Δημήτριος Η. Παπαστερίου
Ομότιμος καθηγητής ΑΠΘ

Η Ελλάδα υπήρξε διάδοχο κράτος[1] (τουλάχιστον) έξι φορές[2] :

Το 1830. Με την ίδρυση του Ελληνικού Βασιλείου[3].

Το 1864. Με την ένωση των Επτανήσων[4].

Το 1881. Με την προσάρτηση της Θεσσαλίας και τμήματος της Ηπείρου[5].

Το 1913. Με την προσάρτηση της Μακεδονίας, Ηπείρου, νησιών Βορείου Αιγαίου, Σάμου και Κρήτης[6].

Το 1919-1923. Με την προσάρτηση της Δυτικής Θράκης[7].

Το 1947. Με την προσάρτηση των Δωδεκανήσων[8].

Σε όλες τις προηγούμενες διαδοχές η επέκταση των εδαφών έχει εξαιρετική σημασία για τον υφιστάμενο κάθε φορά (και προστιθέμενο) δασικό πλούτο. 

______________________________

[1] Σημαντικό ζήτημα που διεισδύει στον όλο προβληματισμό είναι το φαινόμενο της «διαδοχής κρατών». Με τον όρο αυτόν δηλώνεται η αφαίρεση εδάφους από την εξουσία ενός κράτους και η υπαγωγή του στην εξουσία ενός άλλου κράτους. Η εναλλαγή αυτή της κρατικής κυριαρχίας ενέχει σημαντικές διαστάσεις σε δικαιικό πεδίο. Βασικές συνιστώσες είναι το έδαφος, για το οποίο τίθεται ζήτημα διαδοχής, η προηγούμενη κρατική οντότητα που εκτοπίζεται από το συγκεκριμένο έδαφος (προκάτοχο κράτος), η διάδοχη κρατική οντότητα που εγκαθίσταται στο έδαφος αυτό (διάδοχο κράτος), τα πρόσωπα που είναι συνδεδεμένα με το έδαφος της διαδοχής, καθώς και τα λοιπά κράτη μέλη της διεθνούς κοινότητας.

[2] Σύμφωνα με τον Καριψιάδη, ΕλλΔιαδΚρ, σ. 23.

[3] Πρωτόκολλα του Λονδίνου της 3.2.1830: Καριψιάδης, ΕλλΔιαδΚρ, σ. 23.

[4] Συνθήκη του Λονδίνου της 17/29.3.1864 (ΦΕΚ 25/1/1864}: Καριψιάδης, ΕλλΔιαδΚρ, σ. 23.

[5] Συμβάσεις Κωνσταντινουπόλεως της 24.5.1881 και 2.7.1881: Καριψιάδης, ΕλλΔιαδΚρ, σ. 23.

[6] Καριψιάδης, ΕλλΔιαδΚρ, σ. 23-24.

[7] Καριψιάδης, ΕλλΔιαδΚρ, σ. 24, υποσημ. 17 και 18.

[8] Συνθήκη των Παρισίων της 10.2.1947 (ΦΕΚ 226/1947). Καριψιάδης, ΕλλΔιαδΚρ, σ. 24, υποσημ. 18.

Δημοσιεύτηκε στο dasarxeio.com | 07.04.2019

Διαβάστε επίσης:
– Νομοθετική αξιολογική αντινομία;
– Βιώσιμο δασικό οικιστικό περιβάλλον
– Δύο θεμελιώδεις αποστολές
– Κοινωνική υπαιτιότητα και θυσιαζόμενα δάση: Οικιστικές πυκνώσεις
– Παραλογισμοί … και καταλογισμοί …
– Ανισοσκελές … ισοζύγιο
– Μάτειος Ίππος
– ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ
– Της ύβρεως ή Κόρος ύβριν τίκτει
– Της κραυγής
– Της Σιωπής
– Μισός αιώνας πράξεων χαρακτηρισμού. Μια διαρκής παρακαμπτήριος
– Το ΑΚ 1057 στα δάση. Ειδοποιία και «οικιστικές πυκνώσεις»
– Δείγματα και Δήγματα αντιπεριβαλλοντικής συμπεριφοράς
– ΠΡΟΔΗΛΑ ΣΦΑΛΜΑΤΑ
– Το ΣτΕ για τις «οικιστικές πυκνώσεις»
– Παρέμβαση για τις «οικιστικές πυκνώσεις»
– ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ: «Οικιστικές πυκνώσεις»
– Στην κυριολεξία και μεταφορικά πυρκαγιές
– Αριστεία και ισότητα στα δάση
–  Γούρνες: Φυσικές και νομικές
–  Η συνεχιζόμενη ιδέα των πυκνώσεων
–  ΟΙΚΙΣΤΙΚΕΣ ΠΥΚΝΩΣΕΙΣ
– ΔΑΣΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ ΑΠΡ 2017 (I) – Συστηματική παρουσίαση και λίγες παρατηρήσεις
– ΔΑΣΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ ΑΠΡ 2017 (II) – Συστηματική παρουσίαση και λίγες παρατηρήσεις
– Στην «κοσμογονία» των δασικών χαρτών: Και πάλι βελτιώσεις
– Επανακαθορισμοί στους δασικούς χάρτες
– Αναρτήσεις δασικών χαρτών
– Τάξη στα δάση και έννομη τάξη

Categories: Νομοθεσία

Tags: Δασική Νομοθεσία, Δημήτριος Η. Παπαστερίου, Διαδοχή κρατών