Ποιος αγαπάει το περιβάλλον;

Άρθρο του Νίκου Βατόπουλου στο kathimerini.gr

Οι περισσότεροι Ελληνες προτιμούν έναν τσιμεντωμένο διάδρομο στην αυλή τους παρά ένα δέντρο, και μάλιστα φυλλοβόλο. Από αυτήν την απλή, καθημερινή αλήθεια, ας δούμε πώς μπορεί να οργανωθεί ένα πρόγραμμα διαπαιδαγώγησης. Χρειάζεται μια επανάσταση αλλαγής νοοτροπίας, αλλά τι συμβαίνει όταν και οι αρμόδιοι είναι εξίσου αδιάφοροι; Το θέμα του περιαστικού πρασίνου στις πόλεις της Ελλάδας είναι τόσο σημαντικό όσο και όλα τα άλλα που θεωρούμε αυτονοήτως και δικαίως σημαντικά. Οι δασωμένες πλαγιές γύρω από τις πόλεις μας είναι τόσο σημαντικές όσο και κάθε άλλη πτυχή της οικονομίας που θεωρούμε ιερή.

Αλλά, δυστυχώς, ό,τι δεν προσμετρείται άμεσα σε μέγεθος, ύλη και ψήφους, δεν έχει μεγάλη τύχη. Τα βουνά γύρω από την Αθήνα πάνε από το κακό στο χειρότερο παρά τις κατά τόπους αναδασώσεις με πρωτοβουλίες δήμων και φορέων. Είναι σαν να φέρνεις ποτήρια νερό σε μια πισίνα που αδειάζει. Η περίπτωση του Υμηττού, π.χ., είναι ενδεικτική, καθώς η επέκταση των δήμων της Αθήνας γέννησε τεράστια ζήτηση γης ήδη από τη δεκαετία του 1970. Το 1974, μέσα στην εθνική τραγωδία της Κύπρου, έγινε ο μεγάλος εμπρησμός του Υμηττού. Η επιστράτευση στα νότια προάστια είχε γίνει με σκοτεινιασμένο ουρανό και βροχή στάχτης.

Αν και έχει περάσει μισός αιώνας, και παρά την όποια πρόοδο, η αδυναμία του κράτους και της κοινωνίας είναι εντυπωσιακή. Οσοι έχουν εμπειρία από δάση μιλούν για ανάγκη νέας πολιτικής. Σε κάθε περίπτωση, κάτι δεν γίνεται καλά. Το θέμα είναι τόσο πολιτικό όσο και κοινωνικό. Και δυστυχώς, ως κοινωνία, η ελληνική παίρνει μηδέν ανάμεσα στις προηγμένες χώρες σε ό,τι αφορά την προστασία του περιβάλλοντος. Και προστασία του περιβάλλοντος μπορεί να υπάρχει όταν προηγείται αγάπη για το περιβάλλον. Υπάρχει άραγε αγάπη για τη φύση, για τα δέντρα, για τα πτηνά, για τα ζώα στην Ελλάδα πέραν μιας σημαντικής, έστω, μειοψηφίας;

Δυστυχώς η πλειονότητα ταρακουνιέται όταν κινδυνεύσει η περιουσία της. Λογικό και κατανοητό. Γι’ αυτό και η πολιτεία έχει τεράστια ευθύνη να διαμορφώσει ένα κλίμα. Δεν φταίει για όλα η κλιματική αλλαγή. Η προστασία του περιβάλλοντος είναι θέμα εκπαίδευσης και διαπαιδαγώγησης. Αυτό που συμβαίνει στην Αττική απ’ άκρη σε άκρη είναι μια πολιτισμική βαρβαρότητα και ένας βαθύτατος κυνισμός που πηγάζει από την εγωκεντρική θεώρηση της ζωής.

Αναδημοσίευση από: kathimerini.gr



ΚατηγορίεςΠυρκαγιές - Αναδασώσεις

Tags: , , ,

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: