Τάξη στους δασικούς χάρτες

Κατά την ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του αρμόδιου Υπουργείου

Δημήτριος Η. Παπαστερίου
Ομότιμος καθηγητής ΑΠΘ

Ή οι καμπάνες πρέπει να ηχήσουν χαρμόσυνα ή οι κώδωνες του κινδύνου.

Τρεις βασικές παρεμβάσεις σχεδιάζει το Υπουργείο για το μείζον ζήτημα όλης της διαδικασίας αναρτήσεως των δασικών χαρτών, αλλά και των διεκδικήσεων ακινήτων του Δημοσίου.

Πρώτη παρέμβαση: Αύξηση των Επιτροπών Αντιρρήσεων, αλλά και καθορισμός της αμοιβής τους.

Δεύτερη παρέμβαση: Η δικαίωση του ενδιαφερομένου από την αρμόδια Επιτροπή σημαίνει αυτομάτως δικαίωμα χρήσης στο ακίνητο κατά τη βούλησή του υπό τους όρους της (ισχύουσας;) νομοθεσίας.

Τρίτη παρέμβαση: Έκδοση Υπουργικής Αποφάσεως που θα προβλέπει το εύρος του πεδίου των δασικών χαρτών.

Ως προς την πρώτη παρέμβαση: Η ποσοτική αύξηση των Επιτροπών Αντιρρήσεων είναι απαραίτητη, αλλά περισσότερο αναγκαία είναι η αναβαθμισμένη σύνθεσή της. Αν διπλασιαστεί ο αριθμός των Επιτροπών Αντιρρήσεων, οι 170.000 αιτήσεις θα θέλουν 13,5 χρόνια; Γιατί όχι ένας δασικός δικαστής;

Ως προς τη δεύτερη παρέμβαση: Η δικαίωση του ενδιαφερομένου θα οδηγεί εκ του νόμου(;) σε δικαίωμα χρήσης του ακινήτου, ανεξαρτήτως του φορέα της κυριότητας; Ποιοι θα είναι οι όροι ποιας νομοθεσίας, της ισχύουσας ή νέας;

Ως προς την τρίτη παρέμβαση: Με Υπουργική απόφαση θα καθορίζεται «το εύρος του πεδίου δασικών χαρτών»! Όποιο και αν είναι αυτό το εύρος, οι δασικοί χάρτες πρέπει να είναι ακριβείς, πλήρεις και σαφείς. Αλλιώς θα είναι ελαττωματικοί και θα οδηγούν σε ένα θνησιγενές Δασολόγιο και σε ένα νόθο Εθνικό Κτηματολόγιο.

Μερικές παρατηρήσεις σε σχέση με την ανακοίνωση του παραπάνω Γραφείου Τύπου.

Ορθή η εισαγωγή ενός Εθνικού Σχεδίου Αναδασώσεων, αλλά εντός των επιταγών των άρθρων 24 και 117, παρ. 3, Συντάγματος.

Οι μάχες ανεμομύλων, που δεν θα δοθούν, προδιαθέτουν και πάλι μια διελκυστίνδα με το ΣτΕ. Αυτός είναι ο στόχος;

Το να μη μιλάμε για θεωρίες, είναι ένας επικίνδυνος αφορισμός. Όλα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη από μια ορθή Διοίκηση.

Και τα γεγονότα (για παράδειγμα η κοινωνική υπαιτιότητα, οι «κλινικά νεκρές» δασικές υπηρεσίες, αλλά και η συνεχής απουσία – επί ένα αιώνα κοντεύει -της Πολιτείας από τη εφαρμογή των αρχών των άρθρων 24 και 117, παρ. 3, Συντ, μέσω αναδασοκτόνων και δασοκτόνων νομοθετημάτων, στα οποία δεν απουσιάζει ο Δον Κιχώτης.

Και οι φωτογραφίες είναι πράγματι χρήσιμες και πολύ μάλιστα. Φανερώνουν την καταπάτηση των εκτάσεων με δασικό πλούτο, με υπαιτιότητα όλων των αρμοδίων, ατιμώρητα όμως, ώστε να καταντήσουν «τα τσιμεντένια να μην είναι δάση». Κατ΄ άλλη ορθή διατύπωση ένα διαρκές έγκλημα (!, Αικατερίνη Σακελλαροπούλου).

Και οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται επί πραγματικών γεγονότων, αρκεί αυτά τα πραγματικά γεγονότα, απότοκα εγκληματικών καταστάσεων, να είναι διδακτικά και αποτρεπτικά του επόμενου πολλαπλασιασμού τους.

Ας αφήσουμε τις θεωρίες – παρά την αδιαμφισβήτητη χρησιμότητά τους – και ας μείνουμε πιστοί στο Σύνταγμα, όπως όμως ερμηνεύεται από τη δικαστική εξουσία.

Δημοσιεύτηκε στο dasarxeio.com | 04.02.2020

Διαβάστε επίσης:
Αναδασωτικές μελέτες και κοινωνική υπαιτιότητα
Δύο σημαντικές αρχές του Κτηματολογικού Δασικού Δικαίου και μια υφέρπουσα
Αιολικοί σταθμοί και conta legem ερμηνεία ή ένα ερμηνευτικό ισοζύγιο: «ναι μεν αλλά»
Αποτελεσματική και διαρκής προστασία δασών;
Νεοκληρούχοι και εκτάσεις-ακίνητα «συνειδητής εγκαταλείψεως»

Μοιραστείτε το!
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin


ΚατηγορίεςΔασικοί Χάρτες, Νομοθεσία

Tags: , , , , , ,

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: