Επιστημονικό «αφήγημα» της Αικατερίνης Σακελλαροπούλου

Δημήτριος Η. Παπαστερίου
Ομότιμος καθηγητής ΑΠΘ

Ένα επιστημονικό «αφήγημα» της Αικ. Σακελλαροπούλου, Προέδρου του ΣτΕ, υπό τον τίτλο «Η αυθαίρετη δόμηση: Μια περιπέτεια για τον νομοθέτη, τον δικαστή και την κοινωνία», δημοσιευμένο στο «Το Σύνταγμα εν εξελίξει», 2019, σ. 309 επ., περιέχει ένα επιστημονικό οδοιπορικό της αυθαίρετης δομήσεως στη Χώρα μας.

Επί τη ευκαιρία της σημερινής αναλήψεως των καθηκόντων της ως Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας παραθέτω στη συνέχεια ορισμένα από τα καταληκτήρια συμπεράσματά της, ως φόρο τιμής στην Πρόεδρό μας και ως δείγμα αναγνωρίσεως μιας ύψιστης και υποδειγματικής αυτογνωσίας.

«Η αυθαίρετη δόμηση επιβαρύνει το οικιστικό και το φυσικό περιβάλλον, αλλοιώνει το τοπίο, απαξιώνει περιοχές που θα μπορούσαν να αναπτυχθούν με ορθολογικό τρόπο. Τα αστικά κέντρα υπερφορτώνονται με άναρχη δόμηση, το τοπίο της υπαίθρου κατακερματίζεται, η φυσιογνωμία των νησιών αλλοιώνεται με τρόπο ανεπίστρεπτο, υπονομεύεται η βιώσιμη τουριστική ανάπτυξη του τόπου. Πρόκειται για διαρκή φθορά, ορατή ανά πάσα στιγμή από το κοινωνικό σύνολο, μέσω της οποίας συντελείται ένα διαρκές έγκλημα προ των οφθαλμών του νομοθέτη, της διοίκησης, του δικαστή. Η καρδιά όμως του προβλήματος βρίσκεται στη σύγκρουση της αυθαίρετης πραγματικότητας με τη νομιμότητα επί δεκαετίες στον τόπο μας, που κατέληξε στην υπερίσχυση της πρώτης. Το τεράστιο απόθεμα αυθαίρετων κατασκευών, οι κοινωνικοί και άλλοι λόγοι που αρχικά το προκάλεσαν, οι καθυστερήσεις και αστοχίες του πολεοδομικού σχεδιασμού, η αδυναμία κατεδαφίσεων για λόγους κοινωνικούς, οικονομικούς και άλλους, είναι πράγματι ένα δυσεπίλυτο πρόβλημα. Αρκούν όμως για να δικαιολογήσουν τη μεγαλύτερη υποχώρηση του κράτους δικαίου, όταν το κύρος του νόμου καταρρακώνεται και ο νομοθέτης παρακολουθεί ασθμαίνοντας την αυθαίρετη πραγματικότητα; Το Κράτος Δικαίου ηττάται στο θέμα αυτό καθημερινά και με εντυπωσιακό τρόπο, δεδομένου ότι σε κάθε αλλαγή του αρμόδιου υπουργού ετοιμάζεται νέος νόμος για την νομιμοποίηση κατηγοριών αυθαιρέτων. Γίνονται εκδηλώσεις, διατυπώνονται προτάσεις και σχέδια εφικτά και ανέφικτα. Με τη χάραξη «κόκκινων γραμμών» αρχικά το 1983 και πρόσφατα το 2011, ο νομοθέτης επιχειρεί να διαχειρισθεί το παρελθόν, και να εκφράσει την απόλυτη αποδοκιμασία του για την επανάληψη του φαινομένου στο μέλλον. Στην πραγματικότητα όμως, το μόνο που πετυχαίνει είναι να δημιουργεί την πεποίθηση ότι και η επόμενη γενιά αυθαιρέτων θα νομιμοποιηθεί, συμβάλλοντας, με τον τρόπο αυτό, στη διαιώνιση του φαινομένου, το οποίο επιχειρεί να σταματήσει. Από τον φαύλο αυτό κύκλο δυστυχώς δεν κατάφερε να ξεφύγει ούτε το ΣτΕ».

Δημοσιεύτηκε στο dasarxeio.com | 13.03.2020

Διαβάστε επίσης:
Προεδρία Δημοκρατίας και Περιβάλλον
Περιπετειώδεις αναμοχλεύσεις ή τα τσιμέντα και τα δάση
ΣχΝ I: Ορισμός των «οικιστικών πυκνώσεων»

 

Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν τον συντάκτη τους, χωρίς να συμπίπτουν κατ’ ανάγκη με την άποψη του dasarxeio.com

Μοιραστείτε το!
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin


ΚατηγορίεςΔόμηση - Αυθαίρετα, Νομοθεσία

Tags: , , , ,

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: