Κοινόχρηστοι χώροι

Η προστασία του Αστικού και Περιαστικού Πρασίνου κατά το ισχύον Δίκαιο

Εισήγηση στο πλαίσιο της Ημερίδας με θέμα: «Μαθαίνω να αγαπώ το Δάσος», την οποία συνδιοργάνωσαν η Γενική Διεύθυνση Δασών και Δασικού Περιβάλλοντος του ΥΠΕΝ και το Ινστιτούτο Μεσογειακών Δασικών Οικοσυστημάτων του Ελληνικού Γεωργικού Οργανισμού (ΕΛΓΟ) ΔΗΜΗΤΡΑ, για την Παγκόσμια Ημέρα Δασοπονίας, την 21η Μαρτίου 2019.

Το δημόσιο κτίριο μέσα στην πόλη

Δημόσιοι υπάλληλοι πίσω από άθλια γραφεία ο ένας πάνω στον άλλο, ανάμεσα σε ξεχαρβαλωμένους φωριαμούς και αραδιασμένους φακέλους εδώ κι εκεί και οι γνωστές θλιβερές φωτογραφίες να κρέμονται στους ρυπαρούς τοίχους των γραφείων τους, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να διακοσμήσουν κάπως τον χώρο.

Ο δημόσιος χώρος υποχωρεί στην αρπακτική βουλιμία του ιδιωτικού

Στη σύγχρονη νεοελληνική πόλη υπερισχύει το ιδιωτικό, ενώ ο δημόσιος χώρος διαρκώς ελαχιστοποιείται και συρρικνώνεται. Δρόμοι, πλατείες, πάρκα υποχωρούν μπροστά στην αρπακτική βουλιμία του ιδιωτικού. Ο σχεδιασμός, όμως, της πόλης προϋποθέτει πρώτα απ’ όλα την οργάνωση του δημόσιου χώρου, την κατασκευή των δικτύων υποδομής και στο τέλος την ανέγερση των κτιρίων.

Κοινόχρηστοι χώροι πρασίνου και ρυμοτομική απαλλοτρίωση: μια χρόνια πάλη των (δια)τάξεων

Το ζήτημα της κατάργησης κοινοχρήστων χώρων πρασίνου συνεπεία άρσεως μη συντελεσμένων ρυμοτομικών απαλλοτριώσεων που διατηρούνται για μακρό χρόνο, συνιστά ένα καίριας σημασίας πρόβλημα που απασχολεί εδώ και πολλές δεκαετίες τη δικαστηριακή πρακτική, τη δημόσια Διοίκηση, τις τοπικές αρχές και την ελληνική κοινωνία.