Τι λόγια να σου πω τώρα που έφυγες.
Δεν πρόλαβα; Δεν θέλησα; Δεν μπόρεσα; Τα μπέρδεψα; Τα ξέχασα; Τι σημασία έχει;
Τα πετάω στον αέρα και ότι προλάβεις πιάσε.
Τώρα τελευταία ξέρεις περνούν πιο γρήγορα οι καιροί.
Όχι γιατί τρέχουν. Αλλά γιατί δεν τους προλαβαίνουμε.
Κάποτε ήμασταν μπροστά και τους σέρναμε. Έτσι πιστεύαμε. Τώρα μας σέρνουν.
Έτσι γίνεται πάντα….
Θέλαμε τα πιο πολλά και τα πιο καλά και μεγάλα για τους αδικημένους όλου του κόσμου και παλέψαμε ο καθένας κατά πως διάλεξε τη ρότα του. Οι άνεμοι όμως, όπως συμβαίνει στους ονειροπόλους δεν είναι πάντα καλοί.
Τα όνειρα που κάναμε όλα δεν ήρθαν. Τι αξία θα είχαν όμως αν πραγματικά έρχονταν.
Τι θάχαμε να συζητήσουμε και να αναπολήσουμε όταν μένουμε μόνοι .
Για όσα πέρασαν… τα παλιά.
Για όσα θα’ ρθουν… τα καινούργια.
Ποτέ άλλωστε δεν ήταν και δεν θα’ ναι όλος ο κόσμος δικός μας για να τον φτιάξουμε κατά πως τον θέλουμε. Και ούτε και τελειώνει ποτέ …σαν τον χρόνο.
Εμείς ήμαστε δικοί του.
Καλό ταξίδι Γιάννη.
Παναγιώτης Καλλίρης,
Συνταξιούχος Δασολόγος, συμφοιτητής
Categories: Απόψεις