Ελλάς ως διάδοχο Κράτος

Δημήτριος Η. Παπαστερίου
Ομότιμος καθηγητής ΑΠΘ

Η Ελλάδα υπήρξε διάδοχο κράτος[1] (τουλάχιστον) έξι φορές[2] :

Το 1830. Με την ίδρυση του Ελληνικού Βασιλείου[3].

Το 1864. Με την ένωση των Επτανήσων[4].

Το 1881. Με την προσάρτηση της Θεσσαλίας και τμήματος της Ηπείρου[5].

Το 1913. Με την προσάρτηση της Μακεδονίας, Ηπείρου, νησιών Βορείου Αιγαίου, Σάμου και Κρήτης[6].

Το 1919-1923. Με την προσάρτηση της Δυτικής Θράκης[7].

Το 1947. Με την προσάρτηση των Δωδεκανήσων[8].

Σε όλες τις προηγούμενες διαδοχές η επέκταση των εδαφών έχει εξαιρετική σημασία για τον υφιστάμενο κάθε φορά (και προστιθέμενο) δασικό πλούτο. 

______________________________

[1] Σημαντικό ζήτημα που διεισδύει στον όλο προβληματισμό είναι το φαινόμενο της «διαδοχής κρατών». Με τον όρο αυτόν δηλώνεται η αφαίρεση εδάφους από την εξουσία ενός κράτους και η υπαγωγή του στην εξουσία ενός άλλου κράτους. Η εναλλαγή αυτή της κρατικής κυριαρχίας ενέχει σημαντικές διαστάσεις σε δικαιικό πεδίο. Βασικές συνιστώσες είναι το έδαφος, για το οποίο τίθεται ζήτημα διαδοχής, η προηγούμενη κρατική οντότητα που εκτοπίζεται από το συγκεκριμένο έδαφος (προκάτοχο κράτος), η διάδοχη κρατική οντότητα που εγκαθίσταται στο έδαφος αυτό (διάδοχο κράτος), τα πρόσωπα που είναι συνδεδεμένα με το έδαφος της διαδοχής, καθώς και τα λοιπά κράτη μέλη της διεθνούς κοινότητας.

[2] Σύμφωνα με τον Καριψιάδη, ΕλλΔιαδΚρ, σ. 23.

[3] Πρωτόκολλα του Λονδίνου της 3.2.1830: Καριψιάδης, ΕλλΔιαδΚρ, σ. 23.

[4] Συνθήκη του Λονδίνου της 17/29.3.1864 (ΦΕΚ 25/1/1864}: Καριψιάδης, ΕλλΔιαδΚρ, σ. 23.

[5] Συμβάσεις Κωνσταντινουπόλεως της 24.5.1881 και 2.7.1881: Καριψιάδης, ΕλλΔιαδΚρ, σ. 23.

[6] Καριψιάδης, ΕλλΔιαδΚρ, σ. 23-24.

[7] Καριψιάδης, ΕλλΔιαδΚρ, σ. 24, υποσημ. 17 και 18.

[8] Συνθήκη των Παρισίων της 10.2.1947 (ΦΕΚ 226/1947). Καριψιάδης, ΕλλΔιαδΚρ, σ. 24, υποσημ. 18.

Δημοσιεύτηκε στο dasarxeio.com | 07.04.2019

Διαβάστε επίσης:
Νομοθετική αξιολογική αντινομία;
Βιώσιμο δασικό οικιστικό περιβάλλον
Δύο θεμελιώδεις αποστολές
Κοινωνική υπαιτιότητα και θυσιαζόμενα δάση: Οικιστικές πυκνώσεις
Παραλογισμοί … και καταλογισμοί …
Ανισοσκελές … ισοζύγιο
Μάτειος Ίππος
ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ
Της ύβρεως ή Κόρος ύβριν τίκτει
Της κραυγής
Της Σιωπής
Μισός αιώνας πράξεων χαρακτηρισμού. Μια διαρκής παρακαμπτήριος
Το ΑΚ 1057 στα δάση. Ειδοποιία και «οικιστικές πυκνώσεις»
Δείγματα και Δήγματα αντιπεριβαλλοντικής συμπεριφοράς
ΠΡΟΔΗΛΑ ΣΦΑΛΜΑΤΑ
Το ΣτΕ για τις «οικιστικές πυκνώσεις»
Παρέμβαση για τις «οικιστικές πυκνώσεις»
ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ: «Οικιστικές πυκνώσεις»
Στην κυριολεξία και μεταφορικά πυρκαγιές
Αριστεία και ισότητα στα δάση
–  Γούρνες: Φυσικές και νομικές
–  Η συνεχιζόμενη ιδέα των πυκνώσεων
–  ΟΙΚΙΣΤΙΚΕΣ ΠΥΚΝΩΣΕΙΣ
ΔΑΣΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ ΑΠΡ 2017 (I) – Συστηματική παρουσίαση και λίγες παρατηρήσεις
ΔΑΣΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ ΑΠΡ 2017 (II) – Συστηματική παρουσίαση και λίγες παρατηρήσεις
Στην «κοσμογονία» των δασικών χαρτών: Και πάλι βελτιώσεις
Επανακαθορισμοί στους δασικούς χάρτες
Αναρτήσεις δασικών χαρτών
Τάξη στα δάση και έννομη τάξη

 

 

Μοιραστείτε το!
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin


ΚατηγορίεςΝομοθεσία

Tags: , ,

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: