Φλας στο παρελθόν: Τα οργανωμένα συμφέροντα διαβλέπουν οι δασολόγοι στο νομοσχέδιο περί δασών

ΦΛΑΣ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

.

Την πρώτη εβδομάδα του Σεπτεμβρίου 1979 ξεκίνησε στη βουλή  η συζήτηση του νομοσχεδίου του υπουργείου Γεωργίας«περί προστασίας των δασών και των δασικών εν γενεί εκτάσεων».  Του νομοσχεδίου που μετά την ψήφισή του αποτέλεσε τον γνωστό Νόμο 998/1979. Στις 3 Σεπτεμβρίου 1979, η Πανελλήνια Κίνηση Δασολόγων εξέδωσε ανακοίνωση όπου εξέφραζε την αντίθεση της με το περιεχόμενο του νομοσχεδίου και τόνιζε ότι «το συγκεκριμένο σχέδιο νόμου θα αποβεί μοιραίο τόσο για την ελληνική δασοπονία και το ελληνικό φυσικό περιβάλλον, όσο και για την ποιότητα της ζωής του ελληνικού λαού». 

Την επόμενη μέρα, στις 4 Σεπτεμβρίου 1979, η σχετική ανακοίνωση της Πανελλήνιας Κίνησης Δασολόγων δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ”. Σύμφωνα με την εφημερίδα ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ της ίδιας ημέρας (φύλλο της 4ης/9/1979), «παρόμοια ανακοίνωση, με την οποία εκφράζει την πλήρη αντίθεσή της για το σ.ν. έκανε και η Πανελλήνια Ένωση Δασολόγων Δημοσίων Υπαλλήλων».


makedonia_4_9_1979

Εφημ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ | Τρίτη 4 Σεπτεμβρίου 1979

Από την Πανελλήνια Κίνηση Δασολόγων εκδόθηκε μακρά ανακοίνωση, στην οποία τονίζεται, ότι το επίμαχο νομοσχέδιο περί δασών έγινε χωρίς τη συμμετοχή της Δασικής Υπηρεσίας, του Γεωτεχνικού Επιμελητηρίου και κάτω από την πίεση των οργανωμένων συμφερόντων.

Το κείμενο της ανακοινώσεως έχει ως εξής:

«Την εβδομάδα αυτή συζητείται στη βουλή το σχέδιο νόμου για την προστασία των δασών και των δασικών εκτάσεων, που ενώ η διαμόρφωσή του κράτησε κοντά τέσσερα χρόνια, η κατάθεση και εισαγωγή του στην ημερησία διάταξη γίνεται σε χρόνο ρεκόρ. Στο σχέδιο αυτό, που έγινε χωρίς την συμμετοχή της Δασικής Υπηρεσίας, του Γεωτεχνικού Επιμελητηρίου και των δασικών, αλλά κάτω από την πίεση από την μια μεριά της συνταγματικής επιταγής και από την άλλη των οργανωμένων συμφερόντων (οικοπεδοφάγοι, οικοδομικοί συνεταιρισμοί, αμφιλεγόμενη τουριστική ανάπτυξη, καταπατητές, έμποροι γης …), η λέξη προστασία έχει αποδυναμωθεί εννοιολογικά παντελώς.

»Πέρα από τις ριζικές αντιρρήσεις μας για τον τρόπο κατάρτισής του καθώς και για την μεθόδευση της συζήτησης στην βουλή η Πανελλήνια Κίνηση Δασολόγων κατ’ αρχή είναι αντίθετη με το περιεχόμενό του γιατί:

1. Καταστρατηγεί το σύνταγμα και την θέληση του ελληνικού λαού όταν με την αλλαγή του ορισμού των δασικών εκτάσεων που επιχειρεί αποδεσμεύει από την προστασία του συντάγματος και του δασικού κώδικα τεράστιες εκτάσεις δίνοντας το έναυσμα για την αλλαγή της χρήσης τους. Οι εκτάσεις αυτές σύμφωνα με τον κ. Μπούτο φθάνουν τα 15,2 εκατομμύρια στρέμματα, ενώ σύμφωνα με με τον κ. Τριανταφύλλου τα 20.000.000 στρέμματα. Σημειώνεται ότι όταν εψηφίσθηκε το σύνταγμα οι εκτάσεις αυτές ήταν δασικές. Για τις εκτάσεις δε αυτές θα ισχύει πια η δασική και αγροτική νομοθεσία.

2. Υποβαθμίζει ακόμη περισσότερο το υποβαθμισμένο πια ελληνικό φυσικό περιβάλλον με:

α. Την θεώρηση του ελληνικού δάσους σαν πηγή πλουτισμού των οργανωμένων συμφερόντων και όχι σαν εθνικό πλούτο, πολύτιμο και αναντικατάστατο στοιχείο ζωής για ολόκληρη την χώρα (αλλαγή χρήσης των 15.200.000 στρεμμάτων ή των 24.000.000 στρεμμάτων).

β. Την διευκόλυνση των μεταλλευτικών και λατομικών επιχειρήσεων στο καταστροφικό και σπάταλο για την εθνική οικονομία έργο τους με το να μην θέτει περιορισμούς στην επιφανειακή εκμετάλλευση (λιγότερα έξοδα άρα και περισσότερο κέρδος) στον σεβασμό του τοπίου, στην επανεγκατάσταση της βλάστησης, τελικά δε στην ερήμωση της περιοχής.

γ. Την εκχέρσωση δασών και δασικών εκτάσεων με πρόσχημα την γεωργική εκμετάλλευση, όταν είναι γνωστό ότι περίπου 10.000.000 μέχρι 12.000.000 στρέμματα που είναι προϊόν παλαιότερων εκχερσώσεων εγκαταλείφθηκαν ήδη από τους γεωργούς επειδή έχασαν την παραγωγική τους ικανότητα.

δ. Την καταστροφή των δασών για την οικοδόμηση κτηρίων (θερινής κατοικίας, ξενοδοχείων, παντοειδών τουριστικών εγκαταστάσεων, βιομηχανιών κλπ.) όταν όλες αυτές οι ανάγκες είναι δυνατόν να ικανοποιηθούν με την χρησιμοποίηση ήδη δασικών εκτάσεων γυμνών από βλάστηση που υπάρχουν μέσα στις περιμέτρους των δασών. Αξίζει να σημειωθεί ότι από τις ρυθμίσεις αυτές θα πληγεί ανεπανόρθωτα το περιαστικό πράσινο που δημιουργήθηκε τεχνητά από την δασική υπηρεσία, ύστερα από πολλές οχλήσεις και πιέσεις της τοπικής αυτοδιοίκησης και που λειτουργεί σαν πνεύμονας στην λειτουργία του αστικού κέντρου.

3. Κάνει δυνατή την άρση των αναδασώσεων για να ικανοποιήσει σκοπούς ξένους προς την αποστολή και τον προορισμό του δάσους (οικόπεδα, τουριστικές εγκαταστάσεις, αλιευτικούς χώρους, …), έστω και αν οι εκτάσεις αυτές κηρύχθηκαν αναδασωτέες σε εφαρμογή του άρθρου 117 του συντάγματος που σημειωτέον αποκλείει τελεσίδικα την αλλαγή της χρήσης τους.

4. Δημιουργεί νέους τσιφλικάδες, αφού προβλέπει παραχωρήσεις απεριόριστης δασικής έκτασης για μισό αιώνα με πρόσχημα την αναδάσωση, απαλλοτριώνοντας συνάμα κατοχυρωμένα δικαιώματα, όπως βοσκή, καυσοξύλευση κλπ. του δασόβιου και παραδασόβιου πληθυσμού χωρίς κανένα αντάλλαγμα.

5. Δεν ασχολείται με το ιδιοκτησιακό θέμα των δασών μας που η ρύθμιση του είναι άμεσα συνδεμένη με την προστασία τους. Αφήνει στην γνωστή εκκρεμότητα τα διακατεχόμενα δάση (αντίθετα επιτρέπει την αναγνώριση και νέων), δεν ασχολείται με το χάος που υπάρχει στα ρητινευόμενα δάση, δεν ασχολείται με την αγανάκτηση του λαού για την αντιμετώπιση των αναδασωθέντων αγρών του, δεν ρυθμίζει τα ιδιαίτερα ιδιοκτησιακά θέματα της Κρήτης, των Επτανήσων, της Μυτιλήνης.

6. Δεν ξεκαθαρίζει από ποιούς πρέπει να προστατευθούν τα δάση και ποιός θα διασφαλίσει την προστασία τους.

7. Διευρύνει ακόμη περισσότερο το χάσμα της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής ανάπτυξης ανάμεσα στο κέντρο και την περιφέρεια.

8. Παραπλανά τον ελληνικό λαό όταν θεσπίζει καινούργιες υπηρεσιακές μονάδες στην δασική υπηρεσία για να υλοποιήσουν τα προβλεπόμενα από το σχέδιο νόμου συνεργεία χαρτογράφησης και «δασολογίου», υπηρεσίες δασοτεχνικών έργων, μονάδες για την καταστολή των πυρκαϊών, όταν είναι αυταπόδεικτο, ότι αυτές θα μείνουν στα χαρτιά, αφού για να λειτουργήσουν πρέπει να επανδρωθούν με επιστημονικό και βοηθητικό προσωπικό, για την πρόσληψη του οποίου δεν παίρνει καμιά μέριμνα. Η παραπλάνηση αναφέρεται στο ότι τα προεδρικά διατάγματα απλώς συντείνουν στις υπηρεσίες, χωρίς να μπορούν να δημιουργήσουν “νομοθετημένες θέσεις”, που απαιτεί το Σύνταγμα. Με άλλα λόγια το σχέδιο νόμου αυτό έρχεται σε μια ευαίσθητη περίοδο. Οι πυρκαϊές των τελευταίων ετών, τα σκάνδαλα που ολοένα φθάνουν στο φως της δημοσιότητας, με τα ελλοχεύοντα συμφέροντα, δείχνουν με πόση θεληματική άγνοια της πραγματικής κατάστασης έχει συνταχθεί και με πόση ευκολία μπορεί να μεταβληθεί κυριολεκτικά σε «δασοκτόνο».

»Η πολιτική ηγεσία του υπουργείου γεωργίας που έχει την ευθύνη της χάραξης της δασικής πολιτικής, εκτός από προχειρολογίες και αόριστες γενικότητες μέχρι σήμερα, δεν εξήγησε με σοβαρότητα και υπευθυνότητα ποιοι ουσιαστικοί λόγοι υπαγόρευσαν τις ασαφείς και ολισθηρές διατάξεις του, ποιοι βασικοί στόχοι εξυπηρετούνται, τι επιδιώκεται με την μεταβολή τακτικής στο θέμα των δασών. Και το δημόσιο συμφέρον που συνέχεια επικαλείται είναι δυνατόν να ταυτισθεί με την παράδοση στη μανία των κερδοσκόπων τεράστιων εκτάσεων ανανεώσιμων φυσικών πόρων;

»Για τους παραπάνω λόγους, που τόσο περιληπτικά αναφέρθηκαν, η πανελλήνια κίνηση δασολόγων είναι ριζικά αντίθετη με τα λεγόμενα των αρμοδίων υπουργών, ότι το συγκεκριμένο σχέδιο νόμου είναι δυνατόν να προστατεύσει το ελληνικό δάσος και να συμβάλει στην ανάπτυξή του. Δηλώνει δε ότι το συγκεκριμένο σχέδιο νόμου θα αποβεί μοιραίο τόσο για την ελληνική δασοπονία και το ελληνικό φυσικό περιβάλλον, όσο και για την ποιότητα της ζωής του ελληνικού λαού».

4_9_1979_makedonia


Επιμέλεια: dasarxeio.com

Μοιραστείτε το!
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin


ΚατηγορίεςΔασική Υπηρεσία, Νομοθεσία

Tags: , , , , , ,

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: