Συνεχίζουν την πολιτική λεηλασίας του δάσους

Παίρνοντας τη σκυτάλη από τον Φάμελλο, ο Χατζηδάκης συνεχίζει την καταστροφική επίθεση στο δασικό πλούτο της χώρας, προς όφελος των κάθε είδους καταπατητών και πλιατσικολόγων. Εκτός από την προσπάθεια νομιμοποίησης των περιβόητων «οικιστικών πυκνώσεων», έβαλε στο στόχαστρο τις εποικιστικές εκτάσεις και τα ξεχερσωμένα δάση…

Αποσπάσματα από άρθρο του Γεράσιμου Λιόντα που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “ΚΟΝΤΡΑ” και στον ιστότοπο eksegersi.gr στις 18.03.2020

Επιχείρηση νομιμοποίησης των εποικιστικών εκτάσεων

Μέχρι τις εκλογές του Οκτώβρη του 2009 που έφεραν στην κυβέρνηση τον Γ. Παπανδρέου και την παρέα του, η δασική πολιτική ασκούνταν από το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων (ΥΠΑΑΤ). Τότε, η άσκηση της δασικής πολιτικής πέρασε στο Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας. Ομως, η διαχείριση των εποικιστικών εκτάσεων, που στη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι δασικές, εκτός από μερικές εξαιρέσεις, παρέμεινε στο ΥΠΑΑΤ. Ετσι, αυθαίρετα δεν εφαρμόζονταν σ’ αυτές τις εκτάσεις η δασική νομοθεσία.

Δεν είχε γίνει καμία εμπεριστατωμένη χαρτογράφηση των εποικιστικών εκτάσεων και έτσι οι υπηρεσίες του ΥΠΑΑΤ δεν είχαν ακριβή εικόνα για τον αριθμό και την έκτασή τους. Το σίγουρο, όμως, είναι ότι πρόκειται για σημαντικές εκτάσεις.

Με νομοσχέδιο που ο Χατζηδάκης έθεσε σε «Διαβούλευση» από τις 4 έως στις 18 Μάρτη έβαλε στο στόχαστρο τις δασικές εποικιστικές εκτάσεις. Με το επιχείρημα ότι κατά την κατάρτιση των δασικών χαρτών δεν πάρθηκαν υπόψη διοικητικές πράξεις (με τις οποίες οι προηγούμενες πολιτικές ηγεσίες του ΥΠΑΑΤ είχαν εξαιρέσει παράνομα τις δασικές εποικιστικές εκτάσεις από την εφαρμογή της δασικής νομοθεσίας), με το άρθρο 48 του νομοσχεδίου, από τη μια νομιμοποιεί όλες αυτές τις διοικητικές πράξεις και από την άλλη εγείρει ζήτημα επανεξέτασης όλων των δασικών χαρτών (ανεξάρτητα του σταδίου στο οποίο βρίσκονται), απαιτώντας -με βάση όλες αυτές τις παράνομες διοικητικές πράξεις- να εξαιρεθούν οι δασικές εποικιστικές εκτάσεις από τους δασικούς χάρτες!

Είναι άγνωστο πόσες απ’ αυτές τις εκτάσεις καλλιεργούνταν και πόσες (τα καλά «φιλέτα») έχουν χρησιμοποιηθεί για να κατασκευαστούν βίλες. Μιλάμε μόνο για βίλες, γιατί οι παράνομες διοικητικές πράξεις που έχουν εκδοθεί δεν εκδόθηκαν για να χτιστούν χαμόσπιτα.

Αναφέραμε παραπάνω ότι δεν υπάρχουν ακριβή στοιχεία για το ποιες και πόσες είναι αυτές οι εποικιστικές εκτάσεις. Ο νεοφιλελεύθερος Χατζηδάκης, όμως, έχει τη λύση: θα στηριχτεί στο χαρτογραφικό υπόβαθρο του ΟΠΕΚΕΠΕ (Οργανισμός Πληρωμών και Ελέγχου Κοινοτικών Ενισχύσεων Προσανατολισμού και Εγγυήσεων), το οποίο δημιουργήθηκε βασιζόμενο και στις παράνομες διοικητικές πράξεις που εκδόθηκαν τα προηγούμενα χρόνια και με τις οποίες αποχαρακτηρίστηκαν οι εποικιστικές εκτάσεις από δασικές.

Ο ΟΠΕΚΕΠΕ ιδρύθηκε τον Αύγουστο του 1998 με το νόμο 2637 και ήταν ΝΠΔΔ, διότι με βάση το αστικό Σύνταγμα οι κρατικές αρμοδιότητες πρέπει να ασκούνται από κρατικές υπηρεσίες ή από ΝΠΔΔ. Τον Σεπτέμβρη του 2001, η κυβέρνηση Σημίτη, με το νόμο 2945, τροποποίησε τον ιδρυτικό νόμο του ΟΠΕΚΕΠΕ και (μεταξύ των άλλων) μετέτρεψε τον Οργανισμό σε ΝΠΙΔ, κάτι που είναι αντίθετο προς το Σύνταγμα. Με τον ίδιο νόμο δόθηκε η δυνατότητα στον υπουργό Γεωργίας να αλλάζει κατά το δοκούν διατάξεις του μόνο με υπουργική απόφαση, κάτι που επίσης απαγορεύεται, αφού μόνο το αστικό κοινοβούλιο μπορεί να κάνει αλλαγές σε νόμους ή να τους καταργεί.

Ετσι, ο ΟΠΕΚΕΠΕ, που χειρίζεται κρατικές αρμοδιότητες και που δεν είχε στην ουσία σύννομη νομική υπόσταση, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι δεν υπήρχε δικαστήριο για να εκδικάσει τις διαφορές των αγροτών με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, είχε τη δυνατότητα να αυθαιρετεί και να εντάσσει στο χαρτογραφικό του υπόβαθρο και τις δασικές εποικιστικές εκτάσεις που αποχαρακτηρίζονταν με παράνομες διοικητικές πράξεις.

Επιχείρηση νομιμοποίησης των ξεχερσωμένων δασών

O Χατζηδάκης δεν πρωτοτυπεί στο ζήτημα της νομιμοποίησης των παρανόμως ξεχερσωμένων δασών και δασικών εκτάσεων, όπως δεν πρωτοτυπεί με την απόπειρα να νομιμοποιήσει βίλες και χαμόσπιτα που χτίστηκαν σε δάση και δασικές εκτάσεις και βαφτίστηκαν «οικιστικές πυκνώσεις».

Σε ό,τι αφορά τις κακόφημες «οικιστικές πυκνώσεις», ο Χατζηδάκης ισχυρίζεται ψευδώς ότι εφαρμόζει την απόφαση 685/2019 της Ολομέλειας του ΣτΕ. Στην περίπτωση, όμως των άρθρων 47 και 47Β του νόμου 998/1979, αποσιωπά το ότι οι εξουσιοδοτικές υπουργικές αποφάσεις, με τις οποίες επιχειρήθηκε η νομιμοποίησή τους (των δύο αυτών άρθρων) κρίθηκαν ως αντισυνταγματικέςμε την απόφαση 645 του Ε’ Τμήματος του ΣτΕ που δημοσιεύτηκε στις 3 Απρίλη του 2019.

Ούτε αυτή η αντιδασική ρύθμιση του Χατζηδάκη θα έχει κάποια τύχη. Απλά την εισάγει, ενόψει των σχεδιαζόμενων διπλών εκλογών, για να υφαρπάξει τις ψήφους των καταπατητών που ξεχέρσωσαν παράνομα δάση και δασικές εκτάσεις για να τις χρησιμοποιήσουν δήθεν για αγροτική εκμετάλλευση.

Στην απόφασή 645 το Ε’ Τμήμα του ΣτΕ επισημαίνει:

«Υπό τα δεδομένα αυτά, κατά την άποψη που επικράτησε στο Τμήμα, η εξαγορά δασών/δασικών εκτάσεων που εκχερσώθηκαν προ του 1975 αυτογνωμόνως, προκειμένου να καλλιεργηθούν, και η μεταβίβαση κυριότητας, έναντι τιμήματος, στους κατόχους αυτών, υπό την προϋπόθεση ότι η αγροτική χρήση συνεχίζεται έως την έκδοση της πράξης εξαγοράς και θα συνεχιστεί στο μέλλον (άρθρο 47 παρ. 5 επ. του νόμου 998/1979) αντίκεινται προς τα άρθρα 24 παρ. 1 και 117 παρ. 3 του Συντάγματος, όπως βασίμως προβάλλεται».

«Στην κρινόμενη όμως περίπτωση, η επίκληση της ενίσχυσης της εθνικής οικονομίας και της απασχόλησης γίνεται όλως αορίστως, ενώ η αυθαίρετη εκχέρσωση και εν συνεχεία αγροτική εκμετάλλευση δασών και δασικών εκτάσεων – και μάλιστα από πρόσωπα μη ασχολούμενα κατ’ επάγγελμα με τη γεωργία… δεν συνιστούν, επ’ ουδενί, επίκληση εξαιρετικής ανάγκης με ιδιαίτερη κοινωνική, εθνική ή, έστω, οικονομική σημασία, που θα δικαιολογούσε την έγκριση των, αυθαιρέτως πραγματοποιηθεισών προ του 1975 εκχερσώσεων δασών και δασικών εκτάσεων… Από τη φύση δε του πράγματος, οι εκχερσώσεις αυτές έχουν γίνει ανεπιλέκτως και ασυνδέτως προς κρατικούς αναπτυξιακούς σκοπούς ή άλλους λόγους δημοσίου συμφέροντος, δημιουργούν τετελεσμένες καταστάσεις και εμποδίζουν το σχεδιασμό αγροτικής πολιτικής, σε εθνικό ή περιφερειακό επίπεδο, με αποτέλσμα να μην μπορεί να θεωρηθεί ότι η ρύθμιση επιδιώκει θεμιτό σκοπό εξ εκείνων που περιγράφονται στο άρθρο 106 του Συντάγματος».

«Ως εκ τούτου η αντίθεση προς το Σύνταγμα της γενικευμένης “νομιμοποίησης“ εκχερσώσεων χιλιάδων στρεμμάτων δασικής γης δεν θεραπεύεται από την υποχρέωση συνέχισης της αγροτικής καλλιέργειας στο διηνεκές, επί ποινή ανάκλησης της παραχώρησης, ή από την καταβολή πέραν του τιμήματος απόκτησης της έκτασης (που καθορίστηκε σε ιδιαιτέρως χαμηλά επίπεδα)… χρηματικού ανταλλάγματος που θα χρησιμοποιηθεί για την “αναδάσωση“ ή “δάσωση“ αντίστοιχων εκτάσεων» (οι εμφάσεις δικές μας).

Αίσθηση προκάλεσε η επισήμανση, ότι αυτοί που κάνουν τα ξεχερσώματα δεν είναι κατ’ επάγγελμα αγρότες. Προφανώς, και οι δικαστές του ΣτΕ έχουν αντιληφθεί ότι λόγω της ασκούμενης από τη δεκαετία του ‘80 αντιαγροτικής πολιτικής από την ΕΕ και τις κυβερνήσεις όλων των χρωμάτων, από τη φτωχή αγροτιά εγκαταλείπεται ακόμα και καλλιεργούμενη πεδινή γεωργική έκταση και επομένως δε συντρέχει λόγος να εκχερσωθούν δάση και δασικές εκτάσεις για γεωργική καλλιέργεια. Αυτοί που ξεχερσώνουν δάση το κάνουν για να αλλάξουν τη χρήση της γης μέσα σε μια χρονική περίοδο και να την χρησιμοποιήσουν για την κατασκευή κατοικιών. Επειδή όμως δεν μπορεί να γίνει άμεσα η νομιμοποίηση για κατοικίες, επιλέγεται ως πρώτη φάση το ξεχέρσωμα δήθεν για γεωργική εκμετάλλευση.

Επειδή το Ε’ Τμήμα του ΣτΕ, με την απόφαση 645, έκρινε ότι οι υπουργικές αποφάσεις που ήταν εξουσιοδοτικές για την εφαρμογή των άρθρων 47 και 47Β του νόμου 998/1979 είναι αντισυνταγματικές, η υπόθεση παραπέμφθηκε στην Ολομέλεια και έχει εκδικαστεί. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ μας, η απόφαση της Ολομέλειας θα εκδοθεί μέσα στους επόμενους μήνες. Η εκτίμησή μας είναι ότι η Ολομέλεια θα επικυρώσει την απόφαση 645 του Ε’ Τμήματος, η οποία είναι καταπέλτης και δεν αφήνει κανένα περιθώριο για την έκδοση απόφασης που θα δικαιώνει τους καταπατητές που ξεχέρσωσαν δάση και δασικές εκτάσεις δήθεν για γεωργική καλλιέργεια.

Ο Χατζηδάκης, όμως, ως νέος Μαυρογιαλούρος, μοιράζει χάντρες και καθρεφτάκια στους καταπατητές και ξεχερσωτές δασών και δασικών εκτάσεων, για ψηφοθηρικούς λόγους.

Τέλος, όσον αφορά την κατάρτιση, ανάρτηση και κύρωση των Δασικών Χαρτών είχαμε επισημάνει, από τις αρχές ακόμα του 2016, όταν η κυβέρνηση Τσίπρα είχε σχεδιάσει τη μαζική κατάρτιση, ανάρτηση και κύρωσή τους, ότι αυτοί οι Δασικοί Χάρτες θα είναι καρικατούρες, καθώς όχι μόνο δεν προστατεύουν το δασικό πλούτο της χώρας, αλλά και ανοίγουν τον ασκό του Αιόλου γα την οιονεί νομιμοποίηση των καταπατήσεων και ξεχερσωμάτων δασών και δασικών εκτάσεων (για περισσότερες πληροφορίες δείτε εδώ).

Γεράσιμος Λιόντος

http://www.eksegersi.gr

Μοιραστείτε το!
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin


ΚατηγορίεςΔόμηση - Αυθαίρετα, Δασικοί Χάρτες, Νομοθεσία

Tags: , , , , , , , , , , , ,

2 replies

  1. Κατ’ αρχήν να διευκρινίσω ότι δεν είμαι υποστηρικτής ή δικηγόρος κανενός πολιτικού ή μη προσώπου.
    Κατά δεύτερον και διαβάζοντας το παραπάνω άρθρο – σχόλιο πραγματικά δεν μπόρεσα να μην προβληματιστώ από τα παρακάτω αναγραφόμενα :
    “Με το επιχείρημα ότι κατά την κατάρτιση των δασικών χαρτών δεν πάρθηκαν υπόψη διοικητικές πράξεις (με τις οποίες οι προηγούμενες πολιτικές ηγεσίες του ΥΠΑΑΤ είχαν εξαιρέσει παράνομα τις δασικές εποικιστικές εκτάσεις από την εφαρμογή της δασικής νομοθεσίας)”
    Προσωπικά δεν γνωρίζω ενέργειες του ΥΠΑΑΤ με τις οποίες εξαίρεσε ….παράνομα τις δασικές εποικιστικές εκτάσεις από την εφαρμογή της δασικής νομοθεσίας και θα ήθελα μια διευκρίνιση επ’ αυτού. Αυτό που γνωρίζω πολύ καλά είναι η διαδικασία και τα κριτήρια προσδιορισμού μιας έκτασης ως δάσους , δασικής κλπ. ή μη και προ της σύνταξης των Δασικών Χαρτών (από τον αρμόδιο Δασάρχη τότε, με τη διαδικασία της πράξης χαρακτηρισμού άρθ 14 Ν 998/79) και κατά τη διαδικασία σύνταξής τους .
    Ποτέ δεν συνάντησα “εξαίρεση” και μάλιστα παράνομη εκ μέρους του ΥΠΑΑΤ εκτάσεων από την υπαγωγή στη δασική νομοθεσία όταν αυτές πληρούσαν τα σχετικά κριτήρια .
    Εκείνο που όντως προκάλεσε πολλά προβλήματα με την ανάρτηση και κύρωση των Δασ. Χαρτών είναι η μη ύπαρξη ΣΩΣΤΑ ψηφιοποιημένων και επικυρωμένων από της αρμόδιες Υπηρεσίες (ΔΑΟΚ) Οριστ. διανομών, αναδασμών κλπ και ως εκ τούτου η μη εμφάνισή τους στους Δ.Χ. Και όταν λέω διανομών αναφέρομαι στην ψηφιακή σωστή απεικόνιση των κληροτεμαχίων κυρίως . Με τον όρο “σωστά” εννοείται φυσικά κατά το μέγιστο δυνατόν, διότι 100% σωστή μεταφορά σε ψηφιακό υπόβαθρο των αναλογικών διαγραμμάτων των διανομών δεν μπορεί να υπάρξει .
    Δεν θα έπρεπε με λίγα λόγια να ταλαιπωρούνται από ελλείψεις της Διοίκησης οι νόμιμοι – τονίζω το “νόμιμοι”, κάτοχοι γεωργικών εκτάσεων επειδή στους ο)χ του 1945 φαίνονται αυτές με δασική γενικά βλάστηση.
    Για τις επιδοτήσεις όντως υπήρξε στρεβλή από την αρχή πολιτική επιδότησης , που συνίστατο στην επιδότηση ακόμα και παράνομα εκχερσωθέντων δασικών
    ή και μη εκτάσεων χωρίς πολύ ή και καθόλου έλεγχο . Αυτό είναι κάτι που έπρεπε να σταματήσει άσχετα αν δυσαρεστεί πολλούς που είχαν καλο-κακομάθει αλλιώς.

  2. Σκοπός των δασικών χαρτών είναι η συνολική, οριστική και επιστημονικά τεκμηριωμένη αποτύπωση των δασών, ώστε να πάψει επιτέλους η σύγχυση, η ανασφάλεια δικαίου, οι αθέμιτες συναλλαγές και οι αυθαιρεσίες. Εκείνο, όμως, που θα παραχθεί τελικά, με την παρούσα διαδικασία, είναι δασικοί χάρτες, που αποτυπώνουν, μόνο, τα δάση εκείνα, που, ούτως ή άλλως, είχαν αφεθεί στην ησυχία τους, προφανώς, γιατί κανείς δεν είχε οικιστικές, επιχειρηματικές, ή άλλες βλέψεις σε αυτά. Θα λείπουν, όμως, όλα εκείνα τα δάση, που κατά καιρούς αποψιλώθηκαν, καταπατήθηκαν, οικοδομήθηκαν ή πρόκειται στο άμεσο μέλλον να υποστούν τέτοια τύχη.
    Η ύπαρξη ή μη κοινωνικών λόγων, που πρέπει κάποτε να αντιμετωπιστούν, είναι θέμα, που δεν αφορά το στάδιο της κατάρτισης των δασικών χαρτών, αλλά το στάδιο του καθορισμού των επιτρεπτών χρήσεων, εντός των δασών και δασικών εκτάσεων. Οι δασικοί χάρτες έχουν ένα και μόνο αντικείμενο, την ακριβή αποτύπωση του δασικού πλούτου της χώρας. Το τι θα γίνει, μετά την κύρωσή τους, αφορά μια άλλη νομική και πολιτική απόφαση, η οποία πρέπει να ληφθεί ρητώς, ευθαρσώς και στην ώρα της και να αντιμετωπίσει κατάματα τις συνταγματικές και περιβαλλοντικές συνέπειές της.

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: