Αποτελεσματική και διαρκής προστασία δασών;

Άρθρο 4 ν. 998/1979 και «παρωχημένη κρίση»

Δημήτριος Η. Παπαστερίου
Ομότιμος καθηγητής ΑΠΘ

Στο άρθρο 4 ν. 998/1979, υπό τον τίτλο «Κατηγορίαι δασών και δασικών εκτάσεων», ορίζεται ότι τα δάση και οι δασικές εκτάσεις διακρίνονται, ανάλογα με την ωφελιμότητα και τη λειτουργία τους, σε ορισμένες κατηγορίες με στόχο την αποτελεσματική και διαρκή προστασία τους.

Το εάν με την κατηγοριοποίηση αυτή των δασών επιτυγχάνεται ο στόχος της αποτελεσματικής και διαρκούς προστασίας τους είναι ζήτημα αμφιλεγόμενο. Συνήθως, ορισμένες κατηγορίες δασών υπάγονται σε «ειδικά νομικά καθεστώτα», που μειώνουν, υπό προϋποθέσεις, τη δασική προστασία.  Για παράδειγμα, η ειδική αναφορά στα «…  ζ) Δάση και δασικαί εν γένει εκτάσεις κείμεναι εντός της περιφερείας του νομού Αττικής…» (άρθρο 4, παρ. 2, υπό ζ΄, ν. 998/1979)· σε συνδυασμό με το άρθρο 4, παρ. 3, υπό β, του ίδιου νόμου, κατά το οποίο «Δια προεδρικού διατάγματος εκδιδομένου προτάσει του Υπουργού Γεωργίας είναι δυνατόν όπως: α) … β) προστίθενται και έτεροι νομοί εις την κατηγορίαν ζ’ της παραγράφου 2». 

Αναδύεται το ερώτημα, σε τι συνίσταται ο στόχος της αποτελεσματικής και διαρκούς προστασίας των δασών για τις εκτάσεις  του νομού Αττικής, οι οποίες έχουν αναχθεί σε εξώφθαλμο παράδειγμα όχι μόνο μειώσεως αλλά σε πολλές περιπτώσεις εξαλείψεως της δασικής προστασίας, μάλιστα με την ανοχή του ΣτΕ, στο πλαίσιο αποδοχής των «μπετονιένων καταστάσεων» ακόμη και με την ερμηνεία των «παρωχημένων κρίσεων»; Και ένα πρόσθετο ερώτημα: Η εξάλειψη της δασικής προστασίας θα συνεχίσει να πολλαπλασιάζει τις εκτάσεις στο φαινόμενο της αστικοποιήσεως όχι μόνο της Αθήνας αλλά και της Αττικής;

Όταν δεν τηρείται η εκάστοτε ισχύουσα δασική νομοθεσία – με τη συμμετοχή όλων των φορέων της κοινωνικής υπαιτιότητας  – και όταν δασικές εκτάσεις μεταβάλλονται σε οικιστικές περιοχές κατά κόρο, το να ακολουθεί δικαστική κρίση ανωτάτου επιπέδου στηριζόμενη (και) στον παράγοντα του χρόνου, είναι επικίνδυνο. Παραμένουμε με την ελπίδα ότι το παρωχημένο αυτό δε θα οδηγήσει σε τακτοποιήσεις και νομιμοποιήσεις αυθαίρετων βιοτικών σχέσεων, στο πλαίσιο των επιταγών της ΟλΣτΕ 685/2019. Εν αναμονή και ενός νέου νομοθετήματος με βάση τα πορίσματα σχετικής επιτροπής.

Εξάλλου, η παρωχημένη κρίση δηλώνει ότι κάποια αρμόδια όργανα – εξωδικαστικά και δικαστικά – από την έναρξη της περιόδου παρωχημένης κρίσης μέχρι σήμερα αγνόησαν την ισχύουσα νομοθεσία, καθώς και τις όποιες φωνές εκδηλώνονταν υπέρ της τηρήσεως του νόμου και εφάρμοσαν ή ανέχθηκαν συνεχείς και παράνομες καταπατήσεις δασικών και αναδασωτέων εκτάσεων.

 Έτσι, χωρίς καμία αναζήτηση ευθυνών επί δεκαετίες, χωρίς τη δέουσα εφαρμογή προληπτικών και κατασταλτικών μέτρων – μάλιστα σχεδόν ανεξαίρετα εκτιμώντας το πολιτικό κόστος – ανεχόμαστε υπαίτια τη δημιουργία παρωχημένων καταστάσεων. Με αποτέλεσμα να επικαλούμαστε τώρα – εν έτει 2019, δηλαδή μετά από οδόντα πέντε (85) χρόνια – το παρωχημένο ως επιχείρημα για ένα επαναχαρακτηρισμό δασικών ή αναδασωτέων εκτάσεων βάσει της υπάρχουσας σήμερα πραγματικής «μπετονιένας» καταστάσεως που «… αφορά ευρύτατες εκτάσεις του λεκανοπεδίου Αττικής …» ή όποιες άλλες εκτάσεις ανά την Επικράτεια. 

Ας είμαστε ειλικρινείς. Όλοι μας είμαστε δημιουργοί και φορείς του «παρωχημένου». Από αυτό δημιουργήθηκαν τεράστιες περιουσίες, από το ίδιο εξασφαλίστηκαν χιλιάδες ψήφοι και – πάλι από το ίδιο – αντλούμε σήμερα διεξόδους για νομολογιακή κάλυψη ανομιών. Ας αναρωτηθούμε, όμως, σήμερα ποιο ή ποια παρωχημένα χτίζουμε, μέσω της νομολογιακής κρίσης για αποδοχή του παρωχημένου. Μήπως το «παρωχημένο» από ιστορικό γεγονός μεταπήδησε στη φύση του καθενός μας; Ή μήπως προϋπήρχε και συνεχώς αναπαράγεται;

Κατά τα άλλα, η κατηγοριοποίηση των δασών στοχεύει στην αποτελεσματική και διαρκή προστασία τους κατά το περιβαλλοντικό Σύνταγμά μας (άρθρα 24 και 117, παρ. 3).

Μήπως μια συνταγματική διάταξη – ενόψει της αναθεωρήσεως του Συντάγματος – χαρακτηρίσει «συνταγματικά ανεκτή» (!;) την όλη πραγματική κατάσταση, ώστε να απαλλάξει το ΣτΕ από αντίστοιχες κρίσεις και τους συνοδοιπόρους της «ενσυναισθήσεως» από ισορροπίες σε ανύπαρκτο ισοζύγιο;

Δημοσιεύτηκε στο dasarxeio.com | 15.12.2019

Διαβάστε επίσης:
Νεοκληρούχοι και εκτάσεις-ακίνητα «συνειδητής εγκαταλείψεως»
Επείγουσα πρόταση
Επικίνδυνος συνδυασμός εξελίξεων
Περιστολή συνταγματικής ανεκτικότητας
Παρατάσεις Κτηματολογίου
Περί παρωχημένης … κρίσης
Εν αναμονή
Αμφίσημη Ανακοίνωση ΥΠΕΝ
Πολύπαθη προθεσμία
Δασικός Δικαστής
Νομοθετικά εξαμβλώματα
Άξεινοι δασικοί χάρτες
Δασολογική ορθότητα
Δασική ελαττωματικότητα αντί δασικής ορθότητας
Περί εξαγοράς δασών
Αγρωμένα δάση και δασωμένοι αγροί
Εξ ορισμού σκοπός και αξίωμα
Τρεις ακόμη αποφάσεις της ΟλΣτΕ υπέρ της αντισυνταγματικότητας των «οικιστικών πυκνώσεων»
Αντισυνταγματικότητα επεμβάσεως νόμου σε διεξαγόμενη δίκη
Το πρώτο βήμα για τις οικιστικές πυκνώσεις: ΟλΣτΕ 685/2019
Ελλάς ως διάδοχο Κράτος
Νομοθετική αξιολογική αντινομία;

Βιώσιμο δασικό οικιστικό περιβάλλον
Δύο θεμελιώδεις αποστολές
Κοινωνική υπαιτιότητα και θυσιαζόμενα δάση: Οικιστικές πυκνώσεις
Παραλογισμοί … και καταλογισμοί …
Ανισοσκελές … ισοζύγιο
Μάτειος Ίππος
ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ
Της ύβρεως ή Κόρος ύβριν τίκτει
Της κραυγής
Της Σιωπής
Μισός αιώνας πράξεων χαρακτηρισμού. Μια διαρκής παρακαμπτήριος
Το ΑΚ 1057 στα δάση. Ειδοποιία και «οικιστικές πυκνώσεις»
Δείγματα και Δήγματα αντιπεριβαλλοντικής συμπεριφοράς
ΠΡΟΔΗΛΑ ΣΦΑΛΜΑΤΑ
Το ΣτΕ για τις «οικιστικές πυκνώσεις»
Παρέμβαση για τις «οικιστικές πυκνώσεις»
ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ: «Οικιστικές πυκνώσεις»
Στην κυριολεξία και μεταφορικά πυρκαγιές
Αριστεία και ισότητα στα δάση
–  Γούρνες: Φυσικές και νομικές
–  Η συνεχιζόμενη ιδέα των πυκνώσεων
–  ΟΙΚΙΣΤΙΚΕΣ ΠΥΚΝΩΣΕΙΣ
ΔΑΣΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ ΑΠΡ 2017 (I) – Συστηματική παρουσίαση και λίγες παρατηρήσεις
ΔΑΣΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ ΑΠΡ 2017 (II) – Συστηματική παρουσίαση και λίγες παρατηρήσεις
Στην «κοσμογονία» των δασικών χαρτών: Και πάλι βελτιώσεις
Επανακαθορισμοί στους δασικούς χάρτες
Αναρτήσεις δασικών χαρτών
Τάξη στα δάση και έννομη τάξη

Μοιραστείτε το!
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin


ΚατηγορίεςΝομοθεσία

Tags: , , , , , , , , , ,

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: