστος. Οι βασικοί χαρακτήρες του πειράματος ήταν:

Α) Δασοπονικά Είδη: Μαύρη Πεύκη και Ελάτη.

Β) Σποροσυλλογή από καλούς φαινοτύπους – σπορείς της περιοχής Ταϋγέτου, μέσης ηλικίας και απόστασης μεταξύ τους μεγαλύτερης των 20 μέτρων.

Γ) Παραγωγή φυτευτικού υλικού σε βωλόφυτα και γυμνόρριζα στο φυτώριο Βλαχοκερασιάς Αρκαδίας.

Δ) Συνθήκες καλλιέργειας στο φυτώριο παρόμοιες με αυτές που θα βρουν τα φυτά όταν φυτευτούν στην οριστική τους θέση.

Ε) Τρόποι φύτευσης:

    • Διετή βωλόφυτα σε σακουλάκι του 1L.
    • Διετή γυμνόρριζα
    • Σπορά σε πινάκια διαστάσεων 0,50*1,00 μ. και με αναμόχλευση του εδάφους.

Η διάρκεια μετρήσεων και λήψης παρατηρήσεων της πειραματικής αναδάσωσης ήταν 3 χρόνια από την εγκατάσταση της φυτείας.

Συμπεράσματα:

– Μεγαλύτερο ποσοστό επιτυχίας με σακουλάκι του 1L σε χώμα χωρίς λίπασμα (επιτυχία άνω του 70%).

– Κατά την φύτευση με γυμνόρριζα είχαμε αισθητά μικρότερο κόστος αλλά μειωμένη κατά 50% επιτυχία φύτευσης.

– Όσον αφορά τις σπορές σε πινάκια, παρατηρήθηκε αποτυχία φύτρωσης των σπόρων του είδους, αλλά εμφάνιση φυσικής αναγέννησης από το 2° έτος και μετά στην επιφάνεια του πινακίου που είχαμε αναμόχλευση του εδάφους.

Γενικό συμπέρασμα είναι ότι η καλή γενετική προέλευση των σπόρων, η σωστή καλλιέργεια και παραγωγή του φυτευτικού υλικού στα δασικά φυτώρια, σε σακουλάκι του 1L με χώμα, χωρίς λιπάσματα, με συνθήκες δηλαδή, παρόμοιες με αυτές που θα βρουν τα φυτά όταν φυτευθούν στην οριστική τους θέση, αλλά και η επιμελημένη φύτευση την κατάλληλη εποχή (χειμώνα) είναι οι βασικές προϋποθέσεις για να έχουμε πετυχημένη και εξελίξιμη αναδάσωση με το μικρότερο κόστος.

2. Την ίδια περίοδο και στο ίδιο δάσος, ο αείμνηστος κ. Παναγιωτίδης είχε σχεδιάσει να παρουσιάσει με πειραματικές επιφάνειες ένα νέο, για την χώρα μας, τρόπο διαχείρισης των Δασών μας, που θα βελτίωνε σημαντικά την ποιότητα και την ποσότητα της παραγόμενης χρήσιμης ξυλείας, ενώ θα μείωνε σχεδόν στο μισό το κόστος της όλης διαχείρισης του δάσους.

Είχε, μάλιστα, οριοθετήσει την πειραματική επιφάνεια στο δασικό χάρτη της περιοχής και μου είχε δώσει οδηγίες για την έναρξη των σχετικών εργασιών. Δεν γνωρίζω για ποιους λόγους δεν πραγματοποιήθηκε αυτό το σημαντικό, κατά τον Παναγιωτίδη, ερευνητικό πρόγραμμα. Ίσως, από φόβο ότι δεν θα τύχαινε της αποδοχής υλοποίησης από την τότε Δασική Διοίκηση. Αναφέρω τις βασικές αρχές του σχεδίου του Προγράμματος.

  • Απογραφή των μεγάλων δασικών συμπλεγμάτων της Χώρας και κατάταξης καθενός σε A, Β, Γ και Δ κατηγορίες ποιότητας του δασικού εδάφους.
  • Στην Α’ ποιότητας και σε ζώνες παράλληλες με τις χωροσταθμικές καμπύλες κυμαινόμενου πλάτους ανάλογα με το δασοπονικό είδος και την έκθεση της επιφάνειας ως προς τον ορίζοντα. Θα γίνονταν αποψιλωτικές υλοτομίες, αποδάσωση με μηχανήματα, εκπρέμνωση και καλλιέργεια του εδάφους με ρίπερ και αναδάσωση επιμελημένη με βελτιωμένο φυτευτικό υλικό (σποροπαραγωγοί κήποι). Έτσι, θα έχουμε ποιοτική και ποσοτική αύξηση της παραγωγής ξυλείας και μείωσης κατά 40-50% του περίτροπου χρόνου υλοτομίας (Εντατική Εκμετάλλευση)
  • Στην Β’ ποιότητας υποεπιφάνεια αραιώσεις (φωτοδότιδες και εξυγιαντικές υλοτομίες).
  • Στην Γ ποιότητας εδάφους, μόνο εξυγιαντικές επεμβάσεις.
  • Στην Δ’ ποιότητας ουδεμία επέμβαση προβλεπόταν.

3. Υποβοήθηση φυσικής αναγέννησης Δρυοδάσους Φολόης

Κατόπιν λάθους εισήγησης των αρμοδίων Δασικών Υπηρεσιών Πύργου Ηλείας, το Συμβούλιο Δασών του Υπουργείου Γεωργίας είχε εγκρίνει την λεγάμενη «ενρητίνωση» στο Δρυοδάσος Φολόης, λόγω δήθεν έλλειψης φυσικής αναγέννησης. Δηλαδή, την αντικατάσταση της αυτοφυούς πολύτιμης πλατύφυλλης δρυός με μαύρη πεύκη, ελάτη και άλλα ταχυαυξή ξενικά κωνοφόρα είδη.

Ο αείμνηστος κ. Παναγιωτίδης, αφού ανέστειλε την εφαρμογή του προγράμματος ενρητίνωσης, ανέλαβε να αποδείξει πειραματικά ότι η έλλειψη φυσικής αναγέννησης οφείλεται στην υπερβοσκή από τα αιγοπρόβατα και όχι στην υπεργήρανση του Δρυοδάσους.

Έτσι, τον Μάρτιο του 1975, εγκαταστήσαμε 3 πειραματικές επιφάνειες(ΠΕ) των 40 στρεμμάτων σε 3 διαφορετικά σημεία του δρυοδάσους. Κάθε ΠΕ χωρίσθηκε σε 2 ίσες επαναλήψεις των 20 στρεμμάτων και κάθε επανάληψη σε 4 υποεπιφάνειες των 5 στρεμμάτων στις οποίες εφαρμόστηκε για κάθε μία ξεχωριστός τρόπος διαχείρισης, με βάση την διάσπαση της συγκόμωσης σε 60%, σε 30%, σε πλήρης αποψίλωση και στον μάρτυρα.

Επί 3 χρόνια κάναμε λεπτομερείς μετρήσεις της φυσικής αναγέννησης για κάθε υποεπιφάνεια. Το συμπέρασμα από τα στοιχεία της σημαντικής για την σωτηρία του πολύτιμου δρυοδάσους Φολόης, που δημοσίευσε ο κ. Παναγιωτίδης, σε σχετική του εργασία ήταν ξεκάθαρο. «Το δρυοδάσος Φολόης είναι απόλυτα ζωτικό και αναγεννάται φυσικώς άριστα, αρκεί να προστατευθεί από την βοσκή των αιγοπροβάτων και τις παράνομες υλοτομίες και καταλήψεις.»

4. Σποροπαραγωγές Συστάδες Μαύρης Πεύκης και Ελάτης

Επιλέχθηκαν και οριοθετήθηκαν 2 σποροπαραγωγές Μαύρης Πεύκης στο Δάσος Πάρνωνα, 1 Μαύρης Πεύκης και 1 Ελάτης στον Ταΰγετο και 2 Ελάτης στο Δάσος Μαινάλου. Σκοπός των συστάδων ήταν, ύστερα από αραιώσεις και άλλες επεμβάσεις μέχρι την δημιουργία των σποροπαραγωγών κήπων, να μας δίνουν πολλαπλασιαστικό υλικό (σπόροι), γενετικά βελτιωμένο για τις ανάγκες των Δασικών Φυτωρίων.

Δυστυχώς, τα εντελλόμενα Δασαρχεία σχεδόν ποτέ δεν χρησιμοποιούσαν για σποροσυλλογή τις σποροπαραγωγές συστάδες, προφανώς λόγω αντικειμενικής αδυναμίας, αφού καμία από τις προβλεπόμενες επεμβάσεις δεν έγινε ώστε να καταστούν λειτουργικές οι εν λόγω συστάδες. Γι’ αυτό χαριτολογώντας έλεγε ο τότε Διευθυντής μου «Δεν μιμούμαστε ούτε τον απλό κτηνοτρόφο, που όταν θέλει να ανανεώσει το κοπάδι του για να αυξήσει την παραγωγή του, επιλέγει τους πολύπειρους γεννήτορες».

Τέλος, αξίζει να αναφέρω για την σποροπαραγωγό συστάδα Τραχείας Πεύκης που φύεται μέσα στο Φαράγγι της Σαμαριάς. Το σημαντικό είναι ότι τα φυόμενα αυτοφυή δένδρα Τραχείας μέσα στο φαράγγι είναι απόλυτα ευθυτενή, πληρόμορφα, χωρίς σχεδόν κλαδοβρίθεια και με μικρή κόμη στην κορυφή του δένδρου. Κατά τον Κώστα Πανέτσο, επειδή ο χώρος του Φαραγγιού είναι σχεδόν απρόσιτος για τους επίδοξους λαθροϋλοτόμους, η Φύση δημιούργησε την βιολογική αυτή εξέλιξη και βελτίωση των βασικών χαρακτήρων του δασοπονικού αυτού είδους, δηλαδή την ευθυτένεια, το μεγάλο ύψος και την πληρομορφία του κορμού, αλλά και την ταχυαύξεια, την καλή ποιότητα ξύλου και την μικρή κλαδοβρίθεια, με μικρούς κλώνους, στον απομονωμένο και μικρό χώρο του φαραγγιού. Μάλιστα, ήταν επιθυμία του κ. Πανέτσου, συνεννούντος και του Διευθυντή κ. Παναγιωτίδη, να εγκαταστήσουμε φυτεία για σποροπαραγωγό σκοπό, σχέδιο που δεν υλοποιήθηκε.

Β. Τμήμα Δασικής Γενετικής: Προϊστάμενος Κώστας Πανέτσος

1. Σποροπαραγωγός Κήπος Μαύρης Πεύκης Φολόης

Μετά την απροθυμία της Δασικής Διοίκησης να χρησιμοποιήσει τις δύο Σποροπαραγωγές Συστάδες Μαύρης Πεύκης Πάρνωνα για σποροσυλλογή, όπως είχε ορίσει το ΙΔΕΑ, λόγω της αντικειμενικής δυσκολίας των δασεργατών, το Ίδρυμα αποφάσισε να δημιουργήσει τον Σποροπαραγωγό Κήπο Μαύρης Πεύκης στο δρυοδάσος Φολόης, περιοχή Ν. Ηλείας.

Οι Σποροπαραγωγοί Κήποι, ως γνωστόν, είναι τεχνητές φυτείες από εμβολιασμένα δενδράτομα – σπορείς, που σκοπό έχουν να παράγουν πολλαπλασιαστικό υλικό (σπόρους) με μεγάλη γενετική βελτίωση (μείωση περίτροπου χρόνου σχεδόν στο μισό και πολύ μεγάλη ποιοτική βελτίωση του ξύλου).

Τα εμβόλια προέρχονται από άριστα αυτοφυή άτομα που έχουν αυξημένες τιμές των επιθυμητών χαρακτήρων (ύψος, ταχυαύξεια, ευθυτένεια, κλαδοβρίθεια, μορφάριθμο κλπ.) σε σύγκριση με 10 άλλα παρακείμενα δένδρα της ίδιας περίπου ηλικίας που συμβιώνουν υπό τις ίδιες συνθήκες. Με τον εμβολιασμό ενός άγριου υποκειμένου του ίδιου είδους, δημιουργούμε ένα νέο δενδράτομο-φορέα, απόλυτα των ίδιων ιδιοτήτων του μητρικού ατόμου που προήλθε.

Τα άριστα αυτά δένδρα αναζητούμε και εντοπίζουμε ανάμεσα σε χιλιάδες άλλα ομήλικα εντός της συστάδας και αφού τα αξιολογήσουμε και διαπιστώσουμε ότι πληρούν τους όρους μιας συγκεκριμένης κλίμακας, τα επιλέγουμε, ως άριστους Φαινοτύπους, τα σημαίνουμε με 1-3 κύκλους σε στηθιαίο ύψος με κίτρινο χρώμα (χρώμα της γενετικής και της γύρης), ανάλογα με την βαθμολογία του, και τέλος τα επισημαίνουμε σε οδικό χάρτη της περιοχής για εύκολη επανεύρεσή τους.

Τέτοιους άριστους Φαινοτύπους, ύστερα από μεγάλη προσπάθεια και βαθειά επίγνωση της σημασίας της σωστής ανεύρεσης των πραγματικά άριστων δένδρων, επιλέξαμε 52 συνολικά δενδράτομα, στα τρία δασικά συμπλέγματα Ταϋγέτου, Πάρνωνα και Ζαρούχλας.

Έτσι, τον Φεβρουάριο του 1977, πριν κινήσουν οι χυμοί, συλλέξαμε, από κάθε Άριστο Φαινότυπο χωριστά σε πακέτο με τον κωδικό του φαινοτύπου, εμβολιοφόρους κλώνους από τα 2/3 της κόμης, για εμβολιασμό 50 υποκείμενων δενδρυλλίων.

Το εμβολιαστικό υλικό αποθηκεύτηκε σε ψυγείο συντήρησης στην Τρίπολη, μέχρι τον επόμενο μήνα (Μάρτιο), οπότε άρχισαν κανονικά οι μαζικοί εμβολιασμοί στο δασικό φυτώριο Βλαχοκερασιάς, όπου είχαμε ετοιμάσει 2ετή βωλόφυτα δενδρύλλια μαύρης πεύκης, που θα χρησιμοποιούσαμε ως υποκείμενα. Στο εν λόγω φυτώριο, είχαμε οργανώσει σε σκηνή ένα πρόχειρο εμβολιαστικό κέντρο, στελεχωμένο από εμένα που έκανα τον εμβολιασμό και 4 εργάτες.

Εμβολιάζαμε 700 δενδύλλια ημερησίως και συνολικά 6500 βωλόφυτα 2ετή Μαύρης Πεύκης, με εμβόλια από τους 52 Άριστους Φαινοτύπους, όπως προανέφερα. Στην συνέχεια, ακολούθησαν ειδικοί χειρισμοί των εμβολιασμένων για να ξεκινήσει σωστά το εμβόλιο – κεντρί, μέχρι να αναπτυχθεί και να προσαρμοστεί απόλυτα στο ελεύθερο φυσικό περιβάλλον.

Στο τέλος Σεπτεμβρίου 1977, ήταν η τελευταία καταμέτρηση και αποτίμηση της επιτυχίας των εμβολιασμών και βρέθηκαν κανονικά αναπτυσσόμενα και εξελίξιμα 4.300 εμβολιασμένα δενδρύλλια σε 2ετή υποκείμενα, δηλαδή επιτυχία 65%.

Ο παγκόσμιας φήμης Αμερικανός Καθηγητής Δασικής Γενετικής Λένερ, χαρακτήρισε την δημιουργία Σποροπαραγωγού Κήπου, ως Σταθμό για την Ελληνική Δασοπονία και για την μεγάλη επιτυχία του εμβολιασμού ανέφερε χαρακτηριστικά «Μπορεί να μην διαθέτετε ειδικές εγκαταστάσεις με ρυθμιζόμενες υγρασίες, θερμοκρασίες και απολυμάνσεις, έχετε όμως καθαρό και φωτεινό ορίζοντα, τα φυτά σας είναι περισσότερο ενεργειακά και κυρίως αγαπάτε και σέβεστε αυτό που κάνετε.»

Στο μεταξύ, τον Φεβρουάριο του 1976, γίνεται Καθηγητής Δασολογίας στο Α.Π.Θ. ο Κώστας Πανέτσος και το επόμενο έτος αποχωρεί από το ΙΔΕΑ. Η συνεργασία μας σε θέματα γενετικής βελτίωσης, με εκπαιδευτικό περισσότερο χαρακτήρα, συνεχίστηκε για ακόμη 3 χρόνια. Στην θέση του Προϊσταμένου του Τμήματος Δασικής Γενετικής τοποθετήθηκε ο Δασολόγος κ. Δημήτρης Ματζίρης, με Διδακτορικό Δασικής Γενετικής.

Τον Σεπτέμβριο του 1978, παραδίδω στον κ. Ματζίρη τους φακέλους με όλα τα στοιχεία των μέχρι τότε εργασιών, καθώς και το εμβολιασμένο φυτευτικό υλικό, έτοιμο προς εγκατάσταση σε επιφάνεια 100 περίπου στρεμμάτων, που είχαμε ετοιμάσει από τον προηγούμενο χρόνο. Ο σχεδιασμός και η εγκατάσταση της φυτείας με το εμβολιασμένο φυτευτικό υλικό έγινε με δική του φροντίδα τον Οκτώβριο του 1978. Επιτέλους, ο πρώτος για την Χώρα μας Σποροπαραγωγός Κήπος Μαύρης Πεύκης στο Δρυοδάσος της Φολόης ήταν πια γεγονός.

Η καθ’ ύψος ταχεία ανάπτυξη, η ευθυτένεια και η δημιουργία βελονών μεγάλου μήκους, σαρκώδεις και κατσαρές, ήταν μερικά από τα μακροσκοπικά χαρακτηριστικά της γενετικής βελτίωσης της φυτείας του Κήπου. Θα αναφέρω ένα σχετικό πραγματικό περιστατικό με τον τότε Διευθυντή της Διεύθυνσης Αναδασώσεων και Φυτωρίων κ. Βλάσση, που επέμενε σε επίσκεψή του στον Κήπο, ότι τα δενδρύλλια της φυτείας ήταν Κουκουναριά και όχι Μαύρη Πεύκη.

Το φθινόπωρο του 1975, ενώ βρισκόμαστε στον Πάρνωνα με τον αείμνηστο Νίκο Παναγιωτίδη, για συλλογή στοιχείων από σποροπαραγωγές συστάδες Μαύρης Πεύκης, είχε απαντήσει σε σχετική ερώτησή μου ως εξής: «Σύντομα θα δημιουργήσουμε Σποροπαραγωγούς Κήπους που θα προέλθουν από εμβολιασμένο και γενετικά βελτιωμένο φυτευτικό υλικό με φυτευτικό σύνδεσμο 10*10 μέτρα, όπως στο Εξωτερικό». Τα δένδρα αυτά, διαχειριζόμενα κατάλληλα, δημιουργούν θαλερή και πλούσια κόμη σε χαμηλό ύψος, με κλώνους κωνοπαραγωγής ευλύγιστους, ηλιόλουστους και ευάερους. Με αυτόν τον τρόπο θα έχουμε καλής ποιότητας σποροπαραγωγή, εύκολη κωνοσυλλογή και θα αποφεύγονται οι ζημιές από ανεμοριψίες ή χιονοθλασίες.

Δυστυχώς, ο κ. Ματζίρης, άθελά του φυσικά, κατά τον σχεδίασμά και εγκατάσταση της φυτείας του Κήπου, εφάρμοσε φυτευτικό σύνδεσμο 6*6 μέτρα, που εφαρμόζεται στις εκτατικές αναδασώσεις, αντί του ορθού για τους σκοπούς του Κήπου, 10*10 μέτρων. Αυτό ήταν ένα μεγάλο και ατυχές λάθος που με βεβαιότητα ακύρωνε την λειτουργία του Σποροπαραγωγού Κήπου.

Μέσα στα σαράντα χρόνια μέχρι σήμερα, δεν χρησιμοποιήθηκε το έτοιμο γενετικό υλικό του Κήπου, και να δημιουργήσουν άλλον, κανονικό αυτή την φορά, Σποροπαραγωγό κήπο, με πολύ μικρή δαπάνη.

Και η Δασική Υπηρεσία σήμερα αναθέτει την σποροσυλλογή σε ιδιώτες εργολάβους για παραγωγή στα δασικά φυτώρια φυτευτικού υλικού κατάλληλου για επιτυχείς αναδασώσεις.

Ο Σποροπαραγωγός Κήπος Μαύρης Πεύκης Φολόης, εγκαταλείφθηκε, απαξιώθηκε και λεηλατήθηκε, αφού τα έτη 2004 και 2005 υλοτομήθηκαν πολλές δεκάδες εμβολιασμένοι σπορείς, φυόμενοι ιδίως σε αθέατη πλευρά του Κήπου, προκειμένου να συλλέξουν τους κώνους. Όπως σοφά λέει και η λαϊκή παροιμία «Φτάσαμε στην πηγή και νερό δεν ήπιαμε».

2. Πειραματικές Φυτείες

Ο αείμνηστος κ. Πανέτσος, δημιούργησε πολλές πειραματικές φυτείες σε ολόκληρη την Χώρα, με διάφορα δασοπονικά είδη, αυτόχθονα και ξενικά, και εξήχθησαν πολύτιμα συμπεράσματα. Αναφέρω μερικά:

α) Πειραματικός Ευκαλυπτώνας Λάππα Αχαΐας

Δοκιμάσθηκαν 32 είδη ευκαλύπτου, ενώ σκοπός ήταν να φανεί ποια είδη ευκαλύπτου ευδοκιμούν στην Χώρα μας. Μεταξύ των ειδών, κατά σειρά εγκλιματισμού είναι: Eucalyptus camandulensis, gomphocephala, saligna, globulus, viminalis και το μελισσοκομικό είδος melliodora.

β) Πειραματική φυτεία δοκιμής Ψυχρόβιων ξενικών ταχυαυξών ειδών, περιοχή Καλτεζών Αρκαδίας.

Δοκιμάσθηκαν πολλά είδη ευκαλύπτου, αλλά μερικά μόνο δείχνουν σημεία προσαρμογής, όπως Eucalyptus darympleana, gunii, viminalis και από τα κωνοφόρα Pinus radiata και Pinus maritima.

γ) Πειραματική φυτεία ειδών ευκαλύπτου στο Πειραματικό Κέντρο «Μέλισσα» του Νομού Ηλείας.

δ) Πειραματική φυτεία προελεύσεων Τραχείας Πεύκης από τις Μεσογειακές Χώρες (Π.Κ. Μέλισσας).

ε) Πειραματική φυτεία προελεύσεων Μαύρης Πεύκης Καλτεζές Αρκαδίας.

 

————❖❖❖————

 



ΚατηγορίεςΔασική έρευνα

Tags: , , , , , , , , , , ,

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: