Advertisements

Δασικές πυρκαγιές: Ένα μεγάλο πρόβλημα που για να λυθεί χρειάζεται να πούμε αλήθειες

Του Νικολάου Μπόκαρη
δασολόγου – περιβαλλοντολόγου
μέλους του Δ.Σ του ΓΕΩΤΕΕ

Συμβαίνει πολλές φορές ένα καταλυτικό γεγονός, ευχάριστο ή δυσάρεστο, που αλλάζει τον τρόπο σκέψης μας ή μας φέρνει κοντύτερα στην ξεχασμένη πραγματικότητα.

Για την ελληνική κοινωνία και τη διοίκηση ένα τέτοιο γεγονός είναι η τραγωδία στην Ανατολική Αττική.

Οφείλουμε να αναλύσουμε τα χαρακτηριστικά αυτής της τραγωδίας από την ώρα που ξεκίνησε μέχρι την ώρα που πέρασε η φωτιά σε μια κατοικημένη περιοχή,, ο καθένας στο επίπεδο της γνώσης που του αναλογεί και να συμβάλλουμε στη λήψη των σωστών αποφάσεων που θα βελτιώσουν τον τρόπο αντίδρασής του κρατικού μηχανισμού.

Σχετικά με το θέμα του πώς φτάσαμε στην τραγωδία της Ανατολικής Αττικής επιτρέψτε μου να μεταφέρω κάποιους προβληματισμούς (διαπιστώσεις) που τις συνδέω άμεσα με το γνωστικό αντικείμενο ενός δασολόγου.

Για να μη κρίνουμε εξ αποστάσεως τα γεγονότα και να αποφύγουμε «θεωρητικές βιβλιογραφικές προσεγγίσεις» που θα είχαν μόνο θεωρητικό ενδιαφέρον, αποφασίσαμε με μερικούς συνάδελφους δασολόγους να κάνουμε ένα μικρό οδοιπορικό στην περιοχή που κάηκε, έχοντας τη βοήθεια έμπειρων δασοφυλάκων που γνώριζαν την περιοχή και ξεκινώντας από το σημείο που ξεκίνησε η πυρκαγιά μέχρι την κατάληξή της.

Αυτό που διαπιστώσαμε ήταν ότι από το σημείο έναρξης της φωτιάς στο Νταού Πεντέλης μέχρι το νέο Βουτζά (Νότιο – Νότιο ανατολικά ) υπήρχε χαμηλή βλάστηση (διπλο-τρίτο καμμένα) και αναδασώσεις που είχε κάνει η Υπηρεσία. Η εν λόγω έκταση χαρακτηριζόταν από ήπιο ανάγλυφο (ελαφρές κλίσεις) και αρκετά ασφαλές δίκτυο δρόμων. Εκεί η πυρκαγιά θα μπορούσε (κατά την άποψή μου), να πιαστεί με επίγεια μέσα ή και με μικρή υποστήριξη από εναέρια και να κλείσει σαν θέμα.

Ασφαλώς αρνητικό στοιχείο για την υπόθεση αυτή, είναι ότι φυσούσε σταθερά δυτικός άνεμος αρκετά ισχυρός που οπωσδήποτε θα δυσκόλευε κάθε προσπάθεια.

Από τη στιγμή που η πυρκαγιά έφτασε στα όρια του Νέου Βουτζά και έκαψε το Λύρειο ίδρυμα (ένα τριώροφο κτίσμα) θεωρώ ότι πήρε μεγάλες διαστάσεις (από πλευράς φορτίου και ενέργειας) και μετά άρχισε να μεταφέρεται σε αυτή την ενεργειακή κατάσταση προς τα κάτω, καίγοντας σπίτια (όχι τα συγχρόνου κατασκευής που διέθεταν μαντρότοιχους- αν και αυτό δεν είναι απόλυτος κανόνας).

Εκτιμώ ότι η τελευταία γραμμή άμυνας η λεωφόρος Μαραθώνος για να μην περάσει η φωτιά είχε και αυτή διαχειριστικές δυσκολίες, δεδομένης της υψηλής βλάστησης εκατέρωθεν του δρόμου, της ισχυρής έντασης των ανέμων και του τεράστιου θερμικού φορτίου.

Για να γίνει περιορισμός της φωτιάς εκεί έπρεπε να επιχειρούν και εναέρια μέσα ή να υπάρχει χρόνος για διαχειριστικές παρεμβάσεις (κόψιμο των δέντρων) που νομίζω πως δεν υπήρχε.

Επομένως αφού η φωτιά δεν σταμάτησε εκεί που μπορούσαν να τη σταματήσουν στην περιοχή ανάμεσα στο Νταού Πεντέλης και το Νέο Βουτζά και ξέφυγε φτάνοντας κάτω στη λεωφόρο Μαραθώνος και τις παρακείμενες αστικές περιοχές, η μάχη είχε χαθεί…

Ορισμένοι καλοί συνάδελφοι επίσης μιλούν για τη χρησιμότητα και τη δυνατότητα να μπει «αντίπυρ» σε κάποιο σημείο (Λεωφ. Μαραθώνος).

Αυτό (πέρα από το νομικό ζήτημα που εγείρεται) αν και κατά πόσο μπορεί κάποιος να νόμιμα να βάλει φωτιά για να καταστείλει μια εν εξελίξει πυρκαγιά, αναλαμβάνοντας και την ευθύνη της πράξης του ή τις συνέπειές της (σε περίπτωση αποτυχίας) κατά τη δική μου εκτίμηση δεν ήταν δυνατόν να γίνει στη λεωφόρο Μαραθώνος.

Αυτό το στηρίζω στην μορφολογία των πρανών (κατερχόμενο πρανές με κλίση) της ψιλής και πυκνής βλάστησης πεύκων σε αυτά, την ύπαρξη ανεμοριψιών (σπασμένα ξερά κλαδιά) και ακαθάριστο υπόροφο ενώ παράλληλα έπνεαν ριπαίοι 8-9 και πλέον μποφόρ.

Εξάλλου αριστερά και δεξιά της Λεωφ. Μαραθώνος υπήρχαν κατοικίες (ιδιωτικές περιουσίες) μιας και δε συζητάμε για αμιγές δάσος αλλά για μια .μικτής χρήσης περιοχή με σπίτια πολλά από τα οποία ήταν ξύλινα, λυόμενα κ.λπ., τα οποία είχαν μεγάλα πεύκα στις αυλές τους και η χρησιμοποίηση αυτής της μεθόδου (αντίπυρος) δεν είμαι βέβαιος ότι διακρίνεται από την επιζητούμενη ασφάλεια των επιχειρήσεων δασοπυρόσβεσης. 

Με βάση όλα αυτά θεωρώ ότι η μάχη χάθηκε πριν η φωτιά πάει στο νέο Βουτζά και όσοι συνάδελφοι, μιλάνε για το πιθανό σταμάτημα της στη λεωφόρο Μαραθώνος και όχι νωρίτερα στην Πεντέλη μάλλον δεν βοηθάνε στην αποτύπωση της επιχειρησιακής πραγματικότητας και την αντίληψη του πώς πρέπει να αντιμετωπίζονται οι δασικές πυρκαγιές…

(Σχετικά να σας πω ότι στην Ηλεία με ίδιες συνθήκες η φωτιά πέρασε τον ποταμό Αλφειό).

 

Advertisements
Μοιραστείτε το!
Share on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin


ΚατηγορίεςΕπικαιρότητα, Πυρκαγιές - Κηρύξεις - Αναδασώσεις

Tags: , , , ,

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: