 |
|
Μια ερώτηση και σχόλια για τη Δασοπυρόσβεση της Ελλάδας
Ερώτηση: Από τη χρονιά που η Πυροσβεστική ανέλαβε τη δασοπυρόσβεση, πόσους νεκρούς έχουμε;
Θρηνήσαμε 345 και φέτος ακόμη 5 (τρεις Πυροσβέστες και δύο πολίτες – πατέρα και γιο, ηλικίας 15 ετών, στην πυρκαγιά του Ωραιοκάστρου).
Οι δύο Πυροσβέστες που χάθηκαν στο Ρέθυμνο δεν οδήγησαν το όχημά τους σε σημείο που επέλεξαν οι ίδιοι. Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, διατάχθηκαν γι’ αυτό και παρέμειναν σε ασφαλτοστρωμένο δρόμο. Ωστόσο, έχασαν τη ζωή τους.
Φοβάμαι ότι δεν θα αποδοθεί καμία ευθύνη. Θα γίνει ότι γίνεται πάντα. Η διερεύνηση των συνθηκών του δυστυχήματος και η απόδοση τυχόν ευθυνών ανήκουν στις αρμόδιες αρχές. Ωστόσο, η μέχρι σήμερα εμπειρία από μεγάλες πυρκαγιές έχει δημιουργήσει σε πολλούς πολίτες την αίσθηση ότι σπάνια αναζητούνται σε βάθος οι επιχειρησιακές ευθύνες και ότι η εξέλιξη της υπηρεσιακής σταδιοδρομίας των στελεχών δεν επηρεάζεται κατ’ ανάγκη από το αποτέλεσμα της διαχείρισης τέτοιων περιστατικών.
Η εικόνα αυτή ενισχύεται, κατά την άποψη του γράφοντος, και από το γεγονός ότι μετά από μεγάλες πυρκαγιές των τελευταίων ετών στελέχη που είχαν επιτελικούς ή διοικητικούς ρόλους συνέχισαν κανονικά την υπηρεσιακή τους πορεία ή προήχθησαν. Το αν αυτό αποτελεί φυσιολογική εξέλιξη ή ένδειξη ότι δεν αξιολογούνται επαρκώς οι επιχειρησιακές ευθύνες είναι ένα εύλογο ερώτημα που αξίζει δημόσιας συζήτησης.
Θυμίζουμε ακόμη ότι ο σημερινός κ. Αρχηγός, ως Διοικητής Κορινθίας το 2018, κατέθεσε στη δίκη για το ΜΑΤΙ ότι το ελικόπτερο κατάσβεσης ανακατευθύνθηκε προς την Κορινθία, καθώς, σύμφωνα με την κατάθεσή του, υπήρχε φωτιά στις εγκαταστάσεις της Motor Oil. Ωστόσο, στην ίδια δίκη ο κ. Βαρδινογιάννης κατέθεσε ότι στις εγκαταστάσεις της Motor Oil δεν είχε φωτιά. Παρ’ όλα αυτά, ο τότε Διοικητής Κορινθίας κατάφερε να γίνει αρχηγός και αλλάζει δόγμα κάθε χρόνο…
Θα μπορούσα να συνεχίσω με μια ατελείωτη λίστα παρομοίων παραδειγμάτων που, κατά την άποψή μου, αποκαλύπτουν ένα τουλάχιστον περίεργο φαινόμενο αναξιοκρατίας που μοιάζει ως ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΟ ΣΤΕΓΑΝΟ.
Σταματώ, όμως, για να γράψω για το παλικάρι που χάθηκε στο Γύθειο.
Ο Υποδιοικητής που έχασε τη ζωή του στο Γύθειο ήταν ένα παλικάρι μόλις 27 ετών που, κατά την εκτίμησή μου, δεν γνώριζε τους ιδιαίτερους κινδύνους όταν καίγονται φρυγανικά οικοσυστήματα. Φιλότιμα, όμως, πήγε να διαπιστώσει τη βατότητα ενός δασικού δρόμου (που, με την ευκαιρία, είναι πολύ καλά συντηρημένος). Σύμφωνα με τις μέχρι σήμερα διαθέσιμες πληροφορίες, έπεσε μέσα σε ασπάλαθους, που με τα αγκάθια τους μπορούν ακόμη και να σε ακινητοποιήσουν. Στην προσπάθειά του να απεγκλωβιστεί φέρεται να έσπασε το πόδι του, πνίγηκε από τους καπνούς λόγω των πτητικών αιθερίων ελαίων που περιέχουν οι ασπάλαθοι και εκλύονται όταν το φυτό καίγεται και λιποθύμησε.
Από εκεί και πέρα, το αποτέλεσμα ήταν προδιαγεγραμμένο. Και ποιος να πάει και να προλάβει να τον σώσει;
Ο Θεός να συγχωρέσει πρώτα από όλα αυτούς που εκπαίδευσαν, προφανώς πλημμελώς, ένα παλικάρι 27 ετών ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΟΥΤΕ ΑΜΑΡΤΙΕΣ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ΚΑΡΔΙΑΓΓΕΙΑΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.
Στο ερώτημά μας τώρα.
Από το 1998 θρηνήσαμε συνολικά 350 νεκρούς!!!
Τα στοιχεία μιλάνε μόνα τους και τα συμπεράσματα είναι προφανή. (Ωστόσο στο σχετικό διάγραμμα παραθέτουμε στοιχεία 1998-2025 τόσο για την Χώρα μας όσο και των Χωρών κυρίως της Ευρώπης που αντιμετωπίζουν παρόμοιες με τις δικές μας συνθήκες).
Αλήθεια πόσους ακόμα νεκρούς αντέχει χωρίς τύψεις ο σημερινός και οι προηγούμενοι κύριοι Αρχηγοί της Πυροσβεστικής;
♦-♦-♦
Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν τις απόψεις των συντακτών τους, οι οποίες δεν ταυτίζονται κατ’ ανάγκην με τις θέσεις των διαχειριστών του dasarxeio.com.
Categories: Απόψεις, Πυρκαγιές - Αναδασώσεις