Η αγριόγατα (Felis silvestris)

(φωτογραφία: Γιώργος Ζησόπουλος)

Η αγριόγατα ή αγριόγατα η κοινή (Felis silvestris) είναι ένα είδος μικρόσωμων σαρκοφάγων θηλαστικών του γένους Αίλουρος (Felis) της οικογένειας των Αιλουρίδων, η οποία μοιάζει πολύ με την κατοικίδια γάτα. Παρόλο που η οπτική ομοιότητα είναι μεγάλη ανάμεσά στην γάτα και στην αγριόγατα, πρόκειται ωστόσο για δύο εντελώς ξεχωριστά είδη γάτας.

Όπως όλα τα αιλουροειδή, οι αγριόγατες έχουν ευέλικτο σώμα, που καλύπτεται από πυκνό τρίχωμα και μπορούν να κάνουν άλματα. Η ουρά τους είναι σχετικά μακριά με μαύρους δακτύλους. Το χρώμα του σώματός της είναι γκριζοκίτρινο με σκούρες ραβδώσεις.

Οι αγριόγατες ζουν σε δάση και είναι νυκτόβια ζώα με οξύτατες αισθήσεις οράσεως και ακοής. Μπορούν να αναρριχώνται με μεγάλη ευκολία στα δέντρα. Εκτός από την περίοδο της αναπαραγωγής, ζουν μοναχικά. Τη φροντίδα για την ανατροφή των μικρών αναλαμβάνει αποκλειστικά η μητέρα τους. Οι αγριόγατες τρέφονται κυρίως με μικρά πτηνά, τρωκτικά και άλλα μικρά θηλαστικά, βατράχους και ερπετά. Συλλαμβάνουν τη λεία τους συνήθως με αιφνιδιαστική επίθεση, περιμένοντας σε ενέδρα ώσπου να πλησιάσει σε μικρή απόσταση. Γενικά τα αρσενικά άτομα είναι μεγαλύτερα από τα θηλυκά.

Οι οικόσιτες γάτες που αγρίεψαν παραμένουν σε άμεση γειτνίαση με τους ανθρώπινους οικισμούς, οι αγριόγατες αντίθετα αποφεύγουν να ζούνε κοντά σε ανθρώπινες δραστηριότητες και αυτό έχει ως συνέπεια να μην έρχονται συχνά σε άμεση επαφή τα δύο είδη. Ακόμη και αν τα όριά τους συμπίπτουν είναι πολύ σπάνιο να ζευγαρώσουν.

Η αγριόγατα είναι το μόνο είδος γάτας που δεν μπορεί να εξημερωθεί, ακόμη και αγριόγατες που έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει σε αιχμαλωσία δεν μπορούν να συνηθίσουν την ανθρώπινη παρουσία, ποτέ δεν θα αφήσουν τον άνθρωπο να τις αγγίξει και πάντα κρατούν μία απόσταση ασφαλείας, ή προσπαθούν να μην κάνουν την εμφάνισή τους αισθητή όσο διαρκεί η ανθρώπινη παρουσία.

Η κύρια απειλή για την αγριόγατα είναι η τάση να διασταυρώνεται με κατοικίδιες γάτες, δημιουργώντας έτσι υβρίδια. Άλλες απειλές, είναι οι διώξεις από κυνηγούς, αγρότες καθώς και η απώλεια οικοτόπων.

Προστατεύεται από την οδηγία 92/43/ΕΟΚ (ως είδος κοινοτικού ενδιαφέροντος που απαιτούν αυστηρή προστασία), από το CITES (ως είδος που υπόκειται σε διάφορες ρυθμίσεις) και από το Κόκκινο Βιβλίο (ως ενδημικό υποείδος του Eλληνικού χώρου).

Πηγή: Οργανισμός Φυσικού Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής – ΟΦΥΠΕΚΑ



ΚατηγορίεςΆγρια Ζωή

Tags: , ,

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: