Ένας πόλεμος σε λάθος μέτωπο

Ελευθέριος Στεργιανόπουλος,
Δασολόγος A.Π.Θ. – Msc Environmental Education, Forest Education

Παρακολουθούμε με κομμένη ανάσα, έναν πόλεμο, ο οποίος μας βρήκε στην πόρτα εξόδου της πανδημίας, η οποία με τη σειρά της, μας έχει τσακίσει κυριολεκτικά σε ψυχολογικό και οικονομικό επίπεδο, μέσα από τα συνεχή περιοριστικά μέτρα τα τελευταία δύο χρόνια. Και οι δύο εμπόλεμες πλευρές, παίζουν με την νοημοσύνη μας, καθώς οι μεν παριστάνουν τους φορείς εθνικής δικαιοσύνης και πολέμιους των νεοναζί, και οι δε παίζουν τόσο καλά τον ρόλο (με την συνδρομή της Ευρώπης) των φιλειρηνικών δυνάμεων που « ανήκουν εις την Δύσην » και επιζητούν την εξέλιξη και πρόοδο που η τελευταία αντιπροσωπεύει, σε αντίθεση με τους επεκτατικούς πολέμιους τους.

Από τη μεριά της κυρίαρχης οπτικής, έχουμε έγκριτους ιστορικούς να αρθρογραφούν κατά του Πούτιν και να τον παρομοιάζουν με τον Χίτλερ. Ένας από αυτούς, και ο Γιούβαλ Νόα Χαράρι, ο οποίος κατηγορεί τον Πούτιν για την εισβολή στην Ουκρανία, ως έναν αιμοδιψή δεσποτικό ηγέτη. Ο ίδιος όμως, δεν έχει φανεί το ίδιο λαλίστατος και πολυγραφότατος για την συνεχή εξολόθρευση του Παλαιστινιακού λαού από τις Εβραϊκές δυνάμεις. Σε εκείνο το ζήτημα, φαίνεται σαν να κυριαρχεί μέσα του μία περισσότερο δαρβινική άποψη για τα διεθνικά ζητήματα. Στην άλλη πλευρά, έχουμε τον Πούτιν ο οποίος, κάνει εκστρατεία όπως επιχειρεί να μας πείσει, εναντίον των ναρκομανών νεοναζί της Ουκρανίας (εφόσον μόνο αυτό προλάβαμε να ακούσουμε από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης εσωτερικού και εξωτερικού, αφού έχουν αποκλείσει οτιδήποτε ρωσικό υπάρχει), επιστρατεύοντας τις ειδικές δυνάμεις των Τσετσένων, των οποίων ο πρωθυπουργός Καντίροφ, υποστηρίζει ανοιχτά σε συνεντεύξεις από Δυτικά μέσα ενημέρωσης, πως οι ομοφυλόφιλοι δεν είναι ευπρόσδεκτοι στη Τσετσενία και εάν υπάρχουν κάποιοι, ευχαρίστως θα τους εξόριζε από τη χώρα. Κάποιοι οι οποίοι είναι υπέρμαχοι της δημοκρατίας δεν γίνεται να έχουν τόσο οπισθοδρομικές και αναχρονιστικές απόψεις.

Οι αντιφάσεις είναι οφθαλμοφανείς, και δεν χρειάζεται κάποιος, να ερευνήσει σε μεγάλο βαθμό για να καταλάβει, πως οι δύο εκδοχές που παρουσιάζονται είναι αρκετά ρηχές και δεν αντικατοπτρίζουν τη πραγματικότητα. Και οι δύο πλευρές παρουσιάζουν τη δική τους εκδοχή καθώς, θέλουν απλά να εκμεταλλευτούν όλους εμάς, τον αφελή λαό, ως υποψήφιο ανθρώπινο δυναμικό για να υπερασπιστούμε τα συμφέροντα τους. Δηλαδή, ότι συμβαίνει στους περισσότερους πολέμους από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα.

Ας δούμε όμως και πέρα από τα ζοφερά γεγονότα του πολέμου, ποιες συνθήκες είναι αυτές που φέρνουν την ανθρωπότητα σε αδιέξοδο αυτές τις κρίσιμες στιγμές. Την ίδια στιγμή που όλος ο κόσμος έχει στραμμένο το βλέμμα του στον πόλεμο, και τα διάφορα αφηγήματα τα οποία δυστυχώς πιστεύουμε με μεγάλη ευκολία, μία είδηση περνάει σχεδόν αδιάφορη από τα περισσότερα Μ.Μ.Ε. Αυτή δεν είναι άλλη, από τη πρόσφατη δημοσίευση της τελευταίας έκθεσης της Διακυβερνητική Επιτροπής για την Αλλαγή του Kλίματος (Intergovernmental Panel on Climate Change IPCC). Εν ολίγοις, η έκθεση υπενθυμίζει σε όλους εμάς και ιδιαίτερα στους κυβερνώντες του κόσμου, ότι το φυσικό περιβάλλον έχει υποστεί τεράστιες ζημιές και έχουμε φτάσει σε ένα σημείο από το οποίο θα είναι πολύ δύσκολο να ανακάμψουμε. Πιο συγκεκριμένα αναφέρει εν συντομία τα παρακάτω:

  • Άνοδος της θερμοκρασίας με ακραία καιρικά φαινόμενα με ελάχιστα ανθρώπινα μέσα για να αντιμετωπιστούν
  • 3,3 με 3,6 δισεκατομμύρια ανθρώπων ζούνε σε περιοχές οι οποίες θα πληγούν σε μεγάλο βαθμό από τα ακραία καιρικά φαινόμενα οι οποίοι λογικά, θα αυξήσουν τα μεταναστευτικά ποσοστά.
  • Ένας τεράστιος αριθμός ανθρώπων θα βρεθούν αντιμέτωποι με έλλειψη νερού και τροφής, επομένως μιλάμε για τεράστια επισιτιστική κρίση.
  • Μαζική εξαφάνιση ειδών, από είδη δέντρων έως και είδη κοραλλιών.
  • 1.5 βαθμοί Κελσίου πάνω από την μέση θερμοκρασία από την προ-βιομηχανική εποχή, που σημαίνει ότι οι συνέπειες της κλιματικής αλλαγής θα είναι αμετάκλητες και άνευ αντιμετώπισης.
  • Εκτάσεις γης και μικρά νησιά, αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο κάλυψης τους από την στάθμη της θάλασσας
  • Οικοσυστήματα τα οποία είχαν μεγάλη απορροφητική ικανότητα C02 και αποτελούσαν ρυθμιστές της κλιματικής αλλαγής εξαιτίας των καταστροφών από ανθρωπογενείς δραστηριότητες έχουν χάσει αυτή την ρυθμιστική τους λειτουργία.
  • Ο συνασπισμός κρατών ανά τον κόσμο (High Ambition Coalition for Nature and People, ΗΑC) και η συμφωνία τους για την προστασία και διατήρηση τουλάχιστον του 30% της έκτασης χερσαίων οικοσυστημάτων και των ωκεανών επίσης φαίνεται να μην είναι εφικτός, καθώς η IPCC αναφέρει ρητά, ότι έχουμε ξεπεράσει τα όρια κατά πολύ και ότι, είναι ζωτική ανάγκη να προστατευτεί και να διατηρηθεί ίσως και πάνω από το 50%.

Έχοντας λοιπόν, υπόψη όλες αυτές τις καταστροφικές συνέπειες των ανθρώπινων δραστηριοτήτων, οι οποίες φυσικά κρύβουν και τεράστια κέρδη για πολυεθνικές εταιρείες και επιχειρηματικούς κολοσσούς και ότι αυτό συνεπάγεται σε κοινωνικό επίπεδο, πρέπει να εξετάσουμε χωρίς κριτική ανάλυση με όρους «καλού Ουκρανού» και «κακού Ρώσου» κατά πόσο, ένας πόλεμος μπορεί να επηρεάσει προς τα χείριστα την περιβαλλοντική κατάρρευση. Οι επιπτώσεις του πολέμου στο περιβάλλον, θα είναι ολέθριες.

H περιοχή του Ντονμπάς, έχει μία παράδοση στην εξόρυξη άνθρακα 200 χρόνων και η ρύπανση και η επιβάρυνση του φυσικού περιβάλλοντος είναι συνεχόμενη. Οι διακοπές ηλεκτρικού ρεύματος εξαιτίας των συγκρούσεων, οδήγησαν στην πλημμύρα αρκετών ανθρακωρυχείων, γεγονός το οποίο με τη σειρά του είχε ως αποτέλεσμα, την ρύπανση των υπόγειων υδάτων. Επιπλέον, τα συστήματα διαχείρισης απορριμμάτων υπολογίζεται ότι θα καταστραφούν ολοσχερώς από τους βομβαρδισμούς και τις ανταλλαγές πυρών, καθώς επίσης ένας σημαντικός αριθμός οικοσυστημάτων της ευρύτερης περιοχής και οι οικολογικές λειτουργίες που προσφέρουν θα πληχθούν ανεπανόρθωτα από την αλόγιστη χρήση εξαιτίας της ανάγκης της επιβίωσης. Οι εκπομπές CO2 των μεγαλύτερων στρατών και η απαιτούμενη ενέργεια για να είναι ετοιμοπόλεμοι, υπολογίζεται ότι είναι μεγαλύτερες και από εκείνες αντιστοίχως ολόκληρων χωρών. Στρατιωτικά οχήματα, άρματα μάχης, μαχητικά αεροπλάνα, σκάφη και ανθρώπινο δυναμικό, απαιτούν τεράστια ποσά ενέργειας προκειμένου να επιτύχουν τον σκοπό τους, σε μία περίοδο κατά την οποία οι τιμές έχουνε εκτοξευτεί και ίσως να βρισκόμαστε και στα πρόθυρα μιας επισιτιστικής κρίσης ολόκληρης της Ευρώπης. Επομένως οι καταστροφές, θα είναι ανυπολόγιστες τόσο σε ανθρώπινες ζωές, όσο και σε ολοκληρωτική καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος και μάλιστα στην πιο κρίσιμη κλιματικά περίοδο.

 




ΚατηγορίεςΠεριβάλλον

Tags: , , , , ,

3 replies

  1. Σε συνέχεια του πρώτου σχολίου μου, παραθέτω και το επόμενο σχετικό τμήμα κειμένου από το διαδίκτυο:

    «Με το “Πρωτόκολλο του Κιότο”, τα μικρά κράτη μέσω των διαφόρων ενώσεων, Ε.Ε. & Συμμαχία Μικρών Νησιωτικών Κρατών, υπέγραψαν συμφωνία για την κατάργηση του λιγνίτη, ενώ οι ίδιες οι ΗΠΑ συνεχίζουν μέχρι και σήμερα, να είναι στις πρώτες θέσεις σε παγκόσμια παραγωγή, μαζί με τη Γερμανία και τη Βρετανία. Σαράντα οκτώ (48) μικρές χώρες (Λιγότερο Αναπτυγμένες Χώρες), μεταξύ αυτών και η Ελλάδα, υπέγραψαν την κατάργηση του λιγνίτη. Σαράντα οκτώ χώρες που όλες μαζί παράγουν σε λιγνίτη μόλις το 0,38% της παγκόσμιας παραγωγής, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, σταματούν τη χρήση λιγνίτη προς χάρη της προστασίας του κλίματος.»

    • Το ότι, ως χώρα δεν ευθυνόμαστε για τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου όπως οι βιομηχανικά αναπτυγμένες χώρες, είναι αναμφισβήτητο και έχετε απόλυτο δίκιο. Eπίσης, ο λιγνίτης της Ελλάδας θα έπρεπε να είχε αξιοποιηθεί περισσότερο, ειδικά εν μέσω αυτής της ενεργειακής κρίσιμης περιόδου την οποία διανύουμε. Σε ότι αφορά όμως, στις συνέπειες της καύσης ορυκτών καυσίμων στην αύξηση του CO2, νόμιζω πως πλέον δεν τίθεται θέμα αμφισβήτησης σε επιστημονικό επίπεδο. Ωστόσο, θα συμφωνήσω μαζί σας, στο ότι υπάρχουν σίγουρα και άλλες σκοπιμότητες.

  2. Αγαπητέ συνάδελφε, όπως σε όλα τα θέματα, υπάρχουν διαφορετικές απόψεις και αντίλογος, επιστημονικά τεκμηριωμένες.
    Σύμφωνα με τον ομότιμο καθηγητή Αντώνη Φώσκολο, το CO2 από αρχαιοτάτων χρόνων παρουσιάζει διακυμάνσεις. Μάλιστα σε κάποιες περιόδους μεγαλύτερες ή μικρότερες και για αυτές που υπάρχουν σχετικές παρατηρήσεις και μετρήσεις, η περιεκτικότητα της ατμόσφαιρας σε CO2 ήταν μεγαλύτερη από τη σημερινή.
    Και αυτό, ενώ δεν υπήρχαν όλες αυτές οι δραστηριότητες και τα μεγέθη τους που διενεργούνται σήμερα.
    Κάποια άλλη σκοπιμότητα υπάρχει θεωρώ σχετικά με τα εξορυσσόμενα καύσιμα.

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: