Με την πρόσφατη απόφαση 1002/2017 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών κρίθηκαν ζητήματα δασικής ιδιοκτησίας που αφορούν το τεκμήριο κυριότητας του ελληνικού Δημοσίου στα δάση

Το ζήτημα της κατάργησης κοινοχρήστων χώρων πρασίνου συνεπεία άρσεως μη συντελεσμένων ρυμοτομικών απαλλοτριώσεων που διατηρούνται για μακρό χρόνο, συνιστά ένα καίριας σημασίας πρόβλημα που απασχολεί εδώ και πολλές δεκαετίες τη δικαστηριακή πρακτική, τη δημόσια Διοίκηση, τις τοπικές αρχές και την ελληνική κοινωνία.

Αν και στην εξεταζόμενη απόφαση αναφέρεται ότι η μεταβίβαση δημόσιας δασικής εκτάσεως στο ΤΑΙΠΕΔ δεν συνεπάγεται, ως προς τα δασικά της τμήματα, άρση της προστασίας που απολαμβάνει κατ΄ άρθρο 24 του Συντάγματος και την εν γένει δασική νομοθεσία, ωστόσο η θεώρηση ότι

Το Πεδίον του Αρεως θα μπορούσε να είναι ένα περίφημο πάρκο – αν όχι σαν το Hyde Park, που φαίνεται υπερβολικό παράδειγμα, σίγουρα σαν τον Εθνικό Κήπο, στο κέντρο της ίδιας πόλης. Αντ’ αυτού, αποτελεί έξοχο παράδειγμα της ελληνικής διαχείρισης των δημόσιων χώρων

Για την εκτέλεση έργων στον Εθνικό Κήπο, στην έννοια των οποίων περιλαμβάνεται κάθε επέμβαση στη φυσική του βλάστηση, όταν δεν περιορίζεται στις τρέχουσες εργασίες συντήρησής της καθώς και για την πραγματοποίηση εκδηλώσεων τέχνης εντός αυτού, απαιτείται η σύνταξη ολοκληρωμένης μελέτης

Περισσότεροι υπαίθριοι χώροι πρασίνου μπορούν να βελτιώσουν τη γνωσιακή ανάπτυξη των παιδιών του δημοτικού στην Ευρώπη, επιβεβαίωσαν ερευνητές που λαμβάνουν χρηματοδότηση από την ΕΕ, σε μια νέα πρωτοποριακή μελέτη.